Οι Herta είναι ένα από εκείνα τα συγκροτήματα, που εάν δεν είχαν δημιουργηθεί, θα έπρεπε να το επινοήσουμε κι αυτό δεδομένου ότι παρά το γεγονός ότι στην χώρα μας υπάρχει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό οπαδών του εν λόγω ιδιώματος, δυστυχώς ο αριθμός των σχετικών συγκροτημάτων είναι πάρα πολύ μικρός! Βέβαια αυτό έχει την εξήγησή του στην black metal και στην heavy metal παράδοση της χώρας, ιδιώματα στα οποία κατάφερε να δημιουργήσει τον δικό της ήχο, κάτι που πάντα συγκινούσε την εκάστοτε νέα γενιά μουσικών μέσα στις δεκαετίας. Βλέπετε είναι τελείως διαφορετικό να παίζεις στο πλαίσιο του αναγνωρίσιμου και εν πολλοίς βαθιά μέσα σου ριζωμένου ελληνικού black ή heavy ήχου, ο οποίος μάλιστα είναι κυρίαρχος στο underground κίνημα της χώρας και τελείως διαφορετικό να προσπαθείς να ακουστείς όπως μια σύγχρονη αμερικανική ή γερμανική μουσική υπερδύναμη, όσο κι αν προσπαθείς να διαφοροποιήσεις την προσωπική μουσική σου ταυτότητα.
Βέβαια οι μέχρι στιγμής προσπάθειες, αν και λίγες, είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικές, αφού συγκροτήματα όπως οι Scar of the Sun, Kin Beneath Chorus, Above Us The Waves, Psyanide, System Decay κ.α. χάραξαν τον δύσβατο δρόμο του groove (σε όλες τις πιθανές του παραλλαγές) και μάλιστα με κυκλοφορίες από το πάνω – πάνω ράφι της ποιότητας.
Οι Herta είναι ένα συγκρότημα που σε αυτό το ντεμπούτο άλμπουμ συνδυάζει το groove με την προοδευτική του έννοια και κλείνει προς την death παρά την metalcore εκδοχή του, αγγίζει το λεγόμενο djent και καταφέρνει να δημιουργεί υπέροχες ατμόσφαιρες τις οποίες εμπλουτίζει με πιο κλασικότροπα riffs, black περάσματα αλλά και solos που παραπέμπουν σε κλασικές heavy μανιέρες. Αυτός ακριβώς ο “τρελός” συνδυασμός τάσεων, σε συνδυασμό με τη φωνή του Κωνσταντίνου Τόγκα, ο οποίος κρατάει και το μικρόφωνο των θρυλικών Nightrage, δημιουργούν μια καθαρά προσωπική ταυτότητα για το συγκρότημα (όσο αυτό δυνατόν μπορεί κάτι τέτοιοι να συμβεί με αυτό το αναρίθμητο πλήθος συγκροτημάτων). Κι αυτό, είτε τους βγήκε τυχαία, είτε το κατάφεραν, είναι το ζητούμενο, που συγκροτήματα που μετρούν ακόμα και 20 χρόνια ενεργής παρουσίας και δισκογραφίας δεν έχουν καταφέρει και δεν θα καταφέρουν ποτέ.
Η προσπάθεια που ακούει στον τίτλο “Crossing The Illusion” είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρόσεκτη και δεδομένης της εξαιρετικής παραγωγής που αναδεικνύει το τελικό αποτέλεσμα, στο οποίο μάλιστα έχουμε και την συμμετοχή του Σάκη Τόλη των Rotting Christ στο κομμάτι “Monolith”, θεωρώ ότι θα πρέπει να τους δώσετε τον απαιτούμενο χρόνο ακρόασης, γιατί προειδοποιώ… Το υλικό -αν και φούλ κολλητικό- δεν είναι και το πιο εύκολο και τούτο τους το πιστώνω ως επιτυχία!
