Το τρίτο άλμπουμ των Triumpher είναι κατά τη γνώμη μου το πιο κρίσιμο για την περαιτέρω εξέλιξη του Αθηναϊκού συγκροτήματος. Στέκει στο κομβικό σημείο όπου η μπάντα, έχοντας κάνει μια ισχυρή αίσθηση με το ντεμπούτο της, “Storming The Walls” (Floga Records, 2023), επανήλθε χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο με το “Spirit Invictus” (No Remorse Records, 2024) κι εκμεταλλευόμενη το μομέντουμ από την επανέκδοση του πρώτου άλμπουμ από τη νέα εταιρία της μέσα στο 2025, επιστρέφει με το “Piercing The Heart Of The World”.
Τρία άλμπουμ σε διάστημα τριών ετών.
Και το στοίχημα, φυσικά, είναι αν η τελευταία κυκλοφορία αφενός συνεχίζει όσα οι Triumpher κατάφεραν με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ, αφετέρου αν καταφέρνει να τους δώσει την ώθηση για ακόμη περισσότερα.
Προσωπικά, είχα βάλει κι ένα δικό μου στοίχημα – αν η μπάντα θα σχηματίσει ένα πιο ξεκάθαρο κι εδραιωμένο ήχο και μουσικό ύφος, αν πατώντας πάνω στα σαφώς αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της, όπως τη ξεχωριστή ερμηνευτική ικανότητα του Mars Triumph αλλά και την πετυχημένη μίξη black/speed στοιχείων στη φόρμουλα του κλασσικού, στακάτου επικού heavy/power, θα τολμήσει να κάνει τη διαφορά όχι μόνο συνθετικά αλλά και εγγενώς εκφραστικά.
Αν δείξει εκτός από ικανότητα, ρώμη, θάρρος και πάθος, αυτό το ποιοτικό στοιχείο ενός πραγματικά βαθύτερου μουσικού χαρακτήρα.
Κι αν εκτός από το όραμα και την ευφυΐα, έχει και το μουσικό χάρισμα ώστε να σταθεί ενάντια στον κόσμο και να εφορμήσει, πειστικά, για να τον κατακτήσει!
Δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος στο χώρο του metal που να ξέρει από πρόσωπα και πράγματα και να μην αναγνωρίζει ότι οι Triumpher είναι μια απόλυτα ταγμένη, σκληρά εργαζόμενη και σε ζηλευτό επίπεδο επαγγελματική μπάντα. Η συμμετοχή σε φεστιβάλ όπως το Keep It True και Up The Hammers, Hell Over Hammaburg και Midalidare Rock Festival, αλλά και τα Pyrenean Metal Warriors, Metal im Void, Metalheads Open Air και Rethymno Rocks δείχνει πως οι Αθηναίοι είναι αποφασισμένοι να οργώσουν όλο τον κόσμο και να κατακτήσουν κάθε σκηνή που τούς προσφέρει βήμα για να δείξουν την αξία τους.
Δεν είναι, λοιπόν, μόνο τρία άλμπουμ σε τρία χρόνια. Είναι και πάμπολλες συναυλίες όπου κατά γενική ομολογία, οι Triumpher δίνουν πάντα τον καλύτερό τους εαυτό.
Θα είναι η 6η του Μαρτίου η ημερομηνία που το συγκρότημα θα ανοίξει τα φτερά του πιο πλατιά από ποτέ; Και σαν δράκοντας του μύθου θα τα χτυπήσει, πετώντας σε ουρανούς που θα το πάνε ακόμη πιο μακριά, μέχρι τους πιο αλαργινούς ορίζοντες των ονείρων του;
Όλος αυτός ο μακρύς πρόλογος με τα αλλεπάλληλα ερωτήματα προφανώς και δεν αποσκοπεί στο να σας κουράσει. Και σε καμία περίπτωση δεν χτίζει το βιογραφικό των Triumpher προμηνύοντας το γνωστό, αναιρετικό «αλλά»!
Κάθε άλλο.
Γράφω τούτες τι λέξεις, νιώθοντας τεράστια χαρά -κι ανακούφιση, τολμώ να πω- καθώς ναι, οι Αθηναίοι με δικαίωσαν απόλυτα! Και φυσικά, δεν είναι το μικρό, προσωπικό μου κερδισμένο στοίχημα που έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το κουιντέτο των Mars Triumph (φωνητικά), Christopher Tsakiropoulos (κιθάρες), Mario Ñ Peters (κιθάρες), Stelios Zoumis (μπάσο) και Agis Tzoukopoulos (τύμπανα) καταθέτει με το “Piercing The Heart Of The World” τη ψυχή που πλέον ακτινοβολεί καθάρια την απαρχή μιας νέας -κατά την ταπεινή μου γνώμη- πορείας των Triumpher: αυτής που κάποτε θα μπορέσει να τους καταστήσει ένα πραγματικά μεγάλο όνομα στο ιδίωμα του epic heavy/power.
