Οι Hope Behind The Hills, πιάνουν το νήμα ακριβώς από εκεί που το άφησαν με το “No Fate for a Moribund” ντεμπούτο τους, κρατώντας τις ίδιες συνισταμένες ως προς τη βάση του υλικού, κάνοντας όμως γενναία βήματα προς τα εμπρός.
Ο ήχος στο νέο άλμπουμ είναι περισσότερο οργανικός με τις κιθάρες να δημιουργούν σχεδόν αδιαπέραστα τείχη πάγου -έχω γίνει Ανδρικόπουλος δεν μπορείτε να πείτε- και τα κομμάτια να έχουν δύο σταθερά σημεία αναφοράς:
Αρχικά έχει δοθεί μεγάλη έμφαση και χώρος στην μελωδία η οποία υφαίνεται μέσα στα κομμάτια σταδιακά με κιθάρες που δεν συνοδεύουν μα πρωταγωνιστούν:
Πρωταγωνιστούν όμως πάνω σε μια βάση από ρυθμικό riffing που οδηγεί τα κομμάτια σταδιακά προς κορύφωση, με τα φωνητικά να ισορροπούν μεταξύ απαγγελίας και κραυγής χωρίς να φοβούνται να ολοκληρώσουν ακόμα και μελωδίες. Την παραπάνω προσέγγιση -το δεύτερο σημείο αναφοράς στο άλμπουμ- την συναντήσαμε σε μεγάλο βαθμό στο black metal των Ευρωπαϊκών 00ς. Ο συνδυασμός της με τις κιθαριστικές μελωδίες που αναφέρω πριν λειτουργεί θαυμάσια σε επίπεδο συνόλου.
Ευτυχώς έχει κρατηθεί στο ακέραιο ίσως το πιο δυνατό χαρακτηριστικό της HBTH ταυτότητας και αναφέρομαι στις αξεπέραστες μελωδικές εισαγωγές που οδηγούν τον ακροατή σε μια σχεδόν στιγμιαία συναισθηματική φόρτιση, προετοιμάζοντας τον για το ξέσπασμα που ακολουθεί στη συνέχεια σε κάθε κομμάτι.
Οι συμμετοχές από Litosth και Svet φυσικά και ανεβάζουν το status της κυκλοφορίας, η οποία έτσι και αλλιώς έχει ανεβάσει το συνολικό πήχη του one man σχήματος.
Εννοείται πως πρέπει να ακούσεις τον δίσκο και να συνειδητοποιήσεις για πολλοστή φορά το υψηλό επίπεδο του black metal που δημιουργείται στη χώρα μας.
