O Βρυχηθμός της Μάχης πρωτακούστηκε το έτος 2003 μ.Χ.
Βροντερός και άγριος, αντήχησε στις καρδιές των epic metalheads σαν αληθινή βαρβαρική ιαχή εξόρμησης!
«Oh, never fall, standing tall
Battleroar
Strong raise your sword, scream and shout
Battleroar»
Το ανεξάρτητο ντεμπούτο των Αθηναίων δεν ήταν τέλειο αλλά υπήρξε τόσο ειλικρινές, τόσο πιστό στις 80s καταβολές του και στο underground πνεύμα του ατσαλιού, που όσοι μπορούσαν να διαβάσουν τα σημάδια, κατάλαβαν ότι κάτι σπουδαίο σμιλεύεται στο ασύχαστο εγχώριο μεταλλικό εργαστήρι.
Το κουϊντέτο των Battleroar με τους Marco Concoreggi (aka Mark Dexter) στα φωνητικά, Kostas Tzortzis και Manolis Karazeris στις κιθάρες, Nick Papadopoulos στα τύμπανα και Gus Macricostas στο μπάσο θα επέστρεφε το 2005 με το σαρωτικό “Age of Chaos” (Black Lotus Records) ενώ άλλα τρία χρόνια θα περνούσαν για το πρώτο από τα τρία άλμπουμ κάτω από την Cruz del Sur Music, το αριστουργηματικό “To Death and Beyond…” – στα “Blood Of The Legends” (2014) και “Codex Epicus” (2018) που ακολούθησαν, συνέβησαν αλλεπάλληλες αλλαγές στο line-up, στο οποίο απέμεινε από τα ιδρυτικά μέλη ο Kostas Tzortzis στις κιθάρες ενώ σημαντική και ουσιαστικότατη ήταν η ένταξη του Alex Papadiamantis στο βιολί.
Είναι με μεγάλη χαρά που γράφω για την επιστροφή των Battleroar μετά από οκτώ ολόκληρα χρόνια και μάλιστα με ένα πραγματικά εξαιρετικό άλμπουμ! Να μου επιτραπεί, λοιπόν, να πω ότι το “Petrichor” ήταν αυτό ακριβώς που εδώ και καιρό άρχισε να μου λείπει από την ελληνική σκηνή του epic metal ήχου, η οποία παρά την πληθώρα των εντυπωσιακών και αξιολογότατων κυκλοφοριών, εμφάνιζε συχνά ένα στερεοτυπικό και αποστειρωμένο ύφος, έλειπε η ψυχή στη μουσικότητα, η γλυκάδα στην παραγωγή, το νοσταλγικό, ορεξάτο μεράκι στις συνθέσεις. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ, είμαστε πολύ τυχεροί που μέσα στον καθημερινό ζόφο έχουμε κυριολεκτικά δίπλα μας καλλιτέχνες που φωτίζουν τη ζωή μας με πολλή και υπέροχη μουσική, κρατώντας το λάβαρο του heavy metal ψηλά και περήφανα και μάλιστα με αξιοζήλευτη ποικιλομορφία στην έκφραση. Αν μη τι άλλο, η Ελλάδα εξάγει μεταλλικό πολιτισμό και στο επικό ιδίωμα είναι μια αδιαφιλονίκητη μουσική υπερδύναμη.
Αλλά νομίζω ότι όποιος ακούσει το “Petrichor” θα καταλάβει ακριβώς τί εννοώ.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι Battleroar ήταν από τις σημαντικότερες μπάντες που εκεί στην απαρχή των 00s χάραξαν το αυλάκι για να ξεχυθεί το ποτάμι των ελληνικών heavy/power συγκροτημάτων της τελευταίας 25ετίας. Έχουν τη δική τους πορεία ως μία από τις αναγνωρίσιμες και σεβαστές δυνάμεις του ευρωπαϊκού epic metal και με το “Petrichor” ξανάρχονται για να αποδείξουν τη μεγάλη και ξεχωριστή αξία τους.
Εμπνευσμένοι από θρυλικά συγκροτήματα όπως οι Manilla Road και οι Omen (τόσο ο Mark Shelton όσο και ο Kenny Powell έχουν εμφανιστεί ως καλεσμένοι σε παλαιότερα άλμπουμ τους), οι Battleroar παραμένουν πιστοί στον χαρακτηριστικό, παραδοσιακό επικό ήχο, με δυνατές, μεστές και όμορφες μελωδίες, ατμοσφαιρική θεατρικότητα που συνεπαίρνει τον ακροατή, δραματικό ύφος που πηγάζει από έναν άγριο, ατίθασο μα αρχοντικό χαρακτήρα και ψυχωμένες, ζηλευτές συνθέσεις.
Το συγκρότημα πλέον απαρτίζουν οι Michael Karasoulis (φωνητικά), George Tsinanis (τύμπανα), Zack Kotsikis (κιθάρα), Lukas Libertos (μπάσο), Alex Papadiamantis (βιολί) και Kostas Tzortzis (κιθάρα).
Το άλμπουμ περιλαμβάνει οκτώ κομμάτια, από τα οποία, εκτός από την κινηματογραφική σύντομη εισαγωγή του “The Last Mythkeeper”, το ήδη γνωστό, πρώτο single του άλμπουμ, “The Missing Note” που κυκλοφόρησε στις 9 Μαρτίου και το σκοτεινό “Legacy of Suffering (Flagellants)” που παίρνει θέση καταμεσής του tracklist, κανένα δεν διαρκεί λιγότερο από 7 λεπτά.
