Ήρθε η ώρα!
Η αλήθεια είναι ότι είχα στα χέρια μου το δεύτερο άλμπουμ των Αθηναίων doomsters εδώ και λίγο καιρό αλλά αποφάσισα ότι θα δώσω περισσότερο χρόνο ακρόασης πριν γράψω οτιδήποτε για αυτό. Ο πρώτος δίσκος των Distorted Reflection, “Doom Rules Eternally”, υπήρξε μία από τις πολύ ξεχωριστές κυκλοφορίες της προπερασμένης χρονιάς και η ανυπομονησία για τη συνέχεια ήταν, προσωπικά, μεγάλη.
Ο ιθύνων νους της μπάντας, Kostas Salοmidis (ex-Sorrow’s Path), είχε επιφυλάξει πολλές εκπλήξεις στο ντεμπούτο άλμπουμ – ο Nicholas Leptos (Arrayan Path, Graven Sin, Astronomikon, ex-Warlord) ερμήνευσε το εναρκτήριο τραγούδι, “Mr Snake”, ενώ σε δύο τραγούδια ακούσαμε τις κιθάρες των Ross the Boss (Death Dealer, ex-Manowar) και Giannis Drolapas (Vavoura Band, ex-Μουσικές Ταξιαρχίες).
To “Doom Rules Eternally” υπήρξε ένα στιβαρό, άρτιο και μεστότατο doom metal άλμπουμ, που έδωσε πολλές υποσχέσεις τοποθετώντας τον πήχη ψηλά για το γκρουπ, από την πρώτη κιόλας επίσημη κυκλοφορία.
Συνεχίζοντας τη συνεργασία τους με την Iron Shield Records, οι Distorted Reflection επιστρέφουν μετά από δύο χρόνια με το “Doom Zone”, με τον Vangelis Yal (μπάσο, synths) σταθερά δίπλα στον Kostas Sal (κιθάρες, φωνητικά) και την έλευση του Thomas Zen στα τύμπανα στη θέση του Stelios Pavlou. Στο δεύτερο αυτό άλμπουμ, συναντάμε ξανά όλα τα καλά στοιχεία της μπάντας που την έκαναν εξαρχής να ξεχωρίσει – τον αυθεντικό και ανυποχώρητα γνήσιο doom ήχο, το βάρος και τον όγκο των riffs, τη δραματικότητα των φωνητικών, τη μελωδικότητα μα και την δύναμη, τη μελαγχολία αλλά και την ελπίδα. Δυνατή παράμετρος παραμένει η στιχουργία, η οποία σε αξιοθαύμαστη συνύπαρξη με τη μουσικότητα, τολμά και βουτά στα πιο σκοτεινά βάραθρα της αβύσσου για να καταφέρει μετά να εξυψωθεί λυτρωτικά μέχρι τα περίλαμπρα ουράνια.
Τέτοια είναι η καλλιτεχνία των Distorted Reflection. Κατάμαυρη μα και ολοφώτεινη συνάμα – κυριολεκτικά, καθαρτική! Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι ένα ιδιάζον μα θεμελιώδες χαρακτηριστικό του doom metal. Και οι Distorted Reflection στέκουν αναμφίβολα ως αληθινοί πρόμαχοι του ιδιώματος. Το καταφέρνουν δε, παρά την χαμηλού προφίλ παρουσία τους, μένοντας πιστοί στο πνεύμα του υπόγειου μουσικού ρεύματος, μακριά από φώτα δημοσιότητας και κρατώντας το έργο τους στο στούντιο, χωρίς ζωντανές εμφανίσεις, χωρίς μηντιακές καμπάνιες, χωρίς προωθητικές συνεντεύξεις ή παρουσιάσεις του δίσκου.
Αυτό δεν σημαίνει πως ο αγώνας για αναγνωρισιμότητα και προβολή δίνοντας συναυλίες ή στηρίζοντας την διαρκή παρουσία είναι κάτι μεμπτό. Κάθε άλλο. Αλλά είναι μια πορεία έξω από το μονοπάτι που διάλεξαν να βαδίσουν οι Distorted Reflection. Και εφόσον τιμούν τούτη την πορεία τους, εμείς πιστεύω πως πρέπει να την επικροτήσουμε.
Μέσα λοιπόν από τον δικό τους κόσμο, στη ζώνη ενός αέναου λυκόφωτος, οι Distorted Reflection στέκουν ως μουσικός παραμορφωτικός καθρέφτης που άλλοτε αντανακλά την πραγματικότητα κάνοντας εμφατική την ασχήμια της και άλλοτε τη διαθλά σκορπίζοντάς τη σε νέες, σωτήριες κατευθύνσεις – έτσι, μάς χαρίζουν τελικά στο “DoomZone” ποιοτικό, ανεπιτήδευτο μα καλοδουλεμένο doom metal παλιάς σχολής.
Το άλμπουμ ανοίγει με το “3000 A.D.” όπου πρωταγωνιστεί ο Jack Starr (Jack Starr’s Burning Starr, ex-Virgin Steele, ex-Phantom Lord) στο κιθαριστικό σόλο. Πρόκειται για το δεύτερο single του άλμπουμ, το οποίο είχαμε παρουσιάσει μόλις είχε κυκλοφορήσει – δες εδώ.
