Οι Synteleia έχουν το μοναδικό χάρισμα να δημιουργούν εξωκοσμικό, σκιώδες black metal το οποίο σφραγίζουν με ένα εντελώς δικό τους ηχητικό στίγμα κάνοντας το αναγνωρίσιμο από χιλιόμετρα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στο νέο EP τεσσάρων κομματιών, το οποίο και θα κυκλοφορήσει στις 20 Μαΐου.
Σίγουρα το Ελληνικό black metal των 90ς παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην πραγμάτωση του καλλιτεχνικού οράματος της μπάντας, κυρίως ως αφετηρία, διότι από εκεί και πέρα οι Synteleia αναπτύσσουν με μεγάλη μαεστρία το υλικό τους.
Το στοιχειωτικό heavy metal riffing που δημιουργεί ισχυρό contact με τους Mercyful Fate του πρώτου καιρού, είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο στο Synteleia κάδρο γενικά και ειδικά. Ας μείνουμε στο ειδικά και στο εναρκτήριο Pledges of Evil του EP του οποίου τα αργά τελετουργικά θέματα είναι το έτερο έντονο στοιχείο που διαμορφώνει το κομμάτι, ενώ η κορώνα λίγο πριν το τέλος αποδεικνύει πως όσα σας έγραψα για τα έργα του βασιλιά, δεν τα έβγαλα από το κεφάλι μου.
Σε ανάλογα μοτίβα κινείται και το Fane of the Black Pharaoh. Μια νεκρική ματιά στο πρώτο κύμα του black metal, στις Ιταλικές occult μπάντες των ένδοξων χρόνων –Death SS, Paul Chain Violet Theatre κτλ- και φυσικά στην απαρχή του 90ς Ελληνικού μαύρου φωτός. Τα φωνητικά της Μίνας Μόρφη υφαίνουν ένα αστρικό πλέγμα σπάνιας ομορφιάς. Όχι μόνο σε αυτό το κομμάτι αλλά όπου εμφανίζονται: τόσο σε αυτό το EP όσο και στο Synteleia σύμπαν γενικά. Η φωνή της λειτουργεί σαν σήμα κατατεθέν για την μπάντα.
Το Thu My Vice που είναι και το lyric video που βγήκε μέσα από αυτό το EP, είναι ένα μικρο Synteleia αριστούργημα, με τον Nyctelios να καταθέτει μια από τις συγκλονιστικότερες ερμηνείες του σε μια σύνθεση που μεταλαμπαδεύει το βάπτισμα του Hellenic black metal ήχου και είναι ίσως η δυνατότερη στιγμή της συγκεκριμένης κυκλοφορίας.
Το EP κλείνει με το Concelebration of Sin ίσως την πιο μυστηριακή σύνθεση εδώ. Το αργόσυρτο πρώτο μέρος του κερδίζει τις εντυπώσεις και μάλιστα ακούγοντας το συγκεκριμένο part σκέφτομαι πως τελικά τα αργά σε tempo θέματα έχουν θρέψει ολόκληρη την Ελληνική black & death metal σκηνή ειδικά στο ξεκίνημα, κάπου εκεί μου έρχεται στο μυαλό και το The Apocalypse κομμάτι των Nordor και αφού πω στον εαυτό μου πως “το τερμάτισες Παπαδάκη” επιστρέφω στο Sands of Madness κρατώντας όμως τον χρήσιμο αυτό συνειρμό. Το κομμάτι κλιμακώνεται σταδιακά για να φτάσει σε εκείνο το mystical, pre-epilogue part με τα πλήκτρα και να μας υπενθυμίσει πόσο έξυπνα μπορούν να χειριστούν οι Synteleia το υλικό τους.
Νομίζω πως είναι περιττό να αναφέρω πως το Lovecraft σύμπαν παίζει τον απόλυτα κυριαρχικό ρόλο εδώ θεματικά. Ο Lovecraft λειτουργεί αρχετυπικά στην μουσική και το όραμα των Synteleia. Δυσκολεύομαι να τους φανταστώ δίχως αυτόν τον ισχυρό δεσμό αν ποτέ επιλέξουν να αλλάξουν διαδρομή.
Εν κατακλείδι το EP είναι εξαιρετικό, περιέχει καλοδουλεμένο υλικό από μια μπάντα που τιμά την μαύρη καλλιτεχνία της και σκύβει με προσήλωση στο έργο της. Απαραίτητο.
