To 1938 εθεάθη για πρώτη φορά στη Νότια Αφρική, αποδεικνύοντας ότι δεν ήταν φαντασίες οι μύθοι των ιθαγενών.
Το 1983 το είδανε να περιδιαβαίνει στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.
Το Λευκό Λιοντάρι είναι, πραγματικά, σπάνια περίπτωση – και σαν βρυχήθηκε, προκάλεσε αληθινό σεισμό. Ένα σεισμό του οποίου το ωστικό κύμα θα σάρωνε ολόκληρο τον πλανήτη και έμελλε να αλλάξει τον ήχο του hard rock για πάντα!
Για όσους δεν την έζησαν σε πραγματικό χρόνο, η εποχή των 80s φαντάζει σαν παραμύθι. Για μας που την προλάβαμε, ξέρουμε καλά ότι όπως άλλωστε και στα παραμύθια, τίποτε δεν είναι μονάχα όμορφο, το τέρας πάντα καραδοκεί, το γλυκό μήλο μπορεί να είναι βουτηγμένο στο δηλητήριο και χρειάζεται θέληση, επιμονή και υπομονή για να ζήσεις το όνειρό σου!
Αν νοσταλγούμε εκείνα τα αγνά, άγρια και ωραία χρόνια;
Πιστεύω ότι τούτο το άρθρο αρκεί από μόνο του για απάντηση.
Μα το θέμα δεν είναι αν νοσταλγούμε τα 80s εμείς οι παλιότεροι. Το ζήτημα είναι ότι πολλοί τωρινοί πιτσιρικάδες αγκιστρώνονται από την αλήτικη γοητεία τους, την αυθεντικότητα και την ανθρώπινη γνησιότητα που κουβαλάν, και ναι, τον καταπληκτικό ήχο μιας από τις συναρπαστικότερες μουσικές δεκαετίες στην ιστορία του ανθρώπου!
Καταμεσής αυτής της δεκαετίας, κάπου στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ξεκινά και το δικό μας, GRF παραμύθι – μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, ήταν ένας εικοσάρης Δανός τραγουδιστής, ο Mike Tramp, που με όνειρα και μερικούς δίσκους των Mabel στα μπαγκάζια, πέρασε τον Ατλαντικό κι εκεί, στις όχθες της Ανατολικής Ακτής των ΗΠΑ, γνωρίστηκε με τον Vito Bratta, έναν συνομήλικο κιθαρίστα απ’ το Στάτεν Άιλαντ.
Πώς οι δυο αυτοί ταλαντούχοι μουσικοί κατάφεραν μετά από αλλεπάλληλες αποτυχίες να βρουν επιτέλους τους κατάλληλους συμπαίκτες ώστε να φτιάξουν τη μπάντα των ονείρων τους;
Πώς αυτή η μπάντα κατέληξε σε ένα ντεμπούτο που απορρίφθηκε μετά την ηχογράφησή του αλλά σκαρφάλωσε στα US charts;
Πώς πάλεψε με νύχια και με δόντια, ώσπου πήρε ένα βαρύτιμο συμβόλαιο και τελικά βρέθηκε στην κορυφή της δόξας;
Και τέλος, πώς ένα άλμπουμ μπορεί να καθορίσει ένα μουσικό ιδίωμα και να κυριαρχήσει σε μια κομβική, εμβληματική χρονιά μέχρι που έφτασε να σηματοδοτεί μια ολόκληρη εποχή;
Αυτή είναι η ιστορία του “Pride” των White Lion.
Και ναι, μπορώ από τώρα να πω ότι ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, καθώς ήδη ετοιμαζόμαστε για την τεράστια έκπληξη του Golden Rules Festival 2027 όπου σε μια μοναδική, καλοκαιρινή συναυλία, οι θρυλικοί White Lion σε αποκλειστική εμφάνιση για την Ελλάδα, θα μας ταξιδέψουν πίσω στο χρόνο και θα ζήσουμε τα 80s σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε!
