Οι Αθηναίοι Feeble επιστρέφουν με το νέο τους full-length album, ”A Feeble Offering”, με μια πρόταση που πατάει γερά στις ρίζες του symphonic black metal, χωρίς να χάνει την αμεσότητα και την επιθετικότητα του παραδοσιακού black metal.
Ο ήχος των Feeble ισορροπεί ανάμεσα στην ωμή ένταση του old school και στις σκοτεινές, ατμοσφαιρικές συμφωνικές ενορχηστρώσεις. Η μουσική εδώ, πέρα από τις γρήγορες ταχύτητες στο tempo ή στην επιθετικότητα στο riffing, δημιουργεί χώρο για υποβλητικά, ορχηστρικά περάσματα πλήκτρων, τα οποία χτίζουν σταδιακά ένα δεύτερο επίπεδο μέσα στις συνθέσεις προσδίδοντας τους μια κινηματογραφική διάσταση. Το αποτέλεσμα είναι ένα ηχητικό σύνολο με έμφαση στην επιθετικότητα και έντονη ατμόσφαιρα.
Ακούγοντας αρχικά το ”A Feeble Offering”, είναι δύσκολο να μην έρθει στο μυαλό η ελληνική black metal σκηνή που άκμασε στα μέσα με τέλη της δεκαετίας του ’90 και στις αρχές των ’00s. Υπάρχει κάτι στο υλικό, από εκείνη την περίοδο, όπου το black metal διατηρούσε την ωμή του δύναμη, ενώ παράλληλα άρχιζε να ανοίγεται περισσότερο σε μελωδικές και συμφωνικές κατευθύνσεις. Η αναφορά στις πρώιμες Astarte είναι αναπόφευκτη, όχι ως απόλυτη ταύτιση, αλλά ως σημείο αναφοράς για μια παρόμοια αισθητική και ατμόσφαιρα.
Η μπάντα κινείται ξεκάθαρα πάνω σε ελληνικά μονοπάτια ως προς το black metal της το οποίο διαφέρει αισθητά από τον παγωμένο, και πολλές φορές μινιμαλιστικό ήχο του Βορρά. Η ελληνική black metal σχολή είχε ανέκαθεν μια πιο μελωδική προσέγγιση, με έντονα ατμοσφαιρικά στοιχεία. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι εμφανές και εδώ.
Οι Feeble προσπαθούν να γεφυρώσουν δύο διαφορετικές τάσεις του είδους: από τη μία το παλιό, ωμό underground black metal και από την άλλη τις μεταγενέστερες / σύγχρονες symphonic αναζητήσεις. Το αποτέλεσμα φέρνει στο προσκήνιο έναν σαγηνευτικό μουσικό διάλογο ανάμεσα σε αισθητικές κατευθύνσεις και περιόδους του black metal γίγνεσθαι.
Το ”A Feeble Offering” είναι μια κυκλοφορία που απευθύνεται σε όσους εκτιμούν τον ήχο της ελληνικής σκηνής, τη μελωδία, τα σκοτεινά πλήκτρα και εκείνη τη χαρακτηριστική αίσθηση των παλιότερων ημερών, όταν το symphonic black metal μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ωμό, μεγαλειώδες και βαθιά υποβλητικό.
