Το περασμένο Σάββατο (21-2) βρεθήκαμε στη listening session του ντεμπούτου άλμπουμ του Chris Kappas με τίτλο “Breaking the Chains”. Η ακρόαση πραγματοποιήθηκε στο En Vivo rock club (Περιστέρι, Αθήνα) και το σκηνικό ήταν ιδανικό: Παγωμένες μπίρες, χαμογελαστά πρόσωπα και η μουσική ενός πραγματικά εξαιρετικού άλμπουμ να γεμίζει τα ηχεία.
Έχεις κουραστεί από μελωδικά AOR συγκροτήματα που ακούγονται λες και γράφτηκαν για soundtrack σε πρωινάδικο; Φαίνεται πως το ίδιο ένιωθε και ο Chris Kappas, τραγουδιστής των Achelous (επίσης πρώην Reflection), ο οποίος αποφάσισε ότι ήρθε η στιγμή να κάνει κάτι γι’ αυτό.
Για να σοβαρευτούμε όμως δεν είναι μυστικό ότι ο Chris είναι φανατικός οπαδός του melodic heavy metal, του AOR, του glam metal και γενικότερα όλου αυτού του μουσικού φάσματος. Η ιδέα να δημιουργήσει έναν δίσκο με αυτό το ύφος υπήρχε στο μυαλό του εδώ και αρκετό καιρό. Έτσι, ανάμεσα στις υποχρεώσεις του με τους Achelous, συγκέντρωσε φίλους και συνοδοιπόρους μουσικούς και άρχισε να δουλεύει πάνω σε ιδέες που περίμεναν στο συρτάρι.
Το project ξεκίνησε γύρω στο 2024, με μερικά πρώτα μουσικά θέματα που αργότερα εξελίχθηκαν σε ολοκληρωμένα τραγούδια. Ο Chris συνεργάστηκε στενά με τον George Kasapidis (μπασίστα του αθηναϊκού 70’s / hard / blues σχήματος Tapeworm Electric), ο οποίος αποδείχθηκε εδώ κάτι πολύ περισσότερο από απλός κιθαρίστας, αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων το μπάσο, τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ, αλλά και το εξώφυλλο.
Στα τύμπανα βρίσκεται ο Nick Anastasiadis, γνωστός από τους Rock ‘n’ Roll Children, ενώ στα πλήκτρα συναντάμε τον Kostas Anastasopoulos (Tapeworm Electric, ex-Reflection).
Με τον βασικό κορμό των Kappas / Kasapidis / Anastasopoulos / Anastasiadis, τα περισσότερα κομμάτια πλαισιώνονται από καλεσμένους μουσικούς, οι οποίοι προσθέτουν τη δική τους πινελιά στο τελικό αποτέλεσμα.
Και τώρα που μπήκατε στο νόημα, πάμε να δούμε τα τραγούδια ένα, ένα:
01. I’m Alive
Το εναρκτήριο κομμάτι -και παλαιότερο του project- είναι ταυτόχρονα και το πιο «βαρύ» του άλμπουμ. Το βασικό riff φέρνει έντονα στο μυαλό το “Child of the Damned” των Warlord (το epic metal DNA του Chris είναι αδύνατο να κρυφτεί), όμως πολύ γρήγορα το τραγούδι στρίβει προς έναν πιο μελωδικό early ’80s heavy rock προσανατολισμό, στο ύφος των Loudness και Anthem. Τα πλήκτρα, με την ala Ken Hensley / John Lord αισθητική, προσθέτουν έναν late ’70s Whitesnake αέρα στο κομμάτι. Στα πολύ συν εδώ -αλλά και στο “Breaking the Chains που ακολουθεί- οι πολύ δυνατοί και ιδιαίτεροι στίχου που κουβαλούν ένα έντονο προσωπικό vibe.
Guest musicians:
Stathis Pavlantis (Reflection) – Solo κιθάρα
Chris Achelous (Achelous) – Μπάσο
Fay Karastergiou – Backing vocals
Argyro Igkilizian (Tapeworm Electric) – Backing vocals
02. Breaking the Chains
Εδώ κινούμαστε σε πιο καθαρές melodic AOR / metal γραμμές, με θέματα που παραπέμπουν σε Firehouse, Dokken, Scorpions και Bonfire. Το ρεφρέν είναι ξεκάθαρα sing-along, με έντονη 80s αναφορά στο “Speedy’s Coming”. Straight rock / metal, με υπέροχη ισορροπία ανάμεσα σε κιθάρες και πλήκτρα. Προσωπικά, το δεύτερο αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου.
