Θεωρώ ότι με το ντεμπούτο άλμπουμ των epic metallers, Black Sword Thunder Attack από την Καλμπάκα της Θεσσαλίας, κλείνει ένας μεγάλος κύκλος. Ένα κύκλος ο οποίος ξεκίνησε με εκείνο το περιβόητο Promo 2002, συνεχίστηκε με το In Hell’s Reign demo του 2011 και ξεκίνησε σταδιακά την ολοκλήρωση του με το Promo 2015 -κομβική κυκλοφορία μιας και φέρνει στο προσκήνιο για πρώτη φορά τα φωνητικά της Mareike, τα οποία σφραγίζουν όχι μόνο τον ήχο μα και την υπόσταση αυτής της μπάντας-, το March of the Damned EP του 2020 και ετούτο το ομώνυμο full length του 2025: Μην ψάχνετε περίπλοκες εξηγήσεις: Στο ντεμπούτο αυτό υπάρχουν όλα τα ηχογραφημένα μέσα στα τελευταία 23 χρόνια τραγούδια της μπάντας, στις τελικές τους εκτελέσεις, οπότε ναι μπορούμε να μιλάμε για κύκλο σε πληρότητα και για μια σοβαρή παρακαταθήκη για την epic metal σκηνή -αν υπάρχει τέλος πάντων τέτοιο πράγμα-.
Το επικολυρικό metal των Black Sword Thunder Attack είναι φτιαγμένο από υλικά που δεν υπάρχουν σε τούτο τον κόσμο. Εδώ δεν έχουμε μονάχα μουσική μα απόλυτη μυσταγωγία, μια ωδή στον θρήνο και τον θρίαμβο, μια ολοκληρωμένη κατάθεση ψυχής που ξεκινάει από τον Moorcock και φτάνει στη μαγεία των θεσσαλικών δοξασιών. Ένα κάλεσμα στη μάχη, με την μεγαλοπρέπεια του Μύθου και το σκότος του Θανάτου πλάι πλάι.
Το Black Sword Thunder Attack έχει φτιαχτεί από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το heavy metal σαν την απόλυτη καλλιτεχνία, χαμένοι μια ζωή στους δίσκους, τις κασέτες και τις σημειώσεις τους, μην μπορώντας να χορτάσουν μουσική, ψάχνοντας πάντα το κάτι παραπάνω, έξω από τα συνηθισμένα. Σε ένα τέτοιου είδους κοινού απευθύνεται σε μεγάλο βαθμό εδώ και 23 χρόνια η μουσική αυτή της μπάντας. Ένα τέτοιο κοινό τους έχει εξάλλου σαν Ευαγγέλιο. Όλα αυτά δεν προκύπτουν από κανενός είδους “ελιτισμό”, μα από την μουσική την ίδια: Βλέπετε η στόφα που κουβαλάν τα Black Sword Thunder Attack τραγούδια εδώ και σχεδόν δυόμιση δεκαετίες, δεν έχει καμία σχέση με το καθημερινό, μετρίου αναστήματος επιχρυσωμένο heavy metal του τότε και του τώρα.
Η κληρονομιά της μουσικής του William J. Tsamis είναι ο ακρογωνιαίος λίθος εδώ, Warlord και κυρίως Lordian Guard, το μεγάλο κάστρο που δεσπόζει θριαμβευτικά όμως είναι φτιαγμένο από ατόφια κομμάτια χρυσού: Candlemass (πρώτος δίσκος), Deathslayer, Taist of Iron, Alkana, Longing’s Past, Redeemer, Crystal Pride, Blacklace, Thunder Rider, Full Moon (US), Angel Of Mercy, Iron Griffin κτλ. Σε όλες τις παραπάνω μπάντες μπορείτε να ακούσετε δείγματα γραφής -με ολόκληρα άλμπουμ ή συγκεκριμένα κομμάτια- που φέρνουν σε πρώτο πλάνο αυτή την λυρική, μυστικιστική στόφα που συναντάμε στους Black Sword Thunder Attack. Οι Iron Griffin φυσικά και είναι μεταγενέστεροι, τους αναφέρω όμως δικαιωματικά μια και το εξαιρετικό τους Storm of Magic είναι φτιαγμένο από παρόμοια υλικά μαγεμένου επικού σκοταδιού. Η αναφορά δε μου στους Full Moon & τους Alkana, ανοίγει την πόρτα στα 70ς, τα οποία έχουν επηρεάσει σε τεράστιο βαθμό τους Θεσσαλούς, κάτι που μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό με μια προσεκτική ακρόαση στο σύνολο του υλικού τους, κορυφώνεται δε στο Messenger, κομμάτι που υπάρχει μονάχα στο EP του 2020 μα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κληρονομιάς τους. Επειδή όμως εδώ δεν μιλάμε για το EP, αλλά για το ομώνυμο ντεμπούτο αριστούργημα, θα σας παραπέμψω να δώσετε βάση στην εκπληκτική τελική version του On the Way of Acheron που υπάρχει εδώ (το ακούσαμε πρώτη φορά στο demo του 2011): Τόσο το ακουστικό του part όσο και όλη η ανάπτυξη του κομματιού, αποτελεί μια ωδή στην 70ς επική μουσικότητα.
Όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα είναι σμιλεμένα μέσα στον μαγικό κρύσταλλο που φέρει την σφραγίδα των Black Sword: Από το χαμένο στις σκιές ατσάλι, των Deathslayer, μέχρι το επικό ανορθόδοξο των Longings Past και την μουντάδα των Thunder Rider. Και από εκεί στα 70ς, μήπως έτσι και αλλιώς και το ίδιο το αγίασμα των Lordian Guard, δεν είχε σχέση με τα 70ς; Τα έχω αναλύσει εδώ και χρόνια όλα αυτά, σε συνεντεύξεις, εκπομπές και κείμενα, στο ίδιο το βιβλίο μου για τους Warlord. Δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω. Θα μπορούσα δε να γράψω και συγκεκριμένα κομμάτια από όλες τις παραπάνω μπάντες, στοιχεία των οποίων αποτελούν το αλφαβητάριο της Thunder Attack γλώσσας. Θα σας αφήσω όμως να ψάξετε μόνοι σας.
Το κιθαριστικό development του Χρήστου Πύργου -ίσως το αρτιότερο δεξί χέρι στο metal σύμπαν-, είναι η αρχή των πάντων εδώ. Ενώ τα φωνητικά της Mareike δίνουν στα τραγούδια αυτή την εξωκοσμική, μαγική και μαγεμένη τους υπόσταση: Δεν έχουμε εδώ τον αυτοσκοπό του πρωταγωνιστικού ρόλο της γυναικείας φωνής που θα πάρει επάνω της όλο το οικοδόμημα, έχουμε μια φασματική, άυλη μορφή που αφήνει την ερμηνεία της να τρυπώσει σε κάθε ρωγμή, κάθε κομματιού, και να τυλίξει σαν ιστός το σύνολο. Έτσι θα κυριαρχήσει τελικά. Στις τελικές εκτελέσεις των κομματιών θα συναντήσουμε εδώ και εκεί και έναν ερμηνευτικό σύνδεσμο (πχ. σε κάποια σημεία στα κουπλέ του Evil Sorcery) με το In Hell’s Reign demo του 2011. Εκεί η φωνή του Στέλιου Σιούλα, έδινε εκείνο τον τόσο ιδιαίτερο χαρακτήρα στο τότε υλικό, με μια επίσης εξωκοσμική ή βγαλμένη από άγνωστη χώρα ξωτικών ερμηνεία που παρέπεμπε σε κάποιο βαθμό στη σχολή των πρώιμων Manilla Road. Σε τέτοια μοτίβα θα πλεύσει στιγμιαία και η Mareike χωρίς όμως να απομακρυνθεί από την αιθέρια, λυρική ερμηνεία της εν τέλη.
Η στιχουργική των Black Sword Thunder Attack είναι από τα πιο συγκινητικά και ολοκληρωμένα πράγματα που έχω διαβάσει γενικά σε metal δίσκο. Μέσα στην απλότητα της και το μινιμαλιστικό στήσιμο της, μεταφέρει το εκάστοτε μήνυμα με μια αποστομωτική και απόλυτη σαφήνεια. Διαβάστε πόσο συγκλονιστικά αποδίδεται η συνειδητοποίηση του θανάτου και το μεγαλείο της μη παραίτησης στο Last Flight of the Eagle, και ελάτε να τα ξαναπούμε για epic metal.
