«Ένα βαθιά συναισθηματικό ταξίδι αυτογνωσίας και η μακρά πορεία προς την αποδοχή.»
Αυτή είναι η σύνοψη που δίνουν για το ντεμπούτο άλμπουμ τους οι Hypostasis.
Το σχήμα από το Λαγονήσι ακολουθεί χνάρια από τις σπουδαίες μπάντες όπως οι Queensryche, Pain of Salvation, Psychotic Waltz, The Shadow Theory, Communic και Symphony X – άρα ναι, σωστά μαντέψατε όσοι δεν τους γνωρίζετε, παίζουν progressive metal, αρκετά μελωδικό, με σκοτεινή χροιά αλλά και λαμπρές, ολοφώτεινες στιγμές.
Από το 2016 και την κυκλοφορία του ομώνυμου EP, χρειάστηκε μια δεκαετία για να έρθει το πλήρωμα του χρόνου και να μάς χαρίσουν οι Hypostasis το πρώτο full-length άλμπουμ τους, με τίτλο “Birth Of A Mask”.
Το πρώτο σχόλιό μου, λοιπόν, είναι ότι άξιζε με το παραπάνω η προσμονή, διότι ένα τέτοιο άλμπουμ, ένα τέτοιο ντεμπούτο, τόσο μεστό και ώριμο, απαιτεί οπωσδήποτε και τις κατάλληλες ζυμώσεις, τον απαραίτητο χρόνο για να φτάσει στην ποιοτική αρτιότητα, τη μορφή και το ύφος που τελικά θέλει να υπηρετήσει.
Ξεκινώ κάπως αντίστροφα και δίνω εξαρχής θερμά συγχαρητήρια στο κουαρτέτο των Romanos Alexander (φωνητικά, κιθάρα), Bill Apo (κιθάρα), Konrad (μπάσο) και Eridanus (τύμπανα) για αυτή τη σπουδαία prog metal δουλειά! Συγχαρητήρια επίσης σε όσους συνέδραμαν στα φωνητικά, Chrysanthi Provata, Irene Mantopoulou, Penthesilea Kavallieratou και Agis Kontos. Συγχαρητήρια, τέλος, στον Panagiotis Soulakis για το υπέροχο artwork, τον Konrad Kavallieratos για την παραγωγή και τη μίξη και τον George Neratzis για το αριστοτεχνικά ισορροπημένο mastering – η εμπειρία του αποδείχτηκε πολύτιμη και η συνεργασία με ονόματα όπως Pain of Salvation, Gus G, Fortress Under Siege, The Silent Rage, Valiant Sentinel και άλλα πολλά, από Abbath μέχρι Nightrage, είναι ενδεικτική για το αποτέλεσμα.
«Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τότε που ξεκινήσαμε να δημιουργούμε αυτόν τον δίσκο. Κανείς μας δεν γνώριζε τότε πού ακριβώς θα μας οδηγούσε αυτή η διαδρομή, ούτε τις δυσκολίες που θα συναντούσαμε στην πορεία. Και τώρα, αυτά τα «οκτώ χρόνια μετά» γίνονται σήμερα. Το “Birth of a Mask” μεγάλωσε, εξελίχθηκε, μεταμορφώθηκε — όπως ακριβώς κι εμείς οι ίδιοι. Και σήμερα το μοιραζόμαστε με όλον τον κόσμο. Ελάτε μαζί μας σε αυτό το ταξίδι. Γιορτάστε μαζί μας τη γέννηση του “Birth of a Mask”.» ανέφερε ο μπροστάρης Romanos Alexander πριν δύο περίπου εβδομάδες όταν το άλμπουμ κυκλοφόρησε επίσημα.
Προσωπικά, είναι ένας δίσκος που με κέρδισε μονομιάς διότι συνδύασε μια άμεση, μαγνητική ενέργεια και μια βαθύτητα που από τα πρώτα λεπτά έδειξε ότι πίσω από τη μουσική που απολαμβάνω σε πραγματικό χρόνο ακρόασης, κρύβεται σκληρή δουλειά, σκέψη, επεξεργασία και αγνό καλλιτεχνικό όραμα. Το ντεμπούτο των Hypostasis είναι πραγματικά μια διεθνούς υπόστασης μουσικό έργο, εντυπωσιακό μα συνάμα ουσιαστικότατο.
