Στις 20:28 το Piraeus Academy άνοιξε τις πόρτες του. Στις 20:35 οι Stygian Path ανέβηκαν στη σκηνή, ανοίγοντας το set τους με χαρακτηριστικό intro με σκοτεινή και επική διάθεση.
Η μπάντα κινήθηκε με άνεση πάνω στο υλικό της. Η φωνή στάθηκε σε πολύ καλό επίπεδο, καθαρή και μεστός οδηγός των συνθέσεων, ενώ τα κομμάτια λειτούργησαν όπως πρέπει σε live συνθήκες. Το “Unholy Land” ξεχώρισε, επιβεβαιώνοντας ότι οι Stygian Path έχουν τη δυνατότητα να χτίζουν ατμόσφαιρα και ένταση χωρίς υπερβολές.
Ιδιαίτερα θετική εντύπωση άφησε η διασκευή στο “Days of High Adventure” των Doomsword, παιγμένη με σεβασμό και χωρίς διάθεση εντυπωσιασμού — ακριβώς όπως πρέπει να γίνεται ένας φόρος τιμής. Το set έκλεισε με το “Prometheus”, ένα τίμιο και δυνατό φινάλε που άφησε την αίσθηση ότι η μπάντα έδωσε ό,τι είχε, ανεξάρτητα από τον κόσμο μπροστά της.
Οι Stygian Path έπαιξαν εξαιρετικά. Χωρίς φανφάρες, χωρίς υπερβολές: ατσάλι παιγμένο με σεβασμό, συνέπεια και ουσία από μια μπάντα που έχει να μας δώσει πολλά στο μέλλον.
Οι Leatherhead δεν είναι μπάντα που χρειάζεται συστάσεις, ειδικά για όσους παρακολουθούν σταθερά την εγχώρια σκηνή. Προσωπικά, τους έχω δει αρκετές φορές, και αυτό που επιβεβαιώνεται σε κάθε τους εμφάνιση είναι ένα πράγμα: δύναμη, ταχύτητα, τεχνική και το υλικό τους εκτελεσμένο με απόλυτη πειθαρχία.
Από τη στιγμή τους επάνω στη σκηνή, όλοι γίναμε μάρτυρες μιας μπάντας που ξέρει ακριβώς πως να μεταφέρει τη μουσική της επάνω στο σανίδι. Δεν υπάρχει τίποτα πρόχειρο στους Leatherhead — κάθε αλλαγή, κάθε break, κάθε γέμισμα είναι εκεί για να υπηρετήσει το κομμάτι.
Αυτό που κάνει τα live αυτής της μπάντας ξεχωριστά είναι ότι, παρά την υψηλή τεχνική, δεν χάνεται ποτέ η ουσία. Η ταχύτητα δεν γίνεται αυτοσκοπός και η δύναμη δεν είναι απλώς ένταση· είναι κατεύθυνση. Το set τους κύλησε με συνοχή κρατώντας το κοινό σε διαρκή εγρήγορση, χωρίς κοιλιές ή περιττές στιγμές.
Σκηνικά, οι Leatherhead είναι λιτοί αλλά απόλυτα αποτελεσματικοί. Δεν χρειάζονται υπερβολικές κινήσεις ή θεατρινισμούς — το metal τους μιλάει από μόνο του. Και αυτό είναι ίσως το πιο δυνατό τους χαρτί: παίζουν σαν μπάντα που έχει δουλέψει, έχει δέσει και συνεχίζει να ανεβάζει τον πήχη σε κάθε live.
Η μπάντα ανέβηκε στη σκηνή στις 21:30 και χωρίς καθυστερήσεις άνοιξαν με το “From Beyond”, μια εισαγωγή που λειτούργησε σαν προειδοποίηση. Ο ήχος έσκασε μπροστά, το tempo ανέβηκε απότομα και το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: εδώ δεν ήρθαμε για ζέσταμα.
Το “Equinox” και το “Vampire’s Kiss” ακολούθησαν με καταιγιστικό ρυθμό, επιβεβαιώνοντας από νωρίς αυτό που οι Leatherhead χτίζουν εδώ και χρόνια — ταχύτητα με έλεγχο, δύναμη με τεχνική.