Το άνοιγμα του δίσκου γίνεται με το “Black Blood”, ένα σαρωτικό, ρυθμικότατο και με όμορφα συμφωνικά στοιχεία blackened epic power τραγούδι, που επιλέχτηκε για πρώτο single του άλμπουμ.
Ακολουθεί το “Destroyer” σε αναγνωρίσιμα χνάρια του καλπαστικού, καταιγιστικού ήχου με ένα εξυψωτικό chorus που όμως κρύβει ένα μεγαλειώδες mid-section το οποίο ξεσπά σε φοβερό κιθαριστικό σόλο. Δεν είναι ίσως δόκιμη η σύγκριση, αλλά καθώς έχουν το ίδιο ορμητικό ύφος, την ίδια θέση στο tracklist και την ίδια διάρκεια, αναπόφευκτα μού ήρθε το “Arrival of the Avenger” του “Spirit Invictus” στο νου. Αναμφίβολα, το “Destroyer” το κερδίζει στα σημεία και στο τελείωμά του ήταν η πρώτη κιόλας στιγμή που χαμογέλασα κρυφά – ναι, οι Triumpher είχαν κάνει τη διαφορά, στον ίδιο τον εαυτό τους, κι αυτό ήταν το βασικό κλειδί για την επιτυχία του νέου άλμπουμ.
Κι αν κάποιος πει ότι ήταν πολύ νωρίς για τέτοια συμπεράσματα, θα συμφωνήσω.
Ακολούθησε, ωστόσο, ο τυφώνας με τίτλο “The Mountain Throne”, ένα αμάλγαμα epic heavy και black metal, που τα έχει όλα! Πολλαπλές ταχύτητες, υμνικά, χορωδιακά μέρη, σεισμικό μπάσο, ασταμάτητες κιθάρες, πανέξυπνη δομή και ξέφρενη πορεία ανάπτυξης!
Ειλικρινά, δεν ήξερα τί να περιμένω μετά αλλά ένιωσα πως δεν ήθελα άλλο δυνατό και γρήγορο κομμάτι στη σειρά. Και τότε είδα στο tracklist να γράφει “Ithaca (Return Of The Eternal King)”, το δεύτερο single του άλμπουμ που είχα ακούσει μόλις το ίδιο πρωινό, μένοντας κυριολεκτικά συγκινημένος. Για μένα, το να πετυχαίνεις να παίρνεις την κληρονομιά του επικού ήχου, έστω του πιο εμπορικού, και να τον μετουσιώνεις σε κάτι δικό σου, είναι τεράστια επιτυχία από μόνο του. Ναι, είναι ίσως συνθετικά μια power ballad όμως τέτοια που αποπνέει και τιμά τους όψιμους Manowar στα καλύτερά τους – και παραδέχομαι ότι τούτο μου αρκεί και μου περισσεύει!
Σειρά έχει το “Vaults Of Immortals”, ένα δίλεπτο τραγούδι που τολμά και συνεχίζει σε χαμηλούς κι αιθέριους τόνους, αυτή τη φορά στοιχειωτικούς, με μεστή δραματικότητα. Δεν θα ήθελα να εκληφθεί απλά ως πρελούδιο του “The Flaming Sword” που ακολουθεί, στο μυαλό μου είναι μια υπέροχη, μικρή σονάτα – άλλωστε μου έφερε στ’ αλήθεια στο νου το πρώτο μέρος της θρυλικής “Moonlight Sonata” του Beethoven και νομίζω πως δεν λανθάνω.