Η αρχαιοελληνική ηθική κοσμοθεωρία, η μυστικιστική ποιητικότητα, η μεσαιωνική ιστορία, ο Robert Ε. Howard και ο Κιμμέριος Κόναν, η φανταστική θεματική του Warhammer σύμπαντος, θρύλοι και μύθοι και γενναίες, εξομολογητικές εξερευνήσεις, είναι κάποιες από τις στιχουργικές εμπνεύσεις των Battleroar σε αυτόν τον έκτο full-length δίσκο τους.
Το άνοιγμα στο “Petrichor” γίνεται, όπως προανέφερα, με το δίδυμο των “The Last Mythkeeper” και “The Missing Note”, όπου μετά το αφηγηματικό intro ξεσπά ένα στακάτο, παλιάς κοπής heavy metal κομμάτι, φορτωμένο μελωδικό ρυθμό – όπου με τον στίχο “Touching The Earth, I’ve Felt The Sky” νιώθουμε τόσο την αιώνια, αδάμαστη πέτρα όσο και το θεϊκό, χρυσαφένιο ιχώρ να γίνονται ένα και να ενώνονται αισθαντικά κι υπερβατικά με την ανθρώπινη θνητότητα.
Σπουδαία συνέχεια με το εκπληκτικό “Atē, Hybris, Nemesis” όπου το βιολί του Alex Papadiamantis συμπρωταγωνιστεί με τα ογκώδη riffs και την συγκλονιστική, ολόκαρδη ερμηνεία του Michael Karasoulis. Πλούσιο, δραματικό, εξεγερτικό, το τραγούδι δίνει μέσα από την σχεδόν οκτάλεπτη διάρκειά του μια σαφή εικόνα του ηχητικού ύφους του άλμπουμ – τίποτε λιγότερο από αγνό, λυρικό μεγαλείο!
Στο “Legacy of Suffering (Flagellants)” η χροιά γίνεται πιο ζοφερή, σχεδόν απειλητική. Εξαίσιο σύνολο και ένα απίστευτο mid-section με έναν καταιγιστικό ρυθμικό κορμό που ξεχύνεται σαν θύελλα ενώ μέχρι το φινάλε, κιθάρες και φωνητικά, μαζί με το βιολί και τα χορωδιακά μέρη, καταφέρουν να χαρίσουν κυριολεκτική ανατριχίλα.
Και τί να πει κανείς για το “The Earth Remembers, the Rain Forgives” που ακολουθεί! Ένα καλπαστικό, αρχέγονης δύναμης και ομορφιάς έπος με απίστευτο συναίσθημα στα φωνητικά – αυτό το πλούσιο βάρος της ερμηνείας του Michael Karasoulis το θαύμασα και στο επόμενο τραγούδι, το φοβερό “What is Best in Life?”.
Συχνά ένιωσα ότι οι Dark Nightmare συναντούν τους πρώιμους, ένδοξους Manowar, θύμησες από Doomsword και Martiria ήρθαν στο νου μου, οι Adramelch και οι Sarissa αντήχησαν απ’ τα τέλη των 80s και φυσικά, οι Manilla Road, Domine και Omen έδωσαν ξανά πνοή στους Battleroar.
Στο “Chaosbane” η μπάντα δίνει τον ορισμό του σκοτεινού επικού ήχου. Ένα τραγούδι με τέτοια ορμέμφυτη δύναμη που το νιώθεις να πάλλεται μέσα σου – δεν το ακούς, το ζεις! Οργιώδες πάντρεμα από δοξαριές και riffs, μπασογραμμές που επελαύνουν και κρουστά που βοούν από αρχέγονο σφυγμό.
Το άλμπουμ κλείνει με το “Wield the Myth” και κάθε οπαδός του παραδοσιακού epic heavy/power μπορεί πλέον να χαίρεται και να ευφραίνεται! Οι Έλληνες πρόμαχοι του ιδιώματος επέστρεψαν και φαίνονται πιο αποφασισμένοι από ποτέ να μην αφήσουν ποτέ το ατσάλι τους να ξεθωριάσει.
Ένα ένατο, bonus κομμάτι με τίτλο “Storm Inside” συμπληρώνει το πλήρες tracklist του άλμπουμ. Όχι απλά δεν πρόκειται για filler αλλά συνιστά τη φυσική συνέχεια του “Wield the Myth” και μπορεί να προσφέρει ένα εναλλακτικό, συγκλονιστικό κλείσιμο.
Μεγάλο μπράβο στους Battleroar και ένα δημόσιο, προσωπικό ευχαριστώ για τούτο το άλμπουμ – μου είχαν λείψει περισσότερο από όσο μπορούσα να συνειδητοποιήσω. Και χαίρομαι αφάνταστα που επέστρεψαν!
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στη μίξη και το mastering από τον Arthur Rizk (Eternal Champion, Summerlands) και στο εντυπωσιακό cover art από τον Mars Triumph.
To “Petrichor” θα κυκλοφορήσει στις 24 Απριλίου σε CD και LP από τη No Remorse Records.