Όλα άρχισαν πριν περίπου 45 χρόνια, όταν ο Mike Tramp, frontman των Δανών Mabel που είχαν κάνει σημαντική επιτυχία στην πατρίδα τους, θέλησε να κατακτήσει με την μπάντα του τις ΗΠΑ. Για όσους δεν γνωρίζουν τους Mabel, να αναφέρω χαρακτηριστικά ότι εκπροσώπησαν την χώρα τους στο Eurovision Song Contest του 1978 με το τραγούδι “Boom Boom”, επαναφέροντας την Δανία στο διαγωνισμό μετά από 12 χρόνια απουσίας αλλά μένοντας προτελευταίοι στην συνολική κατάταξη – ακριβώς μία θέση πάνω ήταν η Τάνια Τσανακλίδου και το “Τσάρλι Τσάπλιν”.
Δυο χρόνια μετά βρέθηκαν να ζουν και να ηχογραφούν στην Ισπανία όπου ο ήχος τους θα έπαιρνε μια πολύ πιο σκληρή χροιά και θα κέρδιζε αμέσως το κοινό της Ιβηρικής χερσονήσου.
Τελικά, το 1982 θα έκαναν το τολμηρό βήμα και θα πήγαιναν στην Αμερική όπου θα άλλαζαν το όνομά τους σε Danish Lions, ηχογραφώντας κάποια demos στη Νέα Υόρκη, η οποία ωστόσο δεν φάνηκε καθόλου εύκολη να την κατακτήσουν. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς, επέστρεψαν στην πατρίδα τους απογοητευμένοι και αποφάσισαν τη διάλυσή τους.
Όμως ο Mike Tramp δεν είχε εγκαταλείψει το αμερικάνικο όνειρό του – κάθε άλλο!
Χωρίς καμιά καθυστέρηση, δίχως κανένα δισταγμό, γύρισε πίσω στη Νέα Υόρκη μονομιάς, αποφασισμένος να κάνει εκεί αυτό που ήθελε και ποθούσε – μια αστραφτερή hard rock μπάντα που θα τάραζε τα νερά στη μουσική σκηνή του Μεγάλου Μήλου και -γιατί όχι;- του κόσμου ολόκληρου!
Το σύμπαν, ευτυχώς, συνωμότησε και συνάντησε τον Vito Bratta, έναν Νεοϋορκέζο βιρτουόζο κιθαρίστα, που έφτασε να διεκδικεί μια θέση στη μπάντα του Ozzy Osbourne αντί του Bernie Tormé ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον θρυλικό Randy Rhoads. Δεν έπαιξε τελικά με τον Ozzy, αλλά ούτε με τους KISS που του ζήτησαν να αντικαταστήσει τον Ace Frehley.
Το άστρο του φώτιζε ένα άλλο, πιο προσωπικό μονοπάτι.
Και το ακολούθησε, όταν μαζί με τον Mike Tramp φτιάξανε τους White Lion.
Το δίδυμο αυτό έμελλε να δημιουργήσει ένα από τα πιο ποιοτικά και ιδιαίτερα glam σχήματα της δεκαετίας. Ο αμερικάνικος δυναμισμός έσμιξε με την ευρωπαϊκή μελωδικότητα και οι White Lion σφράγισαν τα χρυσά 80s, χαράζοντας το δικό τους ανεξίτηλο σημάδι στις καρδιές των απανταχού εραστών του σκληρού ήχου.
Ήταν τέλη του 1982 όταν οι δυο τους γνωρίστηκαν στο θρυλικό L‘Amour Rock Club του Μπρούκλιν. Με το που σχημάτισαν τους White Lion, οι έμπειροι μαγαζάτορες της rock Μέκκας στην 62η Οδό, είδαν και κατάλαβαν τις δυνατότητές τους και με χαρά τούς πρόσφεραν το μέρος ως home venue.
Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, θα κατακτούσαν απόλυτα το σανίδι του L’Amour παίζοντας σταθερά ως πρώτο όνομα τα σαββατόβραδα.