“When Death Is Near” και “Into The Werewolf’s Lair”, και η μπάντα πραγματικά μεγαλουργεί: απίστευτο δέσιμο και ρυθμική σταθερότητα, ένα εκπληκτικό σύνολο, μια καλοκαρδισμένη μηχανή.
Με τα “House On The Left”, “Under Your Bed” και το σχήμα φέρνει στο προσκήνιο το horror στοιχείο που αποτελεί έντονο χαρακτηριστικό τους, χωρίς θεατρινισμούς — μόνο μέσα από συνθέσεις και ατμόσφαιρα. Ιδιαίτερη στιγμή το “V.H.S.” αλλά και το “Summoning the Dead”, από το επερχόμενο album “Violent Horror Stories” (κυκλοφορία: 13 Φεβρουαρίου 2026). Τα νέα κομμάτια λειτουργούν άψογα σε live συνθήκες και δείχνουν ότι το νέο υλικό δεν κοιτάει απλώς το παρελθόν, αλλά προχωράει μπροστά.
Μια εμφάνιση που επιβεβαίωσε γιατί οι Leatherhead παραμένουν σταθερή δύναμη της σκηνής και γιατί κάθε live τους έχει λόγο ύπαρξης. Κι αν δεν τους είδες χθες, απλώς έχασες metal στο πιο καθαρό του πρόσωπο — γρήγορο, αμείλικτο και αληθινό.
Στις 22:40, οι Darklon ανέβηκαν στη σκηνή για να κλείσουν τη βραδιά. Η εισαγωγή τους ήταν ατμοσφαιρική αλλά δυνατή, δείχνοντας από νωρίς ότι η μπάντα ξέρει να κρατάει το κοινό σε εγρήγορση.
Θα το θέσω απλά: οι Dakrlon πραγματικά σάρωσαν, πείθοντας τον κάθε ένα μέσα στο club πως το υλικό του τελευταίου τους “Mindreaper” άλμπουμ -το οποίο παρουσιάζονταν επίσημα και ζωντανά στο Αθηναϊκό κοινό στο συγκεκριμένο live- είναι φτιαγμένο για να παίζεται ζωντανά.
Το set τους των Darklon ξεχείλιζε από δυναμισμό, με συνεχείς κορυφώσεις και μικρές ανάσες όπου χρειαζόταν. Ατόφιο US metal παιγμένο έτσι όπως πρέπει. Ναι γράφω US metal γιατί αυτό ακριβώς μας μοίρασαν γενναιόδωρα και χωρίς περιστροφές οι Darklon.
Ο νέος τραγουδιστής τους απέδειξε πως μπορεί να σηκώσει όλο το συναυλιακό οικοδόμημα στις πλάτες του, με την υπόλοιπη μπάντα να παίζει κυριολεκτικά σαν να μην υπάρχει αύριο.
Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε ένα μικρό solo κιθάρας επί σκηνής, που έδωσε έξτρα ένταση και τεχνική λεπτομέρεια, δείχνοντας ότι η μπάντα ξέρει να χειρίζεται και στιγμές , τεχνικής χωρίς να χάνει το συνολικό groove.
Η μπάντα έδειξε να απολαμβάνει κάθε στιγμή της εμφάνισης έχοντας κερδιίσει το κοινό από την πρώτη στιγμή. Ένας κοινός παρονομαστής εδώ: η δίψα και μπάντας και κόσμου για καυτό ατσάλι. Όλοι θα την θυμούνται για καιρό αυτή την εμφάνιση.
Εν κατακλείδι
Τρεις μπάντες, τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις στο metal, και όλες με μια κοινή αλήθεια: το ελληνικό ατσάλι έχει δύναμη, τεχνική και καρδιά.
Κάποια μικροπροβλήματα στον ήχο σε διάσπαρτες στιγμής δεν στάθηκαν ικανά να χαλάσουν το εξαίρετο σύνολο.
Η προσέλευση του κόσμου ήταν ικανοποιητική αλλά θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη -και με προσέλευση από πιο νωρίς-. Ο διάσπαρτος ενθουσιασμός κοινού και σχημάτων, απογείωσε εν τέλη το live και έτσι μπορούμε να πούμε πως η βραδιά στέφθηκε με επιτυχία.
Αυτά λοιπόν συνέβησαν χτες στο Piraeus Academy. Πολλά μπράβο σε όλες τις μπάντες και πάμε για το επόμενο!
Κώστας Σινανίδης