Σειρά για το “The Flaming Sword”, όπου οι Triumpher επιστρέφουν στην απότιση φόρου τιμής στην μεγαλύτερη επιρροή τους, τους σπουδαίους Manowar. Όμως, πρέπει πλέον να καταστεί σαφές το εξής: οι Αθηναίοι δεν ακούγονται σαν να προσπαθούν να αντιγράψουν μα να ενσαρκώσουν την πεμπτουσία των Αμερικανών. Ποια η διαφορά; Πώς αντιλαμβάνομαι ότι δεν ξεπατικώνουν απλώς το σχεδόν εμπορικής μπράντας ύφος των Manowar αλλά αληθινά το τεχνάζονται; Ως κάποιος που δεν έκρυψα τις ενστάσεις και αμφιβολίες μου όταν κάποτε φοβήθηκα πως οι Triumpher μπορεί να κινούνται σε τέτοια χνάρια, έχω πανέτοιμη την απάντηση: είναι η ουσιαστική κατεργασία του κομματιού ώστε να έρθει πιστευτά στα μέτρα του συγκροτήματος, με σαφή υπογραφή την ελληνικότητα στο chorus – όση αγάπη κι αν τρέφω στους Manowar της παλιάς, καλής, χρυσής εποχής κι όσο κι αν κάθε κιθαριστικό χτύπημα του “The Flaming Sword” επικαλείται ευθύτατα τους Αμερικάνους, τούτο το ρεφραίν δεν θα μπορούσε ποτέ να τους ανήκει! Κι όμως, ιδού που μπορεί κι ενσωματώνεται άριστα στο ύφος τους. Κι εδώ, ήμουν πια ήσυχος, πως το “Piercing The Heart Of The World” είναι από τη μια ένα πιστό κι αναγνωρίσιμο Triumpher άλμπουμ, από την άλλη, είναι αυτό που εδραιώνει τον ήχο τους, με μια ολοδική τους ταυτότητα.
Επόμενο τραγούδι είναι το “Erinyes”, που κουβαλά ένα απειλητικό σκοτάδι με shrieking black metal στιγμές στα φωνητικά που προσωπικά θα ήθελα να κρατήσουν περισσότερο, όπως επίσης θα ήθελα και μια εμβόλιμη, ατμοσφαιρική σφήνα που να χαμηλώνει με κάποιο φασματικό horror τέχνασμα την όλη ασίγαστη ένταση. Το συγκρότημα προτίμησε την ευθεία blackened οδό. Η μόνη διαφωνία μου στο άλμπουμ – δεν την λες και τόσο σημαντική.
Η αυλαία πέφτει με το επικών διαστάσεων “Naus Apidalia”, όπου η Απήδαλος Ναυς προσφέρει αστείρευτη πηγή έμπνευσης μπλέκοντας αρχαιοελληνικούς μύθους, κοφτερό US ήχο και πλούσια, βρετανική χροιά, χορωδιακά μέρη κι ανατριχιαστικές απαγγελίες, πομπώδη riffs και υπέροχα, συρτά σόλο.
Πραγματικό έπος!
Που ακούγοντάς το, έκανα και πάλι μια νοερή σύγκριση με το κομμάτι που έκλεινε το προηγούμενο άλμπουμ, το “Hall of a Thousand Storms”, το προσωπικά αγαπημένο μου τραγούδι από το “Spirit Invictus”. Το εννοώ με κάθε καλή έννοια: δεν μπορούν καν να παραβληθούν, είναι μεγέθη απαρομοίαστα – το “Naus Apidalia” είναι απλά η επισφράγιση του ότι το “Piercing The Heart Of The World” είναι το καλύτερο Triumpher άλμπουμ μέχρι στιγμής, με αξιοσημείωτη διαφορά! Είχα γράψει όταν παρουσίασα πρόπερσι το “Spirit Invictus” (δες εδώ) πως επίσης το βρήκα -κόντρα ίσως σε πολλές άλλες γνώμες- καλύτερο από το “Storming The Walls” κι αυτό αξιολογώντας την ολότητα και συνέπεια του ύφους του.
Με το “Piercing The Heart Of The World” η βελτίωση είναι πιο ουσιαστική. Είναι αυτό που κέρδισε όλα τα στοιχήματα. Είναι οι Triumpher με εδραιωμένο πλέον δικό τους αποτύπωμα, με αναγνωρίσιμη μουσική ταυτότητα – κι είτε σου αρέσει, είτε όχι, είναι ικανή να τους κάνει να διεκδικήσουν πλέον μια υψηλή θέση στο διεθνές στερέωμα.
Αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να αναφερθώ σε συνειρμούς εκτός από τους Manowar, Σαφώς υπάρχουν – Bathory, Primordial, πρώιμοι Iced Earth κι ύστεροι Nightfall, Iron Maiden, Atlantean Kodex, Megaton Sword και Eternal Champion είναι κάποιες από τις μπάντες αναφοράς.
Στο τέλος, ωστόσο, η μπάντα είναι μόνο μία.
Και λέγεται Triumpher!
Κλείνω με συγχαρητήρια στην Anastasia Ziazopoulou για το έργο του εξωφύλλου αλλά και στον Achilles Kalantzis για την καταπληκτική δουλειά του στην ηχογράφηση, τη μίξη και το mastering.
Το “Piercing The Heart Of The World” θα κυκλοφορήσει σε CD και LP στις 6 Μαρτίου από τη No Remorse Records.