Για όποιον δεν γνωρίζει τί πάει να πει L‘Amour Rock Club, θα πω μόνο ότι μπορεί να ονοματίσει σχεδόν ΟΛΕΣ τις διάσημες metal μπάντες των 80s και θα τις βρει μετά σίγουρα κάπου στο roster του ιστορικού αυτού club – από τους Anthrax, Metallica, Slayer, Exodus και Overkill μέχρι τους Megadeth, Armored Saint, Manowar, Queensryche και Mercyful Fate κι από τους KISS, Ramones, Girlschool, Twisted Sister και WASP μέχρι τους Saxon, Raven, Winger, Guns N‘ Roses και φυσικά, τους White Lion. Αν λείπουν από επίσημα bills οι Iron Maiden, μάθετε ότι δεν άντεξαν να μην κάνουν ένα secret show εκεί όταν περιόδευαν στις ΗΠΑ με το Seventh Tour Of A Seventh Tour και θα τους ανακαλύψετε με το ψευδώνυμο Charlotte And The Harlots.
Παρότι οι Tramp και Bratta έφτιαξαν ένα αχτύπητο ντουέτο και η χημεία τους ταίριαξε ιδανικά, θα δυσκολεύονταν πολύ μέχρι να σταθεροποιήσουν το line-up των White Lion και να μπορέσουν τελικά να φτάσουν σε ένα πρώτο δισκογραφικό συμβόλαιο.
Το υπέγραψαν με την εμβληματική Elektra Records η οποία ωστόσο δεν κυκλοφόρησε ποτέ το άλμπουμ, λόγω διαφωνιών με το συγκρότημα. Πούλησε τα δικαιώματα στην Grand Slamm Records και το ντεμπούτο “Fight to Survive” που είχε ήδη εκδοθεί στην Ιαπωνία (JVC Records), βγήκε τελικά στην αμερικάνικη αγορά το 1986, σχεδόν δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωση της ηχογράφησής του.
Κι όμως, αυτό το πολύπαθο άλμπουμ θα έμπαινε στα US Charts και έκτοτε, οι White Lion θα είχανε σταθερή παρουσία στο US Billboard 200 με κάθε δισκογραφική δουλειά τους μέχρι και το “Mane Attraction” του 1991.
Ευκαιρία, λοιπόν, για πάσα στο μουσικό θαύμα που λέγεται “Pride”, το δεύτερο άλμπουμ των White Lion, με το οποίο η μπάντα έφτασε στο no11 του US Billboard 200 και παρέμεινε εκεί για έναν ολόκληρο χρόνο!
Το “Pride” κυκλοφόρησε από την Atlantic Records τον Ιούνιο του 1987, μια χρονιά που ο σκληρός ήχος μεσουρανούσε στις καρδιές των νέων και που ο ένας απίστευτος δίσκος διαδεχόταν τον άλλο. Για να κρατηθεί στα US Charts για μια πλήρη περιφορά της γης γύρω από τον ήλιο εκείνης της εποχής, έπρεπε να κονταροχτυπηθεί με άλμπουμ που αποτελούν πλέον μουσικά μνημεία, αληθινά μεγαθήρια εμπορικής επιτυχίας όπως το “Bad” του Michael Jackson ή το “Faith” του George Micheal, αλλά και καλλιτέχνες ή μπάντες διεθνούς εμβέλειας στην απόλυτη ακμή τους, όπως όπως η Whitney Houston και η Madonna, ο Bruce Springsteen και οι U2.
Για το επίπεδο του ανταγωνισμού από το σινάφι του hard rock αρκεί να αναφέρω κυκλοφορίες του ’87 όπως το “Hysteria” των Def Leppard, το ομώνυμο άλμπουμ των Whitesnake και το ομώνυμο ντεμπούτο των Faster Pussycat, τη δεύτερη δουλειά των Frehley’s Comet και Pretty Maids, το “Girls, Girls, Girls” των Mötley Crüe και το “Appetite for Destruction” των Guns N‘ Roses. Αυτά, μαζί με άλμπουμ του ’86 που δεν έλεγαν με τίποτα να φύγουν από τον πίνακα του US Billboard – ενδεικτικά, τα “The Final Countdown” των Europe, “Look What the Cat Dragged” των Poison, “Night Songs” των Cinderella και “Slippery When Wet” των Bon Jovi.
