Με το “Chasing the Hydra” οι Crimson Glory βάζουν, και εν τέλη κερδίζουν ένα στοίχημα με την ίδια τους την ιστορία. Μια ιστορία η οποία εμπεριέχει τον θρίαμβο μιας ολόκληρης αισθητικής και συνάμα την γιγάντωση μιας πολύ συγκεκριμένης μουσικής αντίληψης και κατεύθυνσης για δημιουργούς και ακροατές, μέσα στη σφαίρα του heavy metal. Τα πάντα θα ήταν πολύ διαφορετικά αν από το κάδρο έλειπε η ασημένια μάσκα και τα δύο κόκκινα τριαντάφυλλα.
Αν μπάντες αληθινά εικονίσματα όπως οι Queensryche, οι Fates Warning, οι Dream Theater και οι Watchtower έδωσαν την υπόσταση σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε progressive metal, progressive power metal ή power progressive metal, οι Crimson Glory έφεραν την μαγεία και αυτό το one of a kind θεϊκό άγγιγμα φτάνοντας κυριολεκτικά στην υπέρβαση με τα δύο πρώτα τους άλμπουμ -“Crimson Glory” (1986) & “Transcendence” (1988)-.
Από τις τάξεις των Crimson Glory πέρασε μια από τις σημαντικότερες φωνές στην ιστορία της μουσικής: ο Midnight (John Patrick McDonald, Jr.), έφτασε τον ουρανό, ευλόγησε την μπάντα και ολόκληρη την πλάση με το εξωκοσμικό του χάρισμα, και κάηκε εκεί ψηλά.
Έτσι λοιπόν οι Glory με κάθε επόμενο τους βήμα έπρεπε πάντα να βάζουν το ίδιο στοίχημα με την ίδια τους την κληρονομιά. Το έκαναν ακόμα και στο “Strange and Beautiful” του 91, με τον Midnight ακόμα παρών. Το έκαναν και οχτώ χρόνια αργότερα με το εξαιρετικό “Astronomica”, το κάνουν και τώρα, μετά από είκοσι εφτά (ολογράφως παρακαλώ) ολόκληρα χρόνια, με το αριστούργημα που φέρει τον τίτλο “Chasing the Hydra”.
Με το “Chasing the Hydra” οι Crimson Glory φέρνουν την κληρονομιά τους στο σήμερα, μέσα από ένα άλμπουμ σύγχρονης progressive power metal υπεροχής, δείχνοντας μας περίτρανα ότι έχουν τη δύναμη να ηγηθούν στο είδος που πρεσβεύουν.
Η μπάντα όχι μόνο έχει αφουγκραστεί τις χρυσές τομές του σημερινού progressive power ρεύματος μέσα στα πλαίσια της διαμόρφωσης του τα τελευταία 27 χρόνια, μα έχει καταφέρει με μαεστρία πραγματική, να ενσωματώσει στο σύνολο του νέου υλικού όλα τα trademark στοιχειά κάθε δικής της περιόδου. Ο λυρισμός των δύο πρώτων αριστουργημάτων συνυπάρχει με τα εξωτικά, ανατολίτικης στόφας θέματα που γεννήθηκαν στο “Strange” και ανδρώθηκαν στο “Astronomica”, δημιουργώντας ένα συνολικό πλαίσιο αντιθέσεων με το τραχύ και πολλές φορές ακόμα και επιθετικό ηχητικό φάσμα που παίζει ρόλο καθοριστικό στο “Chasing the Hydra” και αποτελεί έτσι και αλλιώς σημείο αναφοράς σε πολλά σημαντικά άλμπουμ του ιδιώματος στους καιρούς μας. Αν έχεις παρακολουθήσει στενά τις κατευθύνσεις των ύστερων Symphony X για παράδειγμα ή αν έχεις δώσει βάση στα άλμπουμ των Darkology ή των Echosoul καταλαβαίνεις στα σίγουρα τι εννοώ.
