Η φυλακισμένη αθωότητα. Η μεταμόρφωση των σιωπηλών σκέψεων σε νότες.
Το κομμάτι ξεκινάει με ένα συγκλονιστικό εισαγωγικό θέμα που γεμίζει το χώρο με τη γλυκόπικρη μελωδία του. Διάλογος με πιάνο και κιθάρα, στο ίδιο μοτίβο, επιβεβλημένη συνύπαρξη που δημιουργεί ένα κάποιο κλίμα σιγουριάς:
Γιατί τελικά η πολύ συγκεκριμένη στιγμή της αλλαγής του μοτίβου στο ξεκίνημα του αγωνιώδους κουπλέ, δημιουργεί εκείνο ακριβώς το αίσθημα της αντίθεσης που σαστίζει.
Η σιωπηλή συνομιλία με τον εαυτό, καθώς το κουπλέ ξεδιπλώνεται. Η εσωτερική κραυγή, συνειδητοποίηση σε συνέχεια, στη στροφή του θέματος που ακολουθεί.
Ξανά η εισαγωγή, πιάνο και έγχορδα. Παράπονο. Ξανά το θέμα που προηγήθηκε, η σιωπή μπορεί και να φωνάξει.
Η αναμονή, η προσμονή, οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, γίνονται νότες σε μοτίβο του “γιατί”. Νέα ενότητα στο κομμάτι. Επόμενο θέμα που σε βάζει στις ράγες του “περιμένω”. Δεν είναι ευθεία η πορεία, κάθε νότα του πιάνου, ένα κομμάτι φιμωμένης αναμονής.
Τα πλήκτρα στοιχειώνουν με μελωδίες το χώρο, σταδιακά. Οι κιθάρες δίνουν ρεύμα στην αγωνία, στο θυμό, στο “όχι”.
Και είναι αυτή η στιγμιαία, σχεδόν απότομη μα επαναληπτική εις διπλούν επιστροφή στο κουπλέ, με την εναλλαγή να ακούγεται σαν ουρλιαχτό και τις νότες του πιάνου να στάζουν ματαιότητα, που πραγματικά θα σε τσακίσει.
Ο επίλογος γίνεται ένα παρακάλι που ξεσπά, και το κλείσιμο σε αφήνει να κοιτάς το καινό σαστισμένος.
Σου έρχεται στο μυαλό το νούφαρο κλεισμένο μέσα στον πέτρινο κύκλο του, μια διαδρομή το έφερε ως εκεί, όμως. Και αυτή πέτρινη.
Η μουσική των Horizon’s End έχει τη δύναμη να λέει πολλά περισσότερα από τους στίχους. Για αυτό οι στίχοι σε αυτή τη μπάντα είναι πάντα μια αρχή ενός ταξιδιού.
Fusion, σκοτεινό 90s prog Σκανδιναβικής κοπής, και Χατζιδάκις στις εισαγωγές. Συνύπαρξη.
Ένα από τα συγκλονιστικότερα και πιο βαριά -λόγω θέματος- κομμάτια της μπάντας. Άκουσε ξανά το “Lost Reflection” και το “Never Neverland”, θα καταλάβεις.
Και ένα από τα ομορφότερα lyric videos που έχω δει.
Ανεβαίνει αύριο 18-9 στο κανάλι της Steel Gallery Records.