Μέσα σε όλα αυτά τα άλμπουμ, το “Pride” όχι απλώς επιβίωσε, όχι απλώς ξεχώρισε, αλλά έφτασε να γίνει πλατινένιο στον Καναδά και δύο φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ.
Για να καταλάβουμε το μέγεθος της επιτυχίας, το δύο φορές πλατινένιο άλμπουμ για την αγορά των ΗΠΑ σήμαινε 2.000.000 επιβεβαιωμένες πωλήσεις αντιτύπων.
Ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι, ενδεικτικό για την εποχή και τη μπάντα.
Τότε, το 1987, έπρεπε κάποιος να αγοράσει το ασημένιο δισκάκι, την κασσέτα ή το βινύλιο, μια φυσική τέλος πάντων κόπια του “Pride” για να χρεωθεί ως πώληση στον κατάλογο της RIAA (Ένωση Μουσικής Βιομηχανίας των ΗΠΑ). Πλέον, η RIAA ενσωματώνει και την ψηφιακή κατανάλωση. Δηλαδή, προσμετράται και η αγορά μη φυσικών φορμά και μάλιστα, με δέκα κατεβάσματα τραγουδιών να ισοδυναμούν με ένα δίσκο που φεύγει από τη βιτρίνα κάποιου δισκοπωλείου.
Ok, Βoomer, θα μου πεις. Και λοιπόν;
Καταρχάς, διορθώνω: είμαι Xennial, όχι Βoomer!
Και η διαφορά στην καταμέτρηση των πωλήσεων, νομίζω, είναι τόσο προφανής που δεν χρειάζεται καν συζήτηση.
Το έγκριτο Guitar World έχει εντάξει το “Pride” στα Top 20 Hair Metal Albums of the Eighties, το Loudwire στα Top 30 Hair Metal Albums, το L.A. Weekly στα Top 20 Hair Metal Albums of All Time και το ιστορικό Rolling Stone στα 50 Greatest Hair Metal Albums of All Time.
Πράγματι, τo “Pride” μπορεί να θεωρηθεί το άλμπουμ της απόλυτης καταξίωσης για τους White Lion. Σε αυτό, ο Mike Tramp, εκτός από τη μαγική φωνή του, χάρισε και το κραταιό τέμπο της ρυθμικής κιθάρας, ο Vito Bratta ηγήθηκε όλης της απίθανης κιθαριστικής πανδαισίας, ενώ οι James LoMenzo (μπάσο) και Greg D‘Angelo (τύμπανα) πρόσφεραν έναν καταπληκτικό, πολύμορφο κι εκφραστικό ρυθμικό κορμό.
Πρόκειται για ένα δισκογραφικό ορόσημο, όχι μόνο για τους White Lion αλλά και για ολόκληρο το glam ιδίωμα που στάθηκε περήφανα δίπλα σε κολοσσιαία ονόματα της εποχής. Από το ασταμάτητο groove του “Hungry” και το εκρηκτικό riff του “Wait” μέχρι το ερωτικό “Tell Me” και το συγκινητικό κλείσιμο με το απίστευτο “When the Children Cry”, το “Pride” συνιστά μια ξεχωριστή συμπύκνωση του τι σημαίνει μελωδικό hard rock, παιγμένο ολόκαρδα, με περίσσιο ταλέντο, άρτια τεχνικότητα και πραγματικά ζηλευτή έμπνευση. Τα σόλο του Bratta σε αυτό το άλμπουμ αποτελούν σεμινάρια σπουδής στην ηλεκτρική κιθάρα, ενώ η φωνή του Tramp χρωμάτισε κάθε στίχο με μια σπάνια, ειλικρινή ζεστασιά.
