Κουβαλάει μιαν αλήθεια τούτο το άλμπουμ, σύντομη. βαριά και ασήκωτη μα τόσο σαγηνευτική. Μου έφερε στο μυαλό εκείνες τις μεγάλες βόλτες που τις κάνεις στα ξαφνικά, χωρίς λόγο, αιτία και αφορμή, μα κυρίως χωρίς προορισμό. Σε τούτες τις βόλτες κάτι άλμπουμ σαν το “Moonshine” σου κρατάνε παρέα. Μόνο για κάτι τέτοια άλμπουμ υπάρχει χώρος.
Σμιλεμένο με την στόφα του κλασσικού, με το θαρραλέο άλμα των Led Zeppelin και με τη μελαγχολία των blues το “Moonshine” περνάει όλα ετούτα τα ποτάμια για να σε βγάλει στη δική του θάλασσα, τη βουτιά την έχεις κάνει ήδη.
Το άλμπουμ δεν “νοσταλγεί τις παλιές καλές μέρες”, έχει κρατήσει όσα χρειάζονται και κοιτάει το σήμερα στα μάτια. Είναι αυτές οι τεράστιες κιθάρες των Μπίζα & Λεονταρίτη που υφίστανται μέσα από τον ενδοφλέβιο ηλεκτρισμό του Bonamassa. Είναι η φωνάρα της Ιγκιλιζιάν που κάνει όλο το άλμπουμ κτήμα της, νότα τη νότα, με κάθε της μελωδικό γρέζι, με κάθε σπάσιμο της φωνής της που απλά σε κάνει να αντιληφθείς πως τα τραγούδια δεν τραγουδιούνται αλλά βιώνονται.
Όλα στροβιλίζονται μέσα στο groove της κάθε στιγμής τούτου του δίσκου. Κασαπίδης (μπάσο) και Μιχαλακόπουλος (τύμπανα) ξέρουν τη δουλειά τους. Στήσε αυτί και για τα πλήκτρα του Μπίζα γιατί δε συμπληρώνουν απλά το παζλ αλλά απογειώνουν το υλικό.
Η μπάντα έχει χιλιόμετρα στη πλάτη και αυτό φαίνεται. Βλέπεις χωρίς χιλιόμετρα αλλά κυρίως χωρίς ταλέντο, φαντασία και τσαμπουκά δεν μπλέκεις με αυτές τις πίστες, νόμος.
Αν σου έχει λείψει ένα άμεσο, τίμιο και συγκινητικά ευθύ heavy rock άλμπουμ χωρίς φτιασίδια εντυπωσιασμού, τότε το “Moonshine” είναι ο δίσκος που ψάχνεις.
Φιλική συμβουλή για το τέλος: Κάνε δώρο στον εαυτό σου μια βόλτα με τσίτα το γκάζι και το “Butterfly” στο τέρμα. Θα με θυμηθείς.
