Επανέρχομαι στους Αθηναίους thrash metallers Eternal μιας και έχω πλέον στα χέρια μου ολόκληρο το επερχόμενο ντεμπούτο τους “Conspiracy of Warheads” το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 2 Οκτώβρη από την Floga Records.
Για το “Man Down (On the Front Row)”, το πρώτο δείγμα από το άλμπουμ έγραψα τις προάλλες εδώ, ενώ για τα δύο singles τους “No Escape” & “Bloodspill” που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2024 έχω γράψει και στο παρελθόν -δες εδώ και εδώ-. Δεν είναι τυχαία η αναφορά μου στα 2 πρώτα singles του σχήματος μιας και τα συναντάμε και στο ντεμπούτο τους, γεγονός που μας δείχνει ξεκάθαρα πως το άλμπουμ αυτό λειτουργεί και σαν σύνοψη του ξεκινήματος της μπάντας, η οποία θέλει να παρουσιάσει το σύνολο του υλικού της, μέσα από το πρώτο της άλμπουμ.
Το thrash metal που παίζουν οι Eternal είναι ωμό, επιθετικό και γεμάτο ατόφια ενέργεια, παρόλα αυτά δεν επαναπαύεται στις προφανείς φόρμουλες του είδους κατ’ ανάγκη. Θέλω να πω πως από την πρώτη κιόλας ακρόαση του “Conspiracy of Warheads” υλικού αντιλαμβανόμαστε πως υπάρχουν τα στοιχεία εκείνα που το κάνουν να ξεχωρίζει, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή:
Το riffing είναι ίσως το δυνατότερο στοιχείο σε κάθε κομμάτι του άλμπουμ. Η μπάντα χειρίζεται πανέξυπνα τη riffολογία της και ελίσσεται με πραγματική μαεστρία από το straight to your face thrash metal, στα heavy metal περάσματα που λειτουργούν πραγματικά θαυμάσια όπου εμφανίζονται.
Και δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στα εξαιρετικά leads και solos που υπάρχουν εδώ, αλλά και στα δύο θαυμάσια κομμάτια –“Beware”, και “Madman’s Playroom”– τα οποία είναι βασισμένα στην clean κιθάρα -με το πρώτο να λειτουργεί σαν εισαγωγή του “Bloodspill” ενώ το δεύτερο να είναι ουσιαστικά ο επίλογος του άλμπουμ- και μας φέρνουν στο μυαλό μεγάλα, κλασσικά thrash metal albums με αντίστοιχα clean guitar references.
Για να το θέσω απλά και άμεσα: γενικά οι κιθάρες είναι larger than life σε αυτό το ντεμπούτο. Riffing, lead parts, ακουστικά parts, μα ειδικά τα solos θα σας καταπλήξουν.
Η γκάμα των επιρροών στο ντεμπούτο των Eternal είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: Από Forbidden και Flotsam and Jetsam μέχρι early Metallica και Agent Steel. Ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που η ωμότητα των φωνητικών σε συνδυασμό με το κοφτερό riffing μου έφεραν στο μυαλό τους θεούς Infernal Majesty (ειδικά το “None Shall Defy”.
Κομμάτια που ξεχώρισα; Σίγουρα το “Fake Reality” με την αρχική του riffάρα, το “Adrenaline Rush” με το ala Megadeth στήσιμο του και φυσικά το “My Way or No Way” που ο τίτλος του είναι και το moto του δίσκου -δες οπισθόφυλλο-. Δεν γίνεται επίσης να μην αναφέρω και τα δύο πρώτα singles της μπάντας: Το “No Escape” με το ala “Metal Militia” βασικό riff του, αλλά και το ισοπεδωτικό “Bloodspill”. Και τα δύο κομμάτια δείχνουν πραγματικά τα δόντια τους στις νέες και τελικές εκτελέσεις που υπάρχουν στο άλμπουμ.
Το κοινό χαρακτηριστικό που υπάρχει σε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ είναι η αμεσότητα τους. Και εκεί είναι που το παιχνίδι κερδίζεται στο “Conspiracy of Warheads”.
Η παραγωγή βοηθάει το υλικό να αναδειχτεί και να φτάσει όπως πρέπει στα αυτιά μας. Η μίξη του Κώστα Παπαδόπουλου (Yoth Iria) και το mastering του Νάσου Νομικού έχουν δώσει στα κομμάτια το απαραίτητο ηχητικό boosting.
Το εξώφυλλο (από Draw or Die “DoD” Illustration) είναι ένα μεγάλο συν για το άλμπουμ. Μας πηγαίνει πίσω στις μεγάλες εποχές του thrash και κολλάει γάντι με το υλικό. Παρατηρήστε το καλά και ανακαλύψτε όλες τις λεπτομέρειες.
Εν κατακλείδι έχουμε ένα άλμπουμ φτιαγμένο με μεράκι -που φαίνεται σε όλους τους τομείς-. Το ταλέντο, η έμπνευση και η αγάπη για το είδος κυριαρχούν εδώ και εν τέλη αυτό είναι που μετράει για μένα. Δώστε ευκαιρία στο άλμπουμ είτε είστε λάτρες του thrash, είτε όχι, η ακρόαση του θα σας ανταμείψει.
Όσο για την μπάντα έθεσε ήδη τον πήχη ψηλά. Ελπίζω η συνέχεια να είναι ανάλογη.
My Way or No Way!
