«Ο άνεμος σφύριζε μέσα από τις πολεμίστρες του παγωμένου οχυρού, κουβαλώντας μαζί του κάτι περισσότερο από το κρύο—μια αίσθηση ανησυχίας, σχεδόν αρχέγονη.
Οι φωτιές έκαιγαν χαμηλά, σαν να δίσταζαν να αντισταθούν στο σκοτάδι που πλησίαζε.
Κάπου μακριά, τύμπανα πολέμου άρχισαν να αντηχούν.
Η προετοιμασία είχε τελειώσει.
Ο πόλεμος επέστρεφε.»
Κάπως έτσι ξεκινά και η νέα εποχή των Ringlorn, οι οποίοι, μόλις έναν χρόνο μετά το Tales of War and Magic, επιστρέφουν με το δεύτερο ολοκληρωμένο τους έργο, το The Queen of Wildred.
Έναν δίσκο που δεν αφηγείται απλώς ιστορίες, αλλά χτίζει έναν ολόκληρο κόσμο εμπνευσμένο -ακόμη και- από το The Dictionary of Obscure Sorrows του John Koenig, εκεί όπου το “Wildred” αποκτά σάρκα και οστά: μια αίσθηση απόκοσμης απομόνωσης, σαν να βρίσκεσαι σε έναν τόπο που ποτέ δεν σε περίμενε.
Με τη νέα τους σύνθεση—τον Gabriel Leirbag, τον Mark J. Dexter και τον Spiros Rizos—οι Ringlorn επιστρέφουν πιο συμπαγείς και πιο αποφασιστικοί, αποτίοντας φόρο τιμής στο επικό heavy metal των 80s, στο πνεύμα συγκροτημάτων όπως οι Manilla Road και οι Omen, χωρίς να χάνουν τη δική τους ταυτότητα.
Και η αφήγηση αρχίζει να κυλά…
Το War Prelude είναι η στιγμή πριν τη θύελλα, όταν ο κόσμος κρατά την ανάσα του και οι σκιές μακραίνουν πάνω στα τείχη. Μέσα από αυτή τη φορτισμένη σιωπή, το Heavy Metal Swords ξεσπά ακαριαία, σαν την πρώτη σύγκρουση των στρατών—riff πάνω σε riff, φλόγες και ατσάλι, μια μάχη που δεν αφήνει περιθώριο για αμφιβολίες ή υποχώρηση.
Και καθώς ο καπνός αρχίζει να κατακάθεται, το Hildr αναδύεται σχεδόν τελετουργικά, φέρνοντας στο προσκήνιο τη μορφή της πολεμίστριας που στέκεται όρθια ανάμεσα στα ερείπια. Η μουσική εδώ αποκτά μια πιο μυθική διάσταση, σαν θρύλος που μεταδίδεται από στόμα σε στόμα, προετοιμάζοντας το έδαφος για το Guardians of the Black Cross, όπου οι όρκοι δένονται με αίμα και οι φωνές υψώνονται σαν ύμνοι πίστης σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο τον πόλεμο.
Αυτή η πίστη, όμως, δοκιμάζεται στο Ira Sacra. Η ατμόσφαιρα βαραίνει, οι μελωδίες αποκτούν μια σχεδόν αποκρυφιστική ένταση, σαν οι ήρωες να αγγίζουν δυνάμεις που δεν μπορούν να ελέγξουν πλήρως. Και τότε, χωρίς προειδοποίηση, το Drachenorden ανοίγει τον ορίζοντα—η μάχη μεταφέρεται ψηλά, οι κιθάρες καλπάζουν και η σύγκρουση αποκτά μια επική, σχεδόν κινηματογραφική διάσταση.
Μέσα σε αυτό το χάος, το Die in the Night λειτουργεί σαν μια βαριά παύση. Δεν υπάρχει πια θρίαμβος εδώ, μόνο η συνειδητοποίηση της θυσίας που πλησιάζει—μια νύχτα γεμάτη σιωπές, σκέψεις και την αίσθηση ότι η αυγή ίσως να μην έρθει ποτέ για όλους.
Και τελικά, όλα οδηγούν στο The Queen of Wildred. Το μεγάλο φινάλε, όπου η ένταση κορυφώνεται και η αφήγηση βρίσκει την ολοκλήρωσή της. Οι μελωδίες απλώνονται σαν πεπρωμένο που δεν μπορεί να αποφευχθεί, τα φωνητικά του Dexter στέκονται επιβλητικά, και η σύγκρουση δεν είναι πλέον απλώς φυσική—είναι υπαρξιακή. Εδώ, το Wildred αποκαλύπτεται πλήρως: όχι μόνο ως τόπος, αλλά ως συναίσθημα.
«Η φωτιά είχε σχεδόν σβήσει…
Η Hildr στάθηκε μπροστά στον θρόνο, το σπαθί της βαρύ, όχι από το αίμα, αλλά από όσα κουβαλούσε.
Η Βασίλισσα του Wildred δεν κινήθηκε.
Δεν χρειαζόταν.
Γιατί εκείνη τη στιγμή, όλα είχαν ήδη κριθεί.
Και καθώς ο άνεμος πέρασε ξανά μέσα από τα ερείπια, ψιθυρίζοντας όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ, έγινε σαφές πως κάποιοι πόλεμοι δεν τελειώνουν με τη νίκη ή την ήττα—αλλά με τη σιωπή που αφήνουν πίσω τους.»
Έτσι και οι Ringlorn… δεν αφηγούνται απλώς μια ιστορία.
Σε οδηγούν μέσα της!
Και όταν τελειώσει, κάτι από το Wildred μένει μαζί σου.