Η ουσία εδώ είναι πως τα κομμάτια που γνωρίσαμε σε εκτελέσεις μέσα από τα promo, το demo και το EP της μπάντας όλα αυτά τα 23 χρόνια
(Don’t Hear the Sirens, On the Way of Acheron, Evil Sorcery, Through the Fires of Hell και Gates of Fire), εδώ πραγματικά λάμπουν. Και το ίδιο ισχύει και για τα κομμάτια που παρουσιάζονται πρώτη φορά επίσημα σε αυτό το full length (The Black Sword, Anvils of War -η μπάντα είχε ανεβάσει κάποια στιγμή online μια demo εκτέλεση του-, Last Flight of the Eagle, Master of Hell, Song in the Night), τα οποία μπορώ να τα χαρακτηρίσω ως πραγματικά αριστουργήματα της Black Sword Thunder Attack επικής γραφής.
Η μπάντα επιλέγει μια πολύ συγκεκριμένη lofi προσέγγιση ως προς το κομμάτι της παραγωγής του υλικού της. Μια προσέγγιση η οποία λειτουργεί θαυμάσια ως προς την συγκεκριμένη αισθητική που χτίζουν οι Black Sword Thunder Attack, μα ενδεχομένως να λειτουργήσει αποτρεπτικά για μια μικρή ή μεγαλύτερη μερίδα νέων ακροατών. Και είναι κρίμα γιατί προσωπικά θα ήθελα με κάποιο τρόπο η μουσική αυτής της μπάντας να φτάσει σε όσο το δυνατό περισσότερα αυτιά γίνεται. Έχουμε να κάνουμε με υλικό που πραγματικά τιμά όχι μόνο το heavy metal μα την καλή μουσική γενικά και πρέπει να ταξιδέψει στα μήκη και τα πλάτη της γης.
Το σκιώδες και obscure vibe της παραγωγής ακολουθεί και το εξώφυλλο. Παλιακό όσο πρέπει σε προετοιμάζει για αυτό που θα ακούσεις.
Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο για την πορεία των Black Sword Thunder Attack όλα αυτά τα χρόνια και ίσως έτσι να μπορούσα να εξηγήσω με λεπτομέρειες γιατί το Black Sword Thunder Attack δεν είναι απλά ένα ντεμπούτο: Θα μπορούσα να γράψω για την Θεσσαλονίκη του 2004 όταν άκουγα μαγεμένος τον Χρήστο Πύργο να παίζει στο φοιτητικό σπίτι του, ένα μεγάλο μέρος από αυτό το υλικό που κρατάμε στα χέρια μας στην τελική του μορφή. Το “μαγεμένος” το εννοώ, κόντεψα να πέσω πάνω σε πορεία με ΜΑΤ και δακρυγόνα στην επιστροφή για το δικό μου σπίτι, βλέπετε το μυαλό, η καρδιά και η ψυχή μου ήταν ακόμα στον κόσμο των Black Sword Thubder Attack. Θα μπορούσα να γράψω για εκείνες τις μέρες του 2015 και για έναν δίσκο που άργησε να βγει 10 χρόνια. Ένα ολόκληρο φεστιβάλ να μιλάει για ένα promo CD-r, ένα ανακοινωμένο άλμπουμ, και μετά σιωπή. Μέχρι το 2020 και το March of the Damned EP. Όλα τα παραπάνω συμβάλουν στη σημασία της ολοκλήρωσης μιας πορείας την οποία αν παρατηρήσουμε προσεκτικά -είτε γνωρίζοντας τα γεγονότα είτε όχι-, δεν θα πρέπει εν τέλη να κρατήσουμε το τετριμμένο και γνωστό από κατ ιδίαν και δημόσιες συζητήσεις “Οι BSTA αργούν να κυκλοφορήσουν υλικό”, θα πρέπει να κρατήσουμε την πίστη και την επιμονή μιας epic metal μπάντας από την Ελληνική επαρχία να ολοκληρώσει το έργο της: το άλμπουμ αυτό είναι η απόδειξη.
Το Black Sword Thunder Attack δεν είναι απλά ένα ντεμπούτο. Είναι ο απόλυτος epic metal θρίαμβος. Ένας δίσκος που φέρνει πίσω σε ένα ολόκληρο μουσικό ιδίωμα όχι μονάχα μέρος της χαμένης του αίγλης, μα και την πραγματική του υπόσταση. Έχουμε εδώ μουσική για Αγωγή της Ψυχής.
Ο κύκλος έκλεισε. Υποκλίνομαι.