Το γεγονός ότι πρόκειται για την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά του συγκροτήματος, χωρίς να κουβαλά σχεδόν κανένα από τα συνήθη, κάποιες φορές χαριτωμένα, συχνά όμως ενοχλητικά μουσικά ατοπήματα ενός ντεμπούτου – την ανομοιομορφία, την άγουρη έκφραση, την φλυαρία ή την ορμητικότητα σε βάρος της δεμένης και καλοζυγισμένης καλλιτεχνικότητας. Αντίθετα, ακούγεται σαν έργο συγκροτήματος που έχει ήδη περάσει από αρκετούς δημιουργικούς κύκλους και πλέον γνωρίζει ακριβώς τι θέλει να εκφράσει.
Οι συνθέσεις είναι πολυεπίπεδες χωρίς να γίνονται επιδεικτικές, η τεχνική κατάρτιση των μουσικών είναι δεδομένη αλλά ποτέ αυτάρεσκη, ενώ οι ιδέες ξεχειλίζουν με τρόπο οργανικό. Το progressive στοιχείο δεν αντιμετωπίζεται σαν άσκηση δεξιοτεχνίας αλλά ως εργαλείο αφήγησης, μέσο συναισθηματικής και ψυχολογικής αποτύπωσης. Και έτσι, το “Birth Of A Mask”καταφέρνει να ξεχωρίσει πραγματικά. Διότι πίσω από τις αλλαγές, τις ενορχηστρωτικές λεπτομέρειες και τις τεχνικές εξάρσεις, υπάρχει ουσία.
Κι όλα αυτά, με την βαρύτητα μιας concept θεματικής που καλείται να διαχειριστεί έννοιες δύσκολες, όπως η ενδοσκόπηση, η ταυτότητα, η εμμονή, η απομόνωση, ο εθισμός, η απώλεια, η αποδοχή – ένας κύκλος υπαρξιακής πάλης, λυτρωτικής ελπίδας και αναζήτησης κάθαρσης.
Το “Departure” λειτουργεί ιδανικά ως εισαγωγή στον κόσμο του δίσκου. Υπόγεια ατμοσφαιρικό, σχεδόν κινηματογραφικό, χτίζει σταδιακά μια αίσθηση εσωτερικής ανησυχίας πριν ανοίξει την πόρτα στο “Remains of Me”, όπου οι Hypostasis δείχνουν από νωρίς πόσο ώριμα διαχειρίζονται τις δυναμικές τους. Οι μελωδίες έχουν ένταση, τα riffs υπηρετούν εξαίσια τη ροή του κομματιού και οι φωνητικές γραμμές ισορροπούν ανάμεσα στο δραματικό και το εσωστρεφές με αξιοσημείωτη φυσικότητα.
Ακολουθεί το “The Craving”, πιο κοφτό, πιο χτυπητό, πιο δραματικό, είναι από εκείνες τις συνθέσεις που αποτυπώνουν τέλεια τη φιλοσοφία του άλμπουμ. Πολυμορφικό, ανήσυχο, γεμάτο μικρές μετατοπίσεις στον ρυθμό, με θύμησες από Morgana Lefay. Εμφανής η συνθετική ωριμότητα της μπάντας με κάθε πέρασμα, κάθε αλλαγή και κάθε ξέσπασμα, που μοιάζει απολύτως υπολογισμένο ώστε να εξυπηρετεί την ολότητα. Προσωπικά, το αγάπησα!
Με το “Silver Stars” το ύφος αλλάζει, ο ρυθμός πέφτει, το groove αποσύρεται για να εισέλθει η λυρικότητα. Με το κομμάτι αυτό, ο δίσκος αποκτά ακόμη μεγαλύτερο συναισθηματικό βάθος. Η μελαγχολική αύρα που διαπερνά το κομμάτι μεταμορφώνεται σε έκφραση ελπίδας. Οι κιθάρες και οι φωνές ζωγραφίζουν έναν απολαυστικό, αιθέριο καμβά και ο τρόπος που εξελίσσεται η σύνθεση αποδεικνύει πόσο καλά αντιλαμβάνονται οι Hypostasis τη σημασία της ατμόσφαιρας.
Καταμεσής στο tracklist, το “Afraid” επιστρέφει σε μια πιο άγρια και σκοτεινή δυναμική με πανέξυπνη σύνδεση στο μελωδικό ύφος που προηγήθηκε. Ο ρυθμικός κορμός λειτουργεί για άλλη μία φορά υποδειγματικά πάνω στις μεταβολές των riffs και το κομμάτι αποπνέει άριστα τον φόβο μα και την θαρραλέα, ελπιδοφόρα στάση ενάντιά του, που διαβάζουμε τους στίχους.
