Το φαινόμενο “δισκογραφική επιστροφή Darklon“ το έχουμε καλύψει σε εκτενή βαθμό από το περιοδικό. Με το που έσκασε μύτη το πρώτο single ο Λυρίτσης κυριολεκτικά το άρπαξε για review, ενώ ο Δόστογλου ταξίδεψε από την Θεσσαλονίκη για να βρεθεί στην προακρόαση του άλμπουμ μέσα από το κείμενο της οποίας μας μετέφερε τόσο τον παλμό της βραδιάς αλλά κυρίως τον παλμό του τεράστιου αυτού δίσκου.
Οπότε έρχομαι και εγώ να προσθέσω δύο αράδες για έναν δίσκο πραγματικό θρίαμβο. Έναν δίσκο που μας διδάσκει πως η κάθε μπάντα δεν αρκεί να έχει μονάχα ταλέντο, οίστρο και αναμμένες μηχανές. Η κάθε μπάντα οφείλει να υπηρετήσει πιστά και με σκληρή δουλειά την αισθητική κατεύθυνση που επιλέγει για την μουσική της.
Οι Darklon με αυτό το άλμπουμ βγάζουν μπροστά την ένδοξη εποχή του US metal προσφέροντας μας ένα άλμπουμ που περιέχει όλη την λάμψη της στόφας εκείνης της εποχής. Και προσέξτε, δεν αναφέρομαι σε καμία άσκηση νοσταλγίας εδώ:
Αναφέρομαι σε ένα ολοκληρωμένο μουσικό αποτέλεσμα με την στόφα των Savatage και των Vicious Rumors της χρυσής εποχής, την εξωστρέφεια των straight in the face στιγμών των Helstar και την επιθετικότητα των Oliver Magnum.
Τα φωνητικά του Billy “The Kid” Χρέπα σηκώνουν στις πλάτες τους όχι μόνο το βαρύ οικοδόμημα του απαιτητικού υλικού του νέου άλμπουμ αλλά παίζουν ταυτόχρονα και το στοίχημα του “καινούριου στη μπάντα”. Το αποτέλεσμα μιλάει από μόνο του, ερμηνεία, εύρος και ένταση μιας μεγάλης φωνής που ταιριάζει απόλυτα με το ντελικάτο -και ταυτόχρονα τόσο άμεσο- riffing του Κώστα Κρασώνη.
Το songwriting είναι το μεγάλου ατού του συγκεκριμένου δίσκου, μιας μπάντας που ακούγεται τόσο straight και απελευθερωμένη αλλά ταυτόχρονα και τόσο μέσα στα νερά της.
Η ποιότητα του υλικού αναδεικνύεται περαιτέρω από την παραγωγή, η οποία έγινε από τον Στάθη Παυλάντη των Reflection. Διαύγεια, δυναμικές και ένας ζεστός old school ήχος που κάνει το άλμπουμ να γράφει άψογα.
Οι Darklon το έκαναν το θαύμα τους. Πλέον η μπάλα είναι στο δικό σας γήπεδο. Αν προσπεράσετε αυτό το άλμπουμ, θα βγείτε σίγουρα χαμένοι.
