Εξαιρετικό το δεύτερο full length των Αθηναίων Mournful Moon. Η μπάντα βαδίζει σταθερά την διαδρομή που η ίδια χάραξε από το 2020 με το ...As Shadows Fall over Zenitheaen EP αλλά και το Rose Velvet Dynasty ντεμπούτο που ήρθε δύο χρόνια αργότερα.
Το ηχητικό στίγμα τους είναι σαφές: Συμφωνικό black metal με γοτθικά και ambient στοιχεία καθώς και dungeon synth αναφορές.
Οι πλούσιες ενορχηστρώσεις με τα θέματα των πλήκτρων να δένουν άψογα με το παγερό riffing είναι το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς εδώ.
Η μελωδία στους Mournful Moon παίζει κυρίαρχο ρόλο και είναι το ζητούμενο. Από την αρχή μέχρι το τέλος του άλμπουμ, το σχήμα δημιουργεί ένα μουσικό πορτραίτο σκοτεινού, ρομαντικού λυρισμού μετατρέποντας τα χρώματα του ήλιου που σβήνει σταδιακά (twilight) σε νότες απόλυτης σαγήνης.
Το νέκταρ – φαρμάκι των Limbonic Art, των Old Man’s Child και των Dimmu Borgir (πρώτες περίοδοι για όλα τα παραπάνω), των December Moon και των των Lunar Aurora, ποτίζει την αστρική υπόσταση των Mournful Moon, εξισώνοντας το μεγαλείο τους.
Το άλμπουμ μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, και τα repeats ακρόασης του, αυξάνονται με γοργούς ρυθμούς. Σε συμβουλεύω να μην κάνεις το λάθος και δεν ακούσεις αυτό το black metal κόσμημα.
