Στην πραγματικότητα ένα κείμενο ανάλυσης – παρουσίασης του δεύτερου άλμπουμ των Αθηναίων epic metallers Idmon’s Aegis θα μπορούσε να είναι ακόμα και περιττό υπό την έννοια ότι θα μπορούσα απλά να αναφέρω πως “ο δίσκος είναι ένα απαράμιλλο αριστούργημα από αυτά που βγαίνουν σπάνια στους καιρούς μας, ακούστε το, ζήστε το και βάλτε το δίπλα στα μεγάλα άλμπουμ της δισκοθήκης σας όποια και αν είναι αυτά”. Και με αυτή μου τη φράση να βάλω απλά μια τελεία επιστρέφοντας στις μεθυστικές ακροάσεις του δίσκου. Φυσικά όμως και θα γράψω για το άλμπουμ περισσότερο για να μοιραστώ μαζί σας την χαρά μου για το γεγονός ότι στην εποχή μας βγαίνει τέτοια μουσική. Μουσική που κουβαλά μια σπάνια αρετή και δύναμη ταυτόχρονα. Να απελευθερώσει τον ακροατή.
Οι Idmon’s Aegis καταφέρνουν με το δεύτερο δισκογραφικό πόνημα τους να δημιουργήσουν μια ισορροπία σχεδόν απόλυτη μεταξύ του ατόφιου ατσαλιού της τελευταίας μάχης που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο διάβα του, και ενός λυρικού μουσικού αφηγήματος που κυριολεκτικά συγκλονίζει φέρνοντας στο προσκήνιο την στόφα της παράδοσης που θέλει τη μυθολογία να μεταφέρεται από στόμα σε στόμα. με τις τέχνες της αφήγησης, και του τραγουδιού.
Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά αλλά άκρως σημαντικά σημειώνοντας πως από το 2025 πίσω από το drum kit της μπάντας βρίσκεται ο Μάνος Κεχαγιάς (Convixion, Stiletto, Vomit Bitch, πρώην Outcry, πρώην Strikelight, πρώην Mortal Threat). Με αρκετά χιλιόμετρα κυρίως σε εγχώριες thrash μπάντες, ο Κεχαγιάς φέρνει με το παίξιμο του μια αξιοσημείωτη δυναμική στο υλικό του δίσκου, κάτι που γίνεται αντιληπτό από το πρώτο κιόλας άκουσμα.
Οι επιρροές που θα συναντήσουμε εδώ ποτίζουν βαθιά το κάθε τραγούδι και γίνονται ένα με το εντελώς προσωπικό ηχητικό στίγμα που εν τέλη χαρακτηρίζει το epic metal των Idmon’s Aegis: Από την κληρονομιά των Wrathblade, έως το κάλεσμα του “A Vertiggo Edda Arised” πρώτου demo των Airged L’amh, από τα δύο πρώτα full lengths των The Lord Weird Slough Feg μέχρι τους Manilla Road της δεύτερης χρυσής περιόδου (Crystal Logic, Open The Gates, The Deluge) και από το “Medieval Sorcery” των Dark Ages μέχρι το heavy metal σμίλευμα των απαρχών του Ελληνικού black metal και τις US Metal αναφορές, τα πάντα εδώ έχουν το σκοπό τους: Να υψώσουν στα ουράνια το επικό, πολεμοχαρές και ταυτόχρονα ευγενές, ατσάλι τούτης της μπάντας που τραγουδά τον Μύθο μέσα στον Χρόνο.
Ο παράγοντας “χρόνος” έχει σημασία καθοριστική στο συγκεκριμένο άλμπουμ μιας και τα περισσότερα από τα κομμάτια που ακούμε εδώ έχουν γραφτεί σε κοντινό ή μακρινό παρελθόν -με τα περισσότερα μέλη της μπάντας να έχουν ενεργό ρόλο στη σύνθεση- και έχουν δουλευτεί διεξοδικά ώστε να πάρουν την τελική μορφή που ακούμε στο δίσκο.