Guest musicians:
George Mavromatis (Achelous) – Κιθάρες
Fay Karastergiou – Backing vocals
Argyro Igkilizian (Tapeworm Electric ) – Backing vocals
03. Light My Fire
Το πρώτο ντουέτο του άλμπουμ ανοίγει με ένα riff-φόρο τιμής στους Roxette -γιατί, όπως συμφωνήσαμε και εγώ και ο Chris και ο George, οι Roxette απλά τα σπάνε!-. Η συνέχεια μας επιφυλάσει ένα ανεβαστικό, uptempo hard rock κομμάτι με glam / sleaze διάθεση. Οι The Cult αποτελούν βασική επιρροή εδώ (όπως αναφέρθηκε και από τους συντελεστές), με το αποτέλεσμα να ακούγεται νοσταλγικό αλλά όχι ξεπερασμένο.
Guest musicians:
Argyro Igkilizian (Tapeworm Electric) – Φωνητικά
04. Lies
Synthwave intro και στη συνέχεια ένα μελωδικό, σχεδόν νεοκλασικό hard rock κομμάτι. Europe της εποχής “Prisoners in Paradise”, αλλά και ευρωπαϊκές hard rock αναφορές σε Royal hunt, Axxis και Praying Mantis 90s περιόδου. Πιο δραματικό ύφος, δυνατό ρεφρέν και μια εξαιρετική prog πινελιά από τον Thanasis Lambrakis, που κάνει το κομμάτι να ξεχωρίζει.
Guest musicians:
Thanasis Lambrakis (Generic Sequence, Lightfold) – Solo guitar
05. Day in Your Hell
Mid-tempo, βαρύ -ως προς τις metal αναφορές του- bluesy hard rock με γρέζι, που θυμίζει Whitesnake της εποχής Sykes, Blue Murder ή late ’80s Saxon, έχουμε εδώ Ένα πιο τραχύ και «βρώμικο» κομμάτι, απλά απολαυστικό!
Guest musicians:
George Vrailas – Solo κιθάρα
06. Your Reasons Why
Καθαρό AOR. Το τελευταίο τραγούδι που γράφτηκε για τον δίσκο και -για μένα- το κορυφαίο. Μελωδικό, κολλητικό, με τα πλήκτρα σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Δίδυμο αδελφάκι του “Lies”, αλλά πιο «αμερικάνικο», σαν να βγήκε κατευθείαν από τα 80s.Δεν υπάρχουν guests εδώ.
07. Strangers in Love
Το δεύτερο ντουέτο του άλμπουμ, με keyboard intro και mid-tempo AOR χαρακτήρα. Ισχυρές αναφορές στο “Perfect Timing” άλμπουμ των McSG. Αρχικά γραμμένο για τους Raindream (μπάντα με μέλη των Wisdom και τον Kasapidi), επαναδουλεύτηκε πλήρως για το “Breaking the Chains”. Το μελωδικό και συνάμα δραματικό ρεφρέν είναι το δυνατό στοιχείο του κομματιού.
Guest musicians:
Fay Karastergiou – Φωνή
Argyro Igkilizian (Tapeworm Electric) – Backing vocals
08. Crawling in the Fire
Εννοείται πως έχει μπαλάντα ο δίσκος -όπως οφείλει να υπάρχει σε κάθε σωστό hard rock άλμπουμ-. Bon Jovi, Journey και MSG αισθητική σε εξαιρετική power ballad που κορυφώνεται σταδιακά.
Guest musicians:
George Vrailas – Solo κιθάρα
09. Electrified
Το κομμάτι επί της ουσίας αποτίει φόρο τιμής στις πιο rock στιγμές των Priest και των Saxon ( “Living after Midnight” / “A Little bit of what you Fancy”) με πινελιές από πρώιμους Mr. Big και Whitesnake της “Come an’ Get It” εποχής: Γρήγορο, ανεβαστικό και απόλυτα ταιριαστό ως φινάλε.
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε, μιξαρίστηκε και έγινε mastering από τον George Kasapidis στο Electric Shipyard Audio. Την παραγωγή ανέλαβαν οι Chris Kappas και George Kasapidis, ενώ το εξώφυλλο φέρει επίσης την υπογραφή του Kasapidis.
Εν κατακλείδι
Το “Breaking the Chains” είναι ένας δίσκος φτιαγμένος με ψυχή. Ο Chris και ο George έχουν δώσει τον καλύτερό τους εαυτό και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα σε κάθε του λεπτό. Ένας φόρος τιμής στην ιστορία του AOR και του hard rock, με εξαιρετικό songwriting, κολλητικά ρεφρέν, δυνατά χτισίματα και έντονη νοσταλγική αύρα, αλλά χωρίς να ακούγεται παρωχημένος. Αν μεγάλωσες με AOR και glam metal ήρωες, αυτός ο δίσκος είναι για σένα. Μην τον προσπεράσεις.
Zippo
Φωτογραφίες: En Vivo Rock Team