Αναμφίβολα, στον σκληρό πυρήνα αυτής της μπάντας βρισκόταν πάντα ο Mike Tramp. Ένας χαρισματικός frontman που διέφερε από τους συγχρόνους του, συνδυάζοντας την αυθεντική rock γοητεία με μια βαθιά καλλιτεχνική ειλικρίνεια. Ο Tramp δεν τραγουδούσε -μόνο- για τα κλισέ του rock n roll τρόπου ζωής αλλά έφερνε στη σκηνή μια σπάνια ευαισθησία που τον έκανε να ξεχωρίσει άμεσα. Η παρουσία του, το πάθος του και η ακλόνητη αφοσίωσή του στο όραμα των White Lion τον κατέστησαν έναν από τους πιο αγαπητούς και σεβαστούς ερμηνευτές της σκηνής, έναν πραγματικό θεματοφύλακα της κληρονομιάς των 80s.
Μετά από τόσο καιρό, η αξία και η σημασία των White Lion εξακολουθούν να είναι ολοζώντανες στο πέρασμα του χρόνου. Τα “Big Game” και “Mane Attraction” επιβεβαίωσαν ότι το συγκρότημα διέθετε ένα σπάνιο συνθετικό βάθος που ξεπερνούσε τις πρόσκαιρες τάσεις της μόδας. Η μουσική τους παραμένει ένα διαχρονικό καταφύγιο νοσταλγίας και γνήσιας rock ενέργειας, υπενθυμίζοντάς μας μια εποχή που πέρασε μα δεν ξεχάστηκε ποτέ.
Δεν θέλω να μείνει το tracklist του άλμπουμ ασχολίαστο.
Με το πέφτει η βελόνα, ιδανικό ξεκίνημα με το “Hungry” – τί φοβερό opening track! Δυναμικό, μελωδικό, απόλυτα ανθεμικό!
Συνέχεια με το “Lonely Nights” και μια αργόσυρτη, ερωτική μαγεία. Ένα τραγούδι που δεν ξέρεις τί να πρωτοθαυμάσεις: τις κιθάρες του Bratta, τη φωνή του Tramp, την υπέροχη ανάπτυξη; Παράδειγμα προς μίμηση για songwriting υψηλών αξιώσεων.
Ξεχύνεται μετά το “Don’t Give Up” με καταπληκτικό tempo, ξεσηκωτικό sing-along ρεφραίν και άλλο ένα συγκλονιστικό, περίτεχνο σόλο.
Για μένα, ωστόσο, το απόλυτο arena song είναι το “Sweet Little Loving” που ακολουθεί, αν και ολόκληρο το άλμπουμ ισορροπεί μαεστρικά μεταξύ μιας αμίμητης μελό έκφρασης και μιας αλάνθαστης καλλιτεχνικής αρτιότητας. Riffing και solos, φωνητικές γραμμές και ρυθμικά μέρη δίνουν αληθινό ρεσιτάλ συνύπαρξης.
Η πρώτη πλευρά κλείνει με το “Lady In Valley”, ένα heavy metal κομμάτι μέσα σε ένα glam δίσκο που θα μπορούσε να βρίσκεται σε κυκλοφορία των Crimson Glory – και ναι, το λέω αυτό με πλήρη συνειδητοποίηση. Από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ τραγούδια που μπορεί να συναντήσει κανείς σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το hard rock ιδίωμα, αληθινός ΥΜΝΟΣ!
Και τί να πρωτοπείς για τη δεύτερη πλευρά!
Ανοίγει με το hit single “Wait” που κυριάρχησε στο MTV και τα ραδιοφωνικά κύματα της εποχής, ένα πασίγνωστο και άφθαρτο στο χρόνο τραγούδι.
Κι αν το “Tell Me” είναι το πιο mainstream και commercial-style κομμάτι του δίσκου, τότε ας δώσουμε προσοχή στις εναλλαγές του, στις γραμμές των οργάνων και της φωνής, σε αυτή τη γλυκόπικρη χροιά που ποτέ δεν έγινε ή έμοιασε ψεύτικη και φτηνιάρικη, δεν λουστραρίστηκε ποτέ σε ενοχλητικό βαθμό, δεν έγινε πλαστική, έμεινε να κουβαλά γνήσιο, ατόφιο μέταλλο κι ας είχε κάμποσα στρώματα λακ πάνω της!
