Υπάρχουν κυκλοφορίες που δεν προσπαθούν να ακολουθήσουν τις σύγχρονες τάσεις, αλλά επιλέγουν να κοιτάξουν πίσω, να αναζητήσουν τις ρίζες ενός ήχου και να τον παρουσιάσουν ξανά με προσωπικότητα. Οι Burning The Forgotten ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Με έδρα το Μόντρεαλ του Καναδά, το συγκρότημα κινείται στον χώρο του Melodic Death Metal, αντλώντας παράλληλα αρκετά στοιχεία από το Black Metal.
Πίσω από το σχήμα βρίσκεται ο Αντώνης Δασκαλάκης, ο οποίος μαζί με τον Carlos Salgado στα τύμπανα παρουσιάζουν το δεύτερο EP της μπάντας, …Of Winter and Past. Μια κυκλοφορία έξι κομματιών που έχει ήδη αρχίσει να συζητιέται για την ποιότητά της και την ιδιαίτερη προσέγγισή της.
Οι δυναμικές μελωδίες, τα καταιγιστικά riffs και οι αρμονίες διπλής κιθάρας παραπέμπουν άμεσα στην πρώιμη σουηδική melodic death metal σκηνή. Υπάρχει εκείνη η αίσθηση των πρώτων χρόνων των In Flames όταν η μελωδία και η επιθετικότητα συνυπήρχαν με τρόπο φυσικό και ουσιαστικό.
Η παραγωγή κινείται σε μια αισθητική που θυμίζει έντονα τη δεκαετία του ’90. Τα φωνητικά είναι ακατέργαστα, με screaming ερμηνείες που διατηρούν την απαραίτητη αγριάδα, ενώ οι κιθάρες έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όμως, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στις επιρροές του παρελθόντος. Το συγκρότημα προσπαθεί να δώσει στη μουσική του τη δική του ταυτότητα χτίζοντας έναν σκοτεινό, μελωδικό και επικό κόσμο, προσθέτοντας στοιχεία που δεν συναντάς εύκολα μέσα σε ένα τέτοιο ηχητικό περιβάλλον.
Και κάπου εδώ εμφανίζονται το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς.
Η ενσωμάτωσή τους δίνει μια διαφορετική διάσταση στη μουσική και δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα αντίθεση με τα death metal riffs. Μαζί με το γκονγκ, τις καμπάνες και τις ατμοσφαιρικές αναφορές στον Μεσαίωνα, αυτά τα στοιχεία διευρύνουν τον ήχο των Burning The Forgotten, χωρίς να αφαιρούν τον σκοτεινό και επικό χαρακτήρα του EP.
Το αποτέλεσμα είναι ένα EP που συνδυάζει την παλιά σχολή του melodic death metal με black metal στοιχεία αλλα και πιο ασυνήθιστες ενορχηστρωτικές επιλογές. Οι Burning The Forgotten δείχνουν πως μπορείς να επιστρέψεις σε έναν ήχο που αγαπάς, χωρίς απαραίτητα να τον αντιγράψεις. Μπορείς να κρατήσεις την ατμόσφαιρα, την επιθετικότητα και τη μελωδία των ’90s, προσθέτοντας παράλληλα στοιχεία που προέρχονται από διαφορετικές μουσικές και πολιτισμικές αναφορές.