Σπουδαία συνέχεια με το ομότιτλο “Birth of a Mask” όπου η μπάντα μοιάζει να συμπυκνώνει ολόκληρη τη μουσική φιλοσοφία της. Σχεδόν χωρισμένο στα δύο, το κομμάτι αποτελεί μια πλήρως ολοκληρωμένη σύνθεση, με τους Hypostasis τεχνικά άρτιους αλλά ταυτόχρονα απόλυτα προσηλωμένους στο συναίσθημα και στην αφηγηματικότητα – και κάπου στις άφαντες σκιές, κρύβονται οι Kamelot, οι Angra και οι Conception και χαμογελάνε!
Το “Where Bridges Burn” βυθίζεται ακόμη περισσότερο στην εσωτερικότητα του άλμπουμ. Υπάρχει μια σχεδόν θεατρική δραματικότητα στον τρόπο που εξελίσσεται, με τη μπάντα να χειρίζεται εξαιρετικά τις αντιθέσεις ανάμεσα στις ήρεμες και στις πιο heavy στιγμές. Η ενορχήστρωση λειτουργεί για άλλη μία φορά αλάνθαστα. Άλλο ένα τραγούδι που ξεχωρίζει και δίχως καθόλου να κουράζει, ταυτίζεται με το σύγχρονο prog ιδίωμα.
Το “Mirror”, ήδη γνωστό ως το δεύτερο single του δίσκου, είναι ίσως μία από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές του δίσκου. Επενδύει υποδειγματικά στην ατμόσφαιρα και στην αργή, σχεδόν υπνωτική μουσικότητα – οι ύστεροι Savatage και King Diamond σέρνονται υποδόρια κάτω από την επιφάνειά του μα δεν χρειάζεται καν να αναδυθούν, οι Hypostasis έχουν κατακτήσει το να μπορούν να δίνουν ατόφιο το δικό τους στίγμα με τρόπο μοναδικό.
Επόμενο είναι το “Visions”, πρώτο single από το “Birth of a Mask”, ένα ουσιώδες, ευκολοδιάβατο prog τραγούδι εξήμισι λεπτών, που ομολογώ ότι όταν το πρωτάκουσα δεν μου προκάλεσε την εντύπωση που περίμενα. Μέσα στο tracklist λειτούργησε πολύ καλύτερα και οδηγεί ιδανικά στο κλείσιμο του άλμπουμ με το επικό “Phoenix”.
Αξίζει να σχολιάσω εδώ, ότι χρειάστηκε να φτάσουμε στο τέλος του δίσκου για να συναντήσουμε τα περιβόητα, μεγάλης διάρκειας prog κομμάτια. Το ότι οι Hypostasis φτιάχνουν τόσο πετυχημένα μια concept ιστορία δίχως μακροσκελή μουσικά μοτίβα, μόνο θετικό το βρίσκω!
Στο “Phoenix” συναντούμε μια cinematic prog metal διάθεση, κυριαρχεί η τεχνική πολυπλοκότητα, δεν χάνεται ωστόσο η συναισθηματική αμεσότητα. Είναι ένας επίλογος αναγέννησης και κάθαρσης. Με διάρκεια που του επιτρέπει να αναπτυχθεί πλήρως, το κομμάτι περνά μέσα από διαφορετικές διαθέσεις και κορυφώνεται με καταπληκτικό τρόπο και έναν Eridanus σε κρεσέντο απόδοσης! Συνιστά μια ιδιαίτερη σύνθεση αλλά ταιριάζει απόλυτα σε έναν δίσκο που φτιάχτηκε για να συνιστά μια ολοτελή, ενιαία εμπειρία.
Κλείνω λέγοντας ότι το “Birth Of A Mask” ακούγεται ταυτόχρονα σαν μια μεγάλη, ηχηρή υπόσχεση για το μέλλον και ταυτόχρονα ως επισφράγισμα ενός πολύπλευρου μουσικού επιτεύγματος. Οι Hypostasis εμφανίζονται με ένα ντεμπούτο που συνδυάζει τεχνικότητα, συνθετική φαντασία και αξιοθαύμαστη ωριμότητα, αποφεύγοντας τόσο τον στείρο εντυπωσιασμό όσο και τις κλισέ prog υπερβολές. Είναι ένας δίσκος με προσωπικότητα, βάθος και σαφή ταυτότητα — κι αυτό, ειδικά για πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά, μόνο αμελητέο δεν είναι.
Το “Birth Of A Mask” κυκλοφόρησε ανεξάρτητο, ψηφιακά και σε CD (limited first print έκδοση 100 αντιτύπων), στις 8 Μαΐου.