Λίγο πριν το τέλος, το “All Join Our Hands” λειτουργεί μουσικά και στιχουργικά σαν διάδρομος απογείωσης για το “When The Children Cry”, ένα από τα πιο πετυχημένα και ποιοτικά τραγούδια του συγκροτήματος.
“Is this the way
We treat one another?
Days filled with hope
Lives filled with fear
Why must we live
At war with our brothers
When we could live
Our future at last?
Let’s all join our hands
Raise them together
Fight for the lives that are real”
Πέφτοντας η αυλαία, με αυτόν τον βαθύτατα συναισθηματικό τρόπο, δεν απομένει παρά να θαυμάσεις κάθε πτυχή του άλμπουμ και της μπάντας.
“Little child dry your crying eyes
How can I explain the fear you feel inside
‘Cause you were born into this evil world
Where man is killing man and no one knows just why
What have we become just look what we have done
All that we destroyed you must build again
When the children cry let them know we tried
‘Cause when the children sing then the new world begins”
Ναι, το “Pride” των White Lion είναι ο δίσκος που θα ήθελε να έχει κάθε συγκρότημα του είδους στο ενεργητικό του.
Και είμαστε απίστευτα τυχεροί που σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, ο Mike Tramp κρατά τη φλόγα αυτού του θρυλικού ρεπερτορίου πιο ζωντανή από ποτέ, έχοντας δίπλα του μια ομάδα εξαιρετικών μουσικών που αντιμετωπίζουν την ιστορία των White Lion με τον μέγιστο σεβασμό και θαυμασμό. Ο εκπληκτικός Marcus Nand κάνει στην κιθάρα το φαινομενικά αδύνατο να φαίνεται φυσικό, αποδίδοντας τα αριστουργηματικά θέματα του Vito Bratta με απίστευτο πάθος, τόνο και τεχνική ακρίβεια. Έχει αναλάβει το δύσκολο έργο να πλησιάσει το μοναδικό μουσικό φρασεολόγιο του Bratta χωρίς να χάσει τη δική του προσωπικότητα και το πετυχαίνει στο μέγιστο βαθμό!
Ο Jerry Best (ex-DIO, ex-Gilby Clarke’s Band, ex-Lost Angels), παλιός συνοδοιπόρος του Tramp από την εποχή των Freak of Nature, φέρνει μαζί του αυτή τη βαριά, έμπειρη rock-solid βάση που χρειάζεται ένα τέτοιο συγκρότημα ενώ ο Troy Patrick Farrell είναι ακριβώς ο άνθρωπος που θέλεις να έχεις πίσω από το drum-kit όταν πρέπει να κάνεις ένα κλασικό arena-rock τραγούδι να ακούγεται σαν ολοζώντανος, ανίκητος παλμός.
Οι τρεις τους είναι μουσικοί που δίνουν νέα ενέργεια στο υλικό του “Pride” και επιτρέπουν στον Mike Tramp να συνεχίσει να σηκώνει ψηλά τη σημαία των White Lion. Και όσο αυτός πατάει το σανίδι κι η δική του, αγέραστη και άφθαστη φωνή βγαίνει σαν άλλος, μελωδικός, βρυχηθμός, όσο ακούγεται το πρώτο riff και το κοινό ξέρει αμέσως τι έρχεται, το 1987 δεν έχει τελειώσει πραγματικά.
Απλώς σε περιμένει να το ζήσεις, σε ένα μοναδικό μουσικό χρονοτάξιδο!
Το Golden R. Festival ανακοίνωσε ήδη τους θρυλικούς White Lion στο line-up της διοργάνωσης για το 2027 – δες εδώ. Έρχονται στην Ελλάδα για μια μοναδική και αποκλειστική εμφάνιση, στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας τους για τον εορτασμό των 40 χρόνων από την κυκλοφορία του “Pride”.
Όπως μάς έχει ήδη προϊδεάσει ο Χρήστος Παπαδάκης -δες εδώ– ο Mike Tramp και η παρέα του ετοιμάζουν ένα εκρηκτικό setlist αφιερωμένο στη χρυσή εποχή των White Lion σε μια βραδιά απ’ την οποία δεν πρέπει να λείψει κανείς!