Το “Redden the Sun” δεν έχει επιλεχθεί καθόλου τυχαία ως opener του άλμπουμ. Ένας ηλεκτρικός χείμαρρος εξαίρετης κλασσικής Crimson riffολογίας τα πομπώδη κουπλέ του. Τα 2 ανατολίτικα bridges επιχειρούν “Touch the Sun” αντιστοιχία, το ρεφρέν σε κολλάει στο τοίχο, μα ευτυχώς το μεγάλο progressive θέμα στη μέση σε αφήνει να πάρεις ανάσα -και να μείνεις άφωνος-. Το βασικό riff του solo θα το ζήλευαν όλες οι κλασικές heavy μπάντες των 80ς, ενώ ο επίλογος σε βυθίζει σε μελαγχολία αινιγματική, με την φράση κλεισίματος του Travis Wills να φωτίζεται από το Midnight άστρο. Τα πάντα όλα, σε ΕΝΑ μόνο τραγούδι, 27 χρόνια μετά την τελευταία φορά. Αλήθεια τώρα;
Πόσο προκλητικά όμορφη είναι η εναλλαγή της επιθετικότητας των κουπλέ με τα αφηγηματικά bridges στο “Chasing the Hydra” -δεύτερο single του άλμπουμ-. Το ala “Red Sharks” θέμα όχι μόνο σε βάζει στο κομμάτι αλλά συνδέει πανέξυπνα και τα ρεφρέν. Ακόμα ένα μεγάλο θέμα εξωτικής αινιγματικότητας και ένα κλείσιμο που σε αφήνει πάλι άφωνο.
Στο “Broken Together” το οποίο απλά θα το χαρακτήριζα ως το “In Dark Places” των καιρών μας ο Travis Wills καταθέτει την ψυχή του. Ένα ηλεκτρικό ποίημα, ένα σπάνιο μουσικό αφήγημα. Ένα κομμάτι που μας χαρίζει γενναιόδωρα το Crimson Glory μεγαλείο.
Το “Angel in My Nightmare” είναι ακόμα ένα αριστούργημα κλασσικής Crimson Glory στόφας. Και εδώ έχει έρθει η στιγμή να γράψω πως η ιδρυτική τριάδα των Ben Jackson (κιθάρες), Jeff Lords (μπάσο) και Dana Burnell (τύμπανα), τιμούν την ιστορία τους με κομμάτια σαν αυτό. Έμπνευση που προκαλεί συγκίνηση με τον ακροατή να μπαίνει στη διαδικασία να ανακαλύπτει τα κρυμμένα πορφυρά μαργαριτάρια όχι μόνο εδώ μα σε κάθε κομμάτι αυτού του θαυμαστού δίσκου. Και εδώ γίνεται πλέον αντιληπτό πόσο με καθοριστικό ρόλο παίζει η παρουσία του μεγάλου Mark Borgmeyer (κιθάρες) στη μπάντα. Καθόλου τυχαία η επιλογή του μιας και χαρίζει στους Glory του σήμερα μια σωστά ισορροπημένη μουσικότητα ικανή να σταθεί στις περιστάσεις. Ρίξτε μια ματιά στο παρελθόν του στην ίδια την μπάντα του Ben Jackson αλλά και σε μπάντες κλειδιά του Αμερικάνικου progressive metal όπως οι Alias και οι Steel Angel και θα κατανοήσετε ακόμα περισσότερα σε σχέση με τα υλικά κατασκευής του “Chasing the Hydra”.
Με το “Indelible Ashes” γινόμαστε για μια ακόμα φορά μάρτυρες αυτού του εξωτικού ηχητικού μυστηρίου που μόνο οι Crimson Glory ξέρουν να μας χαρίζουν. Ένα γοητευτικό πάντρεμα “Strange and Beautiful” και “Astronomica” στοιχείων για ατελείωτο daydreaming. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το “Beyond the Unknown”, με τον Wills μα ξεδιπλώνει τις ερμηνευτικές του αρετές σε ένα κομμάτι που παρόλο τον αινιγματικό του χαρακτήρα προσωπικά του θεωρώ από τα πιο catchy του δίσκου.
