Τέσσερις μπάντες, δύο διαφορετικές χώρες και μία κοινή μουσική βάση. Το ”The Void Communion” φέρνει στο ίδιο four-way split τους Έλληνες Celtefog, Dizziness, Hope Behind The Hills και τους Πολωνούς Moonthoth, δημιουργώντας μια κυκλοφορία όπου το black metal αποκτά τέσσερις διαφορετικές αποχρώσεις χωρίς να χάνει τον βασικό του χαρακτήρα.
Τρεις ελληνικές μπάντες και μία από την Πολωνία συναντιούνται σε ένα album που δεν στηρίζεται στην ομοιομορφία, αλλά στη διαφορετικότητα των προσεγγίσεων. Κοινός παρονομαστής είναι το black metal και η ανάγκη κάθε μπάντας να εκφράσει τη δική της πλευρά μέσα από αυτό. Ωμότητα, μυστικισμός, μελωδία, ατμόσφαιρα και σκοτάδι περνούν διαδοχικά από τα ηχεία, ακολουθώντας ακριβώς τη σειρά με την οποία έχουν τοποθετηθεί στο album.
Ας το πάρουμε λοιπόν από την αρχή.
Το ξεκίνημα ανήκει στους Celtefog, οι οποίοι συμμετέχουν με δύο κομμάτια και μπαίνουν κατευθείαν στο θέμα, χωρίς ιδιαίτερες εισαγωγικές περιστροφές.
Εδώ έχουμε ένα επιθετικό, pagan black metal, ωμό και τραχύ, με εκείνη τη χαρακτηριστική παγωμένη αίσθηση που σε μεταφέρει σε ένα μουσικό τοπίο περισσότερο χειμωνιάτικο παρά φιλόξενο. Οι κιθάρες κρατούν τη μουσική σε διαρκή κίνηση, ενώ τα φωνητικά κινούνται σε τραχιές γραμμές, με την κραυγή -την οποία την συναντούσαμε πολύ πιο συχνά σε κυκλοφορίες προηγούμενων δεκαετιών και που σήμερα, όταν χρησιμοποιείται σωστά, μπορεί να λειτουργήσει σχεδόν σαν χρονική μηχανή-, να κάνει στα σωστά σημεία αισθητή την παρουσία της,
Και κάπως έτσι, με την παγωνιά ακόμη να βρίσκεται στον αέρα, περνάμε στην επόμενη μπάντα του split.
Οι Dizziness έρχονται με μια πλούσια προίκα πίσω τους και αναλαμβάνουν τα επόμενα δύο κομμάτια. Η προσέγγισή τους διαφοροποιείται αισθητά, καθώς εδώ η μουσική αποκτά μια πιο μυστικιστική διάσταση.
Η κιθάρα παίρνει τη σκυτάλη και οδηγεί την κατάσταση μέσα από βαριά riffs, τα οποία διατηρούν μια συνεχή ροή. Υπάρχει ένταση και επίθεση, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει αρκετός χώρος ώστε ο ακροατής να μην αισθανθεί ότι βομβαρδίζεται από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Τα φωνητικά παραμένουν μέσα στα γνώριμα πλαίσια του black metal, υπηρετώντας το υλικό χωρίς να προσπαθούν να κλέψουν την παράσταση από τα υπόλοιπα όργανα.
Οι Dizziness καταφέρνουν έτσι να κρατήσουν την ένταση ψηλά, προσθέτοντας παράλληλα αυτό το μυστικιστικό στοιχείο που διαφοροποιεί τη δική τους παρουσία μέσα στο δίσκο.
Και κάπου εδώ έρχεται η στιγμή για μια αλλαγή κατεύθυνσης.
Οι ”Hope Behind The Hills” φέρνουν μαζί τους μια περισσότερο μελωδική τάση, χωρίς φυσικά να εγκαταλείπουν τον black metal χαρακτήρα του split. Οι κιθάρες είναι και πάλι αυτές που καθορίζουν μεγάλο μέρος της ταυτότητας, με εκείνο το γνώριμο, αργόσυρτο riffing να δημιουργεί την απαραίτητη ατμόσφαιρα.