Η αρχική ιδέα του συγκλονιστικού ομώνυμου “Ad Gloriam” γράφτηκε πίσω στο 1993 (!) -σ.σ. γενικά ελπίζω κάποια στιγμή και με κάποιο τρόπο να βγει στο φως όλο το epic υλικό που έχει συνθέσει ο Νίκος Βαρσάμης μέσα στα 90ς-. Πομπώδες μα ταυτόχρονα ελεγειακό το “Ad Gloriam” μαγεύει από το πρώτο άκουσμα με τα φωνητικά του Βαρσάμη να έχουν ρόλο πρωταγωνιστικό όχι μονάχα εδώ μα σε ολόκληρο το άλμπουμ:
Οι υμνικές ερμηνείες, βασισμένες σε ανατολίτικες κλίμακες που έτσι και αλλιώς αποτελούν το σήμα κατατεθέν του Νίκου Βαρσάμη κάνοντας τον αναγνωρίσιμο σε ένα ολόκληρο πάνθεον τραγουδιστών, εδώ εξωτερικεύονται μέσα σε ένα μεταίχμιο που ισορροπεί ανάμεσα στην μελωδική γραμμή και την απαγγελία, ανάμεσα στην πολεμοχαρή φύση του heavy metal και τον mystical λυρισμό, αλλά και ανάμεσα στην απόδοση φόρου τιμής στους μεγάλους (βλέπε Shelton), και την θεατρικότητα όλου του φωνητικού γίγνεσθαι με το οποίο έρχεται σε επαφή ο ακροατής εδώ. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά και τις early 90s black metal αναφορές, έχουμε να κάνουμε συνολικά με ότι πιο ποικιλόμορφο έχει ηχογραφήσει ο Βαρσάμης ως τα τώρα.
Το “Madness of Proetides” υπάρχει εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία και ήταν το πρώτο τραγούδι από το συγκεκριμένο άλμπουμ που η μπάντα ολοκλήρωσε σε επίπεδο προβών. Η μουσική φωνάζει από χιλιόμετρα Χρήστος Μόσαλος και ειδικά το δεύτερο μέρος του κομματιού παραδίδει μαθήματα επικού ατσαλιού χωρίς πολλά πολλά. Η στιχουργική του Βαρσάμη είναι εξαιρετική εδώ, γενικά ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται την θεματική της Ελληνικής Μυθολογίας για να γράψει έπη είναι κυριολεκτικά σημείο αναφοράς.
Τα “The First Rebellion” το οποίο έχει γράψει ο μπασίστας της μπάντας Γιάννης Τσουντάρος πίσω στο 2011, είναι στο πρώτο μέρος του βασισμένο ξεκάθαρα σε US Metal μοτίβα. Στο δεύτερο μέρος το κομμάτι μεταμορφώνεται με το καλπάζων riffing να το οδηγεί σταδιακά στον θριαμβευτικό επίλογο. Συνολικά η ερμηνεία του Βαρσάμη μας δίνει από την πρώτη στιγμή ένα απαράμιλλο αφηγηματικό έπος ενώ οι εναλλαγές στα μουσικά μοτίβα κρατούν σε εγρήγορσή τον ακροατή. .
Το “Victa Iacet Virtus” γράφτηκε αρχικά πίσω στο 2003, και -όπως και στο “The First Rebellion”– η τελική μορφή που ακούμε εδώ είναι αρκετά διαφορετική από την αρχική εκδοχή μιας και έχει υπάρξει αρκετή δουλειά και redevelopment στο κομμάτι το οποίο είναι και αυτό μια σύνθεση του Γιάννη Τσουντάρου. Θεωρώ το συγκεκριμένο τραγούδι ως την κορυφαία στιγμή του άλμπουμ καθώς και μια από τις αρτιότερες συνθέσεις που έχει δώσει Ελληνική epic metal μπάντα:
Μιλάμε για απόλυτη πεμπτουσία συγκλονιστικών καθαριστικών θεμάτων, πανέξυπνες εναλλαγές ύφους μέσα σε ένα ομαλότατο σύνολο και έναν Βαρσάμη σε απόλυτη κατάθεση ψυχής σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας που έχει τα πάντα: Μυσταγωγικές μελωδίες από την άγνωστη ανατολή του μύθου, αφηγηματικό μελωδικό παιχνίδισμα, μέχρι και υπόκωφες black metal προσεγγίσεις σε κατάλληλες στιγμές που θα σου θυμίσουν τα δεύτερα φωνητικά του Daoloth σε άλμπουμ όπως το “Non Serviam”.
Η σχεδόν πένθιμη εμβατηριακή εισαγωγή ουσιαστικά ΔΕΝ σε προετοιμάζει για αυτό που θα ακολουθήσει.Το πρώτο κουπλέ έρχεται άμεσα και χτίζεται σταδιακά με την φωνητική μελωδία να σε υπνωτίζει κυριολεκτικά, παίρνοντας σε μαζί της στην μεταμόρφωση της. Ο Βαρσάμης σηκώνει στις πλάτες του όλο το κομμάτι και το οδηγεί κυριολεκτικά βήμα βήμα στην απόλυτο κρεσέντο του με απαγγελίες και φωνητικές ελεγείες για την Αρετή που Κείτεται.