Το “Armor Against Fate” είναι από τα πιο complex κομμάτια του δίσκου, μια εξαιρετική prog metal σύνθεση με το σύγχρονο vibe να εναρμονίζεται άψογα με το μαγευτικό Crimson touch. Σε παρόμοιο μήκος κύματος κινείται και το “Pearls of Dust” αν και έχει ένα πιο straight development ως προς τη δομή του και είναι χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία από τα πιο σκοτεινά κομμάτια του δίσκου, με μια διστοπική αύρα να πλανιέται σχεδόν σε κάθε part του.
Ο δίσκος κλείνει με το πρώτο single του άλμπουμ και κατ επέκταση το πρώτο δείγμα του νέου Crimson κεφαλαίου και αναφέρομαι φυσικά στο “Triskaideka”. Με το εξαιρετικό ρεφρέν του που εμένα προσωπικά μου κόλλησε στο μυαλό από την πρώτη κιόλας ακρόαση.
Φτάνοντας σιγά σιγά προς το τέλος του κειμένου θα ήθελα να κάνω μια ξεχωριστή αναφορά στον εξαιρετικό Travis Wills ο οποίος πραγματικά μεγαλουργεί σε όλο τον δίσκο. Τον παρακολουθώ στενά σχεδόν από την αρχή της πορείας του και τα δείγματα γραφής του με μπάντες όπως Millennial Reign και Infidel Rising υπήρξαν θαυμάσια. Στο “Chasing the Hydra” όμως ο Wills ξεπερνά τον εαυτό του. Μέσα από ένα σύνολο πραγματικά συγκλονιστικών ερμηνειών τιμά τον μεγάλο Midnight ταυτόχρονα όμως φέρνει και το υλικό στο δικό του μονοπάτι. Θα μπορούσα να γράψω αναλύσεις επί αναλύσεων για τις τεχνικές λεπτομέρειες των φωνητικών ή για την απαράμιλλη εκφραστικότητα και την αφοπλιστική θεατρικότητα της ερμηνείας, δεν θα το κάνω. Θα γράψω απλά το πόσο συγκινήθηκα ακούγοντας έναν άνθρωπο που δίνει στα τραγούδια τούτου του δίσκου, ένα και μόνο πράγμα: Ψυχή.
Η παραγωγή του δίσκου με εξέπληξε ευχάριστα. Δίνει στο υλικό αυτό ακριβώς που χρειάζεται: Διαύγεια. Ήχος του σήμερα, με σωστή συχνοτική κατανομή, χαρακτήρα στα τύμπανα και κιθάρες που αναπνέουν σωστά ειδικά στα lead parts.
Φτάνω λοιπόν στον επίλογο του κειμένου, για να σημειώσω πως το “Chasing the Hydra” είναι ένα εξαιρετικό progressive / power άλμπουμ που ακούγεται σύγχρονο και επίκαιρο, κάνοντας μια αναδρομή σε κάθε πτυχή της κληρονομιάς των δημιουργών του. Ένα άλμπουμ με μεγάλη καλλιτεχνική και ιστορική αξία, κυρίως γιατί μας δείχνει μια μπάντα που τιμά την πορεία της κοιτώντας το σήμερα στα μάτια.
Αν ακούσεις το άλμπουμ ως μια μεμονωμένη, αυτόνομη, νέα κυκλοφορία θα ανακαλύψεις όλες τις αρετές του και όλα τα μικρά – μεγάλα μυστικά του, που θα σου χαρίσουν μεταξύ άλλων και τα νήματα σύνδεσης με το παρελθόν και με τα δύο πρώτα άλμπουμ που τόσο αγαπάς (εγώ πιο πολύ από σένα). Αν το ακούσεις με την έμμονη της σύγκρισης θα χάσεις έναν πραγματικά μεγάλο δίσκο, όπως χάθηκε για πολλούς και το πανέμορφο “Astronomica” όταν κυκλοφόρησε.
Κλείνω το κείμενο εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη και τη χαρά μου για το γεγονός ότι οι Crimson Glory επέστρεψαν και με περισσή γενναιοδωρία χάρισε σε όλους μας αυτό το μικρό θαύμα.
Αν δείτε έναν τύπο να τα έχει χάσει από τη συγκίνηση εκεί στη Νέα Αγγχείαλο του Βόλου την ώρα που θα παίζουν, εγώ θα είμαι.