Πολύ δυνατό ξεκίνημα, με έντονη μελωδικότητα και έντονο, πλούσιο ηχόχρωμα. Ιδανική η συνέχιση με το λυρικό “My Second Father”, μια εξαίσια σύνθεση που φέρνει συγκίνηση, παντρεύοντας το heavy epic θρηνητικό παλμό με το doom μεγαλείο – από τα αγαπημένα μου τραγούδια στον δίσκο.
Ακολουθεί το “Gates Of Paranoia”, πρώτο single του άλμπουμ, που επίσης είχαμε παρουσιάσει – μπορείς να διαβάσεις εδώ.
Δομή με αρκετές εναλλαγές, περιρρέουσα σκοτεινή ατμόσφαιρα, καθαρά και harsh φωνητικά και ένα ευμνημόνευτο chorus φτιάχνουν ένα κομμάτι που ναι μεν δίκαια δόθηκε ως πρώτο δείγμα της νέας δουλειάς αλλά στο tracklist υπάρχουν πολλά που το ξεπερνάν. Κι αυτό δεν υπογραμμίζει κάποια αδυναμία του “Gates Of Paranoia” αλλά, αντιθέτως, τη συνολική, υψηλή ποιότητα του “DoomZone”.
Για παράδειγμα η υφολογική αντίθεση μεταξύ του “Love On Earth” και του “Asphyxiating” που είναι επόμενα στη σειρά και κρύβουν μια διαφορετική πτυχή του χαρακτήρα των Distorted Reflection, κάτι από τον κλασσικότροπο ήχο του epic doom metal μέχρι μια πιο πειραγμένη και πειραματική έκφανσή του, πάντα βασισμένη στην παραδοσιακή χροιά του.
Επιπλέον επιβεβαίωση για το ότι το γκρουπ μπορεί και υπηρετεί το doom metal ως ένας απόλυτος εκφραστής της 80s κληρονομιάς του είναι το “Certain Death”. Τρία λεπτά που έχουν όλα όσα αγαπήσαμε στο ιδίωμα πριν αυτό χαθεί μέσα στον κυκεώνα της εμπορικότητας του ονόματός του, αποσυντιθέμενο από χιλιάδες ταμπέλες που του κρεμάσανε για εμπορικούς -και παντελώς αβάσιμους, κατά την γνώμη μου- λόγους.
Κι έρχεται μετά το “Diminished” να επισφραγίσει ότι το ταξίδεμα με τους Distorted Reflection είναι τέτοιο που πρέπει να το κάνεις, να το τολμήσεις και πίστεψέ με, θα σε επιβραβεύσει. Καταπληκτικό epic doom metal με όλη τη σημασία του όρου.
«Sent to Earth, born to suffer
Heart of gold, real mother
Proud and high, mistress of kings»
Μόλις τρεισήμισι λεπτά. Κι αρκούν, με το παραπάνω. Καμία φλυαρία, τίποτε εξεζητημένο, μουσική υπαρξιακή καθαρότητα και ουσιαστική, από ψυχής καλλιτεχνική προσφορά.
Και πριν προλάβω να συνέλθω από το “Diminished”, ήρθε αμέσως μετά το “Tower Of Dreams” – ένα απόλυτα ολοκληρωμένο κομμάτι, με μετέφερε στα μέσα των 80s, τότε που τα μεγαθήρια του είδους έβγαζαν τις κατακλυσμιαίες δραματουργίες τους συγκλονίζοντας τον κόσμο. Πραγματικά το λάτρεψα!
Το “Forecourt To Death” είναι ένα σύντομο, ατμοσφαιρικό πρελούδιο για το προτελευταίο τραγούδι του δίσκου, “The Final Attempt”. Άλλο ένα δείγμα αληθινού, παλιού, καλού doom ήχου, με καλό chorus και όμορφο μεσαίο τμήμα που οδηγεί σε ένα γλυκό, κιθαριστικό σόλο κι ένα ταιριαστό, δυνατό κλείσιμο.
Η αυλαία πέφτει με το “Morbid Reality” που καταφέρνει για άλλη μία φορά, σε σχετικά μικρή διάρκεια, να αποπνεύσει όλη τη βαρύτητα του doom metal, χωρίς αχρείαστες φιοριτούρες και επιδειξιομανία.
Από μένα, ένα μέγα μπράβο στους Distorted Reflection! Υπάρχουν ελάχιστα συγκροτήματα εκεί έξω, εν έτει 2026 μ.Χ., που να μπορούν να υποστηρίζουν το είναι τους, χωρίς το φαίνεσθαι! Και το είναι των Distorted Reflection κρύβει ευτυχώς για μας τους νοσταλγικούς και ρομαντικούς ακροατές, ένα σπουδαίο έσται!
Και κάπως έτσι, η φλόγα ακόμα δεν έσβησε, συνεχίζει να καίει και να φωτίζει!
«Now the time has come
Free your mind and laugh
You’ll find the harmony and all the forbidden dreams
You’ll dream another life where pureness is alive»
Κλέινω αναφέροντας ότι ο καταξιωμένος Tomas Arfert (Candlemass, Krux) ανέλαβε για δεύτερη φορά το artwork του άλμπουμ και η ηχογράφηση έγινε και πάλι στο Fragile Studio από τον Vangelis Yal.
Το “Doom Zone” θα κυκλοφορήσει στις 27 Φεβρουαρίου σε CD από την Iron Shield Records.