Εδώ η μουσική δεν χρειάζεται πάντοτε να επιτεθεί. Έχει περισσότερο την ανάγκη να δημιουργήσει χώρο, να χτίσει εικόνες και να αφήσει τον ακροατή να μπει μέσα στα κομμάτια.
Αυτό είναι και ένα από τα στοιχεία που κάνουν τους ”Hope Behind The Hills” να ξεχωρίζουν μέσα στο συγκεκριμένο split. Υπάρχει μια πιο ευρωπαϊκή αισθητική στην προσέγγισή τους, μια αίσθηση που ξεφεύγει κάπως από τα στενά όρια της εγχώριας black metal παράδοσης και αναζητά διαφορετικές αναφορές. Οι μελωδίες και ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι κιθάρες δίνουν στην μπάντα μια αναγνωρίσιμη ταυτότητα.
Και αφού έχουμε πλέον περάσει από την ωμή επίθεση στη μυστικιστική προσέγγιση και από εκεί στη μελωδικότητα, φτάνουμε στην τελευταία στάση αυτού του ταξιδιού.
Τον επίλογο αναλαμβάνουν οι Πολωνοί Moonthoth, με δύο κομμάτια που έρχονται να κλείσουν το album αφήνοντας μια διαφορετική αίσθηση. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου δεν χρειάζεται να ψάξεις ιδιαίτερα για να καταλάβεις την καταγωγή της μουσικής. Υπάρχει ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας στον τρόπο με τον οποίο δομούνται τα κομμάτια, ένας αέρας που παραπέμπει ευθέως στην ανατολικοευρωπαϊκή παράδοση του σκοτεινού metal.
Οι Moonthoth προσθέτουν επίσης συμφωνικά και ατμοσφαιρικά στοιχεία, δημιουργώντας βάθος, ενισχύοντας αυτή την αίσθηση σκοταδιού που χαρακτηρίζει τα δύο κομμάτια τους.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη διαφορά τους από τις ελληνικές συμμετοχές. Η μουσική τους έχει μια διαφορετική βαρύτητα. Δεν είναι μόνο θέμα riffs ή φωνητικών. Είναι περισσότερο η συνολική ατμόσφαιρα που δημιουργείται και ο τρόπος με τον οποίο αυτή μένει στον ακροατή.
Έτσι, οι Moonthoth δεν έρχονται απλώς να κλείσουν τη σειρά των τεσσάρων συμμετοχών. Λειτουργούν σαν ένας τελευταίος σταθμός, αφήνοντας πίσω τους μια πιο βαριά και σκοτεινή επίγευση.
Από το παγωμένο και ωμό pagan black metal των Celtefog, περνάμε στη μυστικιστική και επιθετική προσέγγιση των Dizziness, από εκεί στη μελωδικότητα και την ατμόσφαιρα των Hope Behind The Hills και καταλήγουμε στη βαριά, σκοτεινή και έντονα σλαβική αισθητική των Moonthoth.
Και αυτή ακριβώς η διαφοροποίηση είναι που κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό. Δεν ακούμε τέσσερις μπάντες να προσπαθούν να αποδείξουν ποια μπορεί να παίξει πιο γρήγορα ή πιο ακραία. Ακούμε τέσσερις διαφορετικές εκδοχές μιας κοινής μουσικής γλώσσας.
Το black metal είναι η βάση. Η προσέγγιση όμως αλλάζει από μπάντα σε μπάντα.
Και τελικά, αυτό είναι που πρέπει να κάνει ένα καλό split, να σου δίνει έναν κοινό λόγο για να το βάλεις στο player, αλλά αρκετές διαφορετικές αφορμές για να επιστρέψεις ξανά και ξανά σε κάθε συμμετοχή ξεχωριστά.
Το split θα κυκλοφορήσει στις 10 Οκτωβρίου. Τσεκάρεις εδώ.
