Πόσο έχουμε ανάγκη στην εποχή μας μπάντες σαν τους Likno. Μπάντες που είναι τόσο απόλυτα δοσμένες στην μυσταγωγία της δημιουργίας, που πραγματικά η υπόσταση τους, τόσο κοντά στις όχθες της ανυπαρξίας. μοιάζει να κουβαλά κάτι το θειικό, κάτι το άυλο. Εμφανίζονται από το πουθενά, αφήνουν σε εμάς τους κοινούς θνητούς τα δώρα τους και μετά εξαφανίζονται στη σιωπή.
Το ντεμπούτο της μπάντας από την Κοζάνη κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2024, αφήνοντας με κυριολεκτικά άφωνο όπως μπορείτε να διαβάσετε και εδώ. Έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για το επόμενο δημιούργημα τους, το οποίο είδε το φως του χειμερινού ηλίου την τελευταία μέρα του Δεκέμβρη του 2025.
Το “From Summit To Trench” μας άφησε ως πρώτο single να κοιτάξουμε μέσα στο άλμπουμ από μια μικρή χαραμάδα. Ναι αυτό ακριβώς συνέβη αγαπητέ αναγνώστη. Δεν μπορώ εδώ να γράψω για “αντιπροσωπευτικό δείγμα”, μιας και η συνολική ακρόαση του δίσκου με έφερε σε επαφή με τρεις συνθέσεις που φαινομενικά τραβάνε αυτόνομες πορείες, έχοντας παρόλα αυτά έναν κοινό σκοπό: Συμπληρώνουν την ολότητα τούτου του έργου με τρόπο τέτοιο ώστε η ύπαρξη τους μέσα στο σύνολο να παίζει έναν ρόλο καθοριστικό και απόλυτο, και εκεί είναι που ο προσεκτικός ακροατής που έχει την θέληση, ανακαλύπτει και τις κοινές συνισταμένες που δένουν τελικά τα τρία κομμάτια του άλμπουμ σε ένα ξόρκι ανομολόγητο.
Τα στοιχεία της φύσης είναι -πάλι- αυτά που κυριαρχούν ως κέντρα αναφοράς στην στιχουργική του “From Summit To Trench”. Και ξεκινάω από τον στίχο για να εντοπίσω και τις συνδέσεις με το ντεμπούτο. Η κατάρα του άγνωστου κακού πλανιέται στο φυσικό όλον. Κανείς δε γνωρίζει ούτε το από που ούτε το γιατί.
Το πρώτο μέρος του κομματιού ακολουθεί την λογική της minimal επανάληψης με δύο βασικά κιθαριστικά θέματα να θέτουν την αρχή δίνοντας χώρο σε πλήκτρα, φωνές και υπόγειες μελωδίες. Το ξέσπασμα έρχεται σαν φυσική εξέλιξη των πραγμάτων και ο επίλογος είναι αυτό που περιμένεις: Ένα μαγεμένο ακουστικό θρόισμα μέσα στο τίποτα. Είναι η στόφα του “Filosofem” που γεννά τούτο το δημιούργημα, ας μην παραλείψω να το αναφέρω.
Και τα τρία μέρη του “Turning the Blind Eye” ξεριζώνουν ψυχές. Η μουσική εδώ υπηρετεί τους αφοπλιστικούς στίχους. Ο αρχικός χείμαρρος κρύβει μια από τις πιο τραγικές και συγκλονιστικές black metal μελωδίες που άκουσα εδώ και πολύ καιρό, εκεί ακριβώς μετά το πρώτο κουπλέ: Ουρλιάζει σαν στοιχειό και σε ποτίζει με το δηλητήριο για να περάσεις στην δεύτερη πύλη: Αφηγηματικό και χθόνια πομπώδες εδώ το κιθαριστικό θέμα δοσμένο σε mid tempo ταχύτητες – απόλυτα εναρμονισμένες με την ΑΨΟΓΗ ανάπτυξη της σιδηροδρομικής λογικής. Τυλίγεται γύρω σου σαν σκιά. Εδώ το απόλυτο ξέσπασμα είναι ο επίλογος, θα μεγαλώσει όπως ο φόβος μέσα από το ιντερλούδιο που προηγείται.
Υπάρχει πολύ ψωμί στις κιθάρες των Likno. Για να πω την αλήθεια δυσκολεύτηκα να βρω κάποια άμεση επιρροή να σας αναφέρω ως προς την κιθαριστική τους προσέγγιση -από αυτές που σκάνε με τη μια στο κεφάλι όταν ακούς κάτι καινούριο-, γεγονός που μόνο ως θετικό μπορώ να το αναφέρω. Η εξωτερική ψυχρότητα των θεμάτων συνυπάρχει με μελωδίες που καλείσαι να ανακαλύψεις, μελωδίες που βγάζουν μια απόλυτη τραγικότητα αλλά και μια παράξενη θαλπωρή. Θα μπορούσα ενδεχομένως να αναφέρω τους Ουκρανούς Drudkh και τα δύο πρώτα τους άλμπουμ, αν μου ζητούσατε να επιμείνω
Το άλμπουμ κλείνει με το κομμάτι “Telma” και θα μπορούσα απλά να γράψω ότι πλέον το ελληνικό black metal μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει το δικό του “Tomhet”. Έχουμε να κάνουμε με μια βαθιά, ατμοσφαιρική και εσωστρεφή ambient σύνθεση που θα κυλίσει μέσα στον ακροατή σαν ένα άγνωστο ποτάμι. Η επανάληψη παρούσα και εδώ, με μελωδίες που παγώνουν, και ο τίτλος… Ίσως τελικά η απόπειρα αντιστοιχίας μου με το “Tomhet” να μην είναι και τόσο λάθος ή στην τύχη. Ας κρίνει ο ακροατής.
Θα μπορούσα απλά να αναφέρω τον “Nothing to die for” στίχο του “Turning the Blind Eye” και να κλείσω την όποια “εκκρεμότητα παρουσίασης” τούτου του αριστουργήματος. Πέρα από τα δικά μου λόγια, το “Summit and Trench” σε καλεί να το βιώσεις, ναι να το βιώσεις έγραψα, όχι απλά να το ακούσεις. Έτσι προσπάθησα και εγώ να σας μεταφέρω τι βίωσα όλες αυτές τις ώρες που έχω χαθεί στο μυστικό πέρασμα του, από την κορυφή ως την τάφρο. Ο δίσκος σας προσμένει, είναι εκεί έξω. Μην χάνετε λεπτό.