Από ατόφια μουσική της μάχης -που θα παραπέμψει σε στιγμές και στην πρώτη Primordial εποχή- μέχρι ελληνικό black metal θα ακούσεις εδώ. Υπάρχει και αυτή η riffάρα ακριβώς στη μέση του κομματιού που παντρεύει τις ρίζες του US Metal με το επικό και δεν αφήνει τίποτα όρθιο.
Το “Triple Prodigy” είναι το πρώτο single / lyric video που έδωσε στη δημοσιότητα η μπάντα, για να μας βάλει στο κλίμα του άλμπουμ. Σοφή επιλογή κατά τη γνώμη μου. Το κομμάτι είναι προικισμένο με χαρακτηριστική αμεσότητα και είναι έτσι δουλεμένο ώστε να δείχνει γρήγορα τα δόντια του. Δώστε προσοχή στην εναλλαγή του ύφους του riffing στο κουπλέ, από σιδηροδρομικό έρπων, σε καλπάζων. Τσουντάρος (μουσική) και Βαρσάμης (στιχουργική) αφήνουν σφραγίδα εδώ. Το “Triple Prodigy” μαζί με το “”March on, Metal Crusade” αποτελούν τις νεότερες συνθέσεις σε αυτόν τον δίσκο. Στο τελευταίο (που μάλιστα ανοίγει και το άλμπουμ) έχουμε στην πρώτη γραμμή το δίδυμο Μόσαλος (μουσική) και Βαρσάμης (στίχοι) και ναι εδώ έχουμε ότι ακριβώς φαντάζεστε ένα βάρβαρο epic metal opener που σου εξηγεί ότι οι Idmon’s δεν αστειεύονται.
Το κυκλαδονήσι της Δήλου και η μαγεία που κυριολεκτικά το περιβάλλει αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για το έπος που ακούει στο όνομα “Act of Pythian God”. Μια ακόμα συγκλονιστική σύνθεση του Νίκου Βαρσάμη, χωρισμένη σε τρεις ενότητες –Ι. In Templum Dei & ΙΙ. Finalis Actum (The Last String Warble)– που σε αρκετά σημεία μου έφερε στο μυαλό τους Αμερικανούς Enchanter (από το Michigan των ΗΠΑ) εξαιτίας της ανήσυχης μουσικής και γενικά του τεχνικού development του κομματιού που χαρακτηρίζεται από ποικιλία ρυθμών και θεμάτων, τα οποία σταδιακά θα μας πάνε στις πρώτες μέρες των Airged L’amh, θα ανοίξουν σελίδες της Wrathblade ιστορίας και θα μας φτάσουν ακόμα και στο πρώτο άλμπουμ των Litany. Ναι όλα αυτά σε ένα μόνο κομμάτι που απλά κουβαλά μέσα στον δικό του Χρησμό όλα τα παραπάνω.
Αναφέρθηκα ξεχωριστά σε κάθε κομμάτι του δίσκου και όμως νιώθω πως έχω ακόμα πολλά να γράψω. Και αυτήν την επιθυμία θα την βάλω στην λίστα με τις αρετές του δίσκου. Γιατί έτσι είναι τα μεγάλα Έργα. Σε κάνουν να θέλεις να μιλήσεις για αυτά, να εξωτερικεύσεις ότι ανακάλυψες σε μοτίβο επαναληπτικό, γιατί κάθε νέα ακρόαση είναι μια νέα συγκίνηση, μια νέα ανακάλυψη.
Μπορώ πάντως να επαναλάβω την φράση της πρώτης παραγράφου του κειμένου, εφόσον πλέον έχω εξηγήσει το πως και το γιατί: “Το “Ad Gloriam” είναι ένα απαράμιλλο αριστούργημα από αυτά που βγαίνουν σπάνια στους καιρούς μας, ακούστε το, ζήστε το και βάλτε το δίπλα στα μεγάλα άλμπουμ της δισκοθήκης σας όποια και αν είναι αυτά”.
Με τις σκέψεις αυτές κοιτάζω του δύο έφιππους πολεμιστές στο εξώφυλλο του άλμπουμ να ατενίζουν το ομιχλώδες τοπίο που τους καλεί. Αυτό ακριβώς το κάλεσμα είναι και το epic metal, ένα κάλεσμα στην αναζήτηση μέσα από την Τέχνη. Και είναι δίσκοι σαν το “Ad Gloriam” που δείχνουν την πορεία σε αυτούς που επιλέγουν να κινήσουν προς τα εμπρός, “Προς τη Δόξα”.
Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει μέσα στο φθινόπωρο από την Eat Metal Records.
