Οι Euphrosyne επέστρεψαν δύο χρόνια μετά το συγκλονιστικό ντεμπούτο τους Keres (2022) δίνοντας στη δημοσιότητα δύο νέα τραγούδια συνοδευόμενα από εξαιρετικά προσεγμένα βίντεο, συνθέτοντας ολιστικά τη μουσική εμπειρία που θέλουν να προσδώσουν στον ακροατή. Και το καταφέρνουν άρτια, καθώς τα πρώτα δείγματα του επερχόμενου δίσκου (Morus) δίνουν με αμεσότητα και σαφήνεια το στίγμα ενός μεγάλου επόμενου βήματος για την μπάντα.
Κινούμενοι στο post-black metal ιδίωμα, έχοντας γερά θεμέλια σε μια πληθώρα υφολογικών κατευθύνσεων -από μελωδικό black ως ατμοσφαιρικό doom/death- σπάζουν τα κοινότυπα και δημιουργούν ένα τολμηρό δικό τους αποτύπωμα.
Το πρώτο κομμάτι που δόθηκε στη δημοσιότητα από τον δίσκο Morus που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 21 Μαρτίου 2025 τιτλοφορείται Mitera. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι όλο στα ελληνικά, αποδεικνύοντας μας πόσο αρέσει στη μπάντα να πειραματίζεται και να δοκιμάζει.
Κι εκεί που σε παρασέρνει η ατμόσφαιρα και βυθίζεσαι σε σκέψεις απώλειας και στοχασμού περί ζωής και θανάτου, έρχονται τα υπέροχα, έντονα growls της Efi Eva, οι εκπληκτικές κιθάρες, που σε “πιάνουν από τα μαλλιά”, να σε ταρακουνούν ώστε να πάψεις απλά να στοχάζεσαι και να γίνεις ένα με τον πόνο, να τον βιώσεις, να κατανοήσεις το μέγεθος της απώλειας μιας τέτοιας σημαίνουσας προσωπικότητας / παρουσίας για τη διαμόρφωση εαυτού – αυτή της μητέρας. Ο φορέας γενεσιουργού δύναμης, η μάνα, όταν χάνεται από τη γήινη παρουσία, είναι εφαλτήριο υπαρξιακού αναστοχασμού σε μεταφυσικό επίπεδο αναταράσσοντας συθέμελα το γίγνεσθαι. Κι αυτό μας κάνουν να διερωτόμαστε σε ψυχικό βάθος οι Euphrosyne. Δανειζόμαι στίχους τους: «Τι γίνεται μετά;» ‘Πού καταλήγει όλο αυτό;». «Μητέρα, φοβάμαι, πονάω». Και ακούω ξανά και ξανά το κομμάτι.
Funeral Rites για τη συνέχεια, δεύτερο single δίνεται σε κυκλοφορία και η gloomy doom ατμόσφαιρα με το ανατριχιαστικό βιολί σε βάζει για τα καλά στην κατάλληλη συναισθηματική φόρτιση, όπου τα βελούδινα καθαρά φωνητικά με την ευήκοη εκφορά των αγγλικών στίχων σε συμπαρασύρουν στην ίδια θεματική – αυτή του μόρου (όνομα και πράγμα). Κι έρχεται η εναλλαγή με τα τραχιά φωνητικά και growls, τα καταιγιστικά riffs και solos, το επιβλητικό μπάσο, να γεμίσουν με ακόμη περισσότερο συναίσθημα την όλη ακρόαση. Άλλη μία επαναφορά στη μελωδικότητα και κλείσιμο με εκρηκτικά τύμπανα έτοιμα να σου προσδώσουν την ένταση που έχει καταλυτικά ψυχοκαθαρτικό ρόλο.
Ακούγοντας τα κομμάτια μου έρχονται στο νου συγκροτήματα που έχουν θεμελιώσει την παρουσία τους στο ευρύτερο post black metal ιδίωμα, όπως οι Alcest και οι Harakiri For The Sky. Εύγε!
Last but not least, και στα μεγάλα συν, η ογκώδης / καθαρή παραγωγή δουλεμένη όπως πρέπει, για τη σωστή απόδοση όλων των μουσικών στοιχείων στο σύνολο.
Όπως καταλαβαίνετε, προσμένω πώς και πώς να το ακούσω ολόκληρο – κοντοζυγώνει η 21η Μάρτη.
