Είναι αλήθεια ότι το κείμενο που ακολουθεί -η παρουσίαση του έβδομου στούντιο δίσκου των Ανώριμων δηλαδή-, με προβλημάτισε έντονα. Κι αυτό όχι τόσο ως προς αυτό καθ’ αυτό το τελικό μουσικό/στιχουργικό αποτέλεσμα, όσο ως προς αυτό που έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν οι Anorimoi -εάν προτιμάτε τα greeklish- και μάλιστα σε μια μουσική σκηνή (αυτή του σκληρού ήχου), η οποία τα τελευταία χρόνια δυστυχώς αλλά το μόνο που έχει καταφέρει είναι να έρχεται αντιμέτωπη με τις δικές της παθογένειες. Η τεράστια ζημιά που έχει επιτευχθεί από την λανθασμένη χρήση των social media, από την ευκολία παραγωγής της μουσικής αλλά και από την ευκολία πραγματοποίησης ζωντανών εμφανίσεων, ασχέτως του τελικού αποτελέσματος και κυρίως στην βάση της ίδιας του της ουσίας, δηλαδή του ειδικού βάρους κάθε δισκογραφικής δουλειάς, έχει δημιουργήσει τέρατα! Τέρατα, τα οποία δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με την εννοιολογική έννοια του underground οικοδομήματος επάνω στην βάση του οποίου στηρίζονταν παραδοσιακά η αγαπημένη μας μουσική και το μόνο που κατάφεραν ασκόπως -λόγω ξεκάθαρης ασχετοσύνης-, ήταν η δημιουργία συγκεκριμένων μοντέλων εξάρτησης των συγκροτημάτων από τα γρανάζια της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας.
Τί κατάφεραν οι Ανώριμοι; Το πιο απλό και συνάμα πιο ουσιώδες, να παράγουν δηλαδή τα πάντα -ή σχεδόν τα πάντα- μόνοι τους και μάλιστα με απτό αποτέλεσμα. Βέβαια για να το καταφέρεις αυτό, δηλαδή να συνθέσεις μουσική, να γράψεις στίχους, να ηχογραφήσεις, να μιξάρεις, να κυκλοφορήσεις και να επικοινωνήσεις την μουσική σου, με τελικό αποτέλεσμα να γεμίζεις ασφυκτικά τους χώρους όπου εμφανίζεσαι ζωντανά, θα πρέπει να συγκλίνουν στην περίπτωσή σου τρία βασικά συστατικά: Πρώτον να σου έχει δοθεί από ψηλά ταλέντο, δεύτερον να διαθέτεις αντίληψη ώστε να χρησιμοποιήσεις αυτό το ταλέντο σωστά και τρίτον αυτό το οποίο κάνεις να το αγαπάς, όχι στον βαθμό όμως αυτού που σου αποφέρει, αλλά στον βαθμό που γεμίζει την ψυχούλα σου, με καλοδεχούμενο στο τέλος της ημέρας το όποιος κέρδος, είτε ψυχικό είτε -και γιατί όχι- υλικό! Και η περίπτωση των Ανώριμων εσωκλείει και τα τρία αυτά στοιχεία!
Τώρα, σε ότι αφορά το “ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΕΣΗ” άλμπουμ αυτό καθ’ αυτό, το οποίο κυκλοφορεί από την VinylStore.gr, γεγονός που ενισχύει όλα τα παραπάνω σχετικά με την DIY φιλοσοφία του συγκροτήματος -μιας και η περίπτωση της VinylStore.gr εξελίσσεται σε άκρως οικογενειακή υπόθεση για το συγκρότημα-, οι Ανώριμοι, εκμεταλλευόμενοι το άπειρο ταλέντο τους, αλλά κυρίως την αντίληψή τους, προσφέρουν στους ολοένα και περισσότερους φίλους του συγκροτήματος εκείνο το μουσικό ηχογράφημα που δεν έχουν τολμήσει παρά ελάχιστοι τα τελευταία πολλά χρόνια στην ευρύτερη ελληνική ροκ -με την ευρεία έννοια του όρου- σκηνή!
Και εξηγούμαι: Η μουσική σάτυρα, γιατί αυτό πλέον παράγουν οι Ανώριμοι και μάλιστα -εάν με ρωτάτε- σάτυρα υψηλών αξιώσεων, στην συγκεκριμένη περίπτωση αποδίδεται τόσο έξυπνα και εμπνευσμένα όσο επιτάσσει η εποχή και οι καταστάσεις που βιώνουμε. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η μεγαλύτερη μάστιγα της εποχής μας είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της κοινωνίας μας παίρνουν στα πολύ – πολύ σοβαρά τον εαυτό τους και δυστυχώς όχι τα έργα και τις ημέρες τους. Πλειοψηφικά λοιπόν η κοινωνία μας πράττει αντιστρόφως ανάλογα από το επιθυμητό. Και ο καλλιτεχνής, ο άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών, οφείλει αρχικά -εφόσον διαθέτει την ικανότητα- να το αντιληφθεί και εν συνεχεία μέσω της τέχνης που θα παράξει -όσο κι αν χρειαστεί να τσαλακωθεί- να το αποτυπώσει και να το διαδηλώσει! Σε τελική ανάλυση αυτό ήταν, είναι και παραμένει το ζητούμενο από την τέχνη αυτή καθ’ αυτή! Και οι Ανώριμοι το έχουν αντιληφθεί και μέσα από την “ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΕΣΗ” στο δίνουν στο ακέραιο!
Σε μία εποχή που ευδοκιμεί από την μία η σοβαροφάνεια και από την άλλη η διαδικτυακή λεζάντα… Σε μία εποχή που όποιος τολμήσει να αντισταθεί, βρίσκεται απέναντι σε στρατιές τρολς, έτοιμων να τον κατασπαράξουν συνήθως δια μέσω της γραφικοποίησής του… Σε αυτή την εποχή, της αδιαφορίας, της απολιτικοποίησης και ταυτόχρονα της υπερ-προβολής του “ΕΓΩ”, ας δώσουμε επιτέλους λίγο χρόνο στο “ΕΜΕΙΣ”!
