Το ντεμπούτο των Αθηναίων Panic Alarm αποτελεί μια εξαιρετική, φρέσκια πρόταση από μια νεοσύστατη μπάντα που στα πρώτα δείγματα γραφής της δείχνει να ξέρει που πατάει -όπως θα έλεγε και ο Ανδρικόπουλος-.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση σε πρώτη φάση είναι το πόσο έξυπνα καταφέρνουν να συνδυάσουν διάφορες τάσεις από το ευρύ φάσμα του extreme ήχου σε ένα σφιχτοδεμένο αποτέλεσμα με απόλυτη συνοχή: Από thrash metal αναφορές που κοιτάζουν τόσο στην Αμερικάνικη όσο και στην Γερμανική σχολή του είδους, μέχρι metalcore ξεσπάσματα και μελωδικές γραμμές που παραπέμπουν σε εκείνο το πολύ συγκεκριμένο ηχητικό φάσμα που έφτιαξαν οι Metallica με το “Black Album”.
Τα φωνητικά ισορροπούν στην στην κόψη του ξυραφιού θυμίζοντας μέχρι και την χρυσή εποχή των At the Gates, ενώ τα τύμπανα σε πολλές των περιπτώσεων, παίρνουν στην κυριολεξία όλο το ηχητικό οικοδόμημα στην πλάτη τους.
Ποικιλία, σωστή ανάπτυξη ιδεών και μια straight in your face λογική σε ολόκληρο το άλμπουμ, που εμένα με κέρδισε.
Σε όλα τα παραπάνω βοηθάει και η σωστή παραγωγή που βοηθάει τα κομμάτια να ακουστούν όπως πρέπει. Όγκος στις ρυθμικές κιθάρες, φυσικότητα στα τύμπανα και χώρος για τη φωνή. Όλα όπως πρέπει.
Δώστε ευκαιρία στο άλμπουμ και δεν θα χάσετε.
