Κάποιος πρέπει να έχει μεγάλο βάθος στη ψυχή μα και ολοζώντανο το όραμα στο νου του, για να συνθέσει μια τόσο ταιριαστή μουσική για την μεγαλοπρεπή μυθοπλασία του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί στην άχρονη αξία του έργου του και να σταθεί επάξια σε κάθε πρόκληση που απαιτεί η οποιαδήποτε μουσική επένδυσή του.
Πρέπει να μπορεί ν’ αντικρίζει την Γκόντολιν μέσα από το ίδια την ονειροφαντασία του Ούλμο, του Βάλα των Yδάτων, όπως αυτός την φανέρωσε στον Τούργκον, στην κοιλάδα Τουμλάδεν. Να δει την περήφανη πόλη, κρυμμένη μέσα σε μια κυκλοτερή πεδιάδα, περιτριγυρισμένη από απότομους βράχους, να περάσει την είσοδο στην κοιλάδα από το κρυφό της μονοπάτι, μέσα από τις επτά, προστατευμένες πύλες. Να νιώσει την πίκρα και την λύπη για την προδοσία και την καταστροφή της.
Να νιώσει επίσης την περηφάνια και τη δόξα του ευγενούς Οίκου του Χρυσού Άνθους και στο πλευρό του Γκλόρφιντελ, εκεί, κατά την Πτώση της Γκοντόλιν, πολεμώντας κι αυτός γενναία να υπερασπιστεί μαζί του την πόλη και την Πλατεία του Βασιλιά, κρατώντας τα νώτα κατά την υποχώρηση του λαού, χάνοντας πολλούς από τους συμπολεμιστές του.
Κι αργότερα, να διαβεί μέσα από το Κιριθ Θόροναθ, τη Σχισμή των Αετών, τον τόπο από τον οποίο διέφυγαν όλοι οι πρόσφυγες της Γκοντόλιν, περνώντας κι ο ίδιος από τη μυστική οδό της Ίντριλ, εκεί όπου θα δει την ίδια τη Σκιά και τη Φωτιά να ζωντανεύει και να εξαπολύεται ενάντιά τους, με τον Γκλόρφιντελ να πέφτει ηρωϊκά προκαλώντας τον παντοδύναμο Μπάλρογκ – χιλιάδες χρόνια πριν το κάνει ο περίφημος Γκρίζος Γκάνταλφ, γλιτώνοντας τη Συντροφιά του Δαχτυλιδιού.
Τέλος, πρέπει μέσα στη θλίψη και τον πόνο, να γίνει ένα σμάρι με τους εξόριστους της Γκοντόλιν και να ακολουθήσει τον Τούορ, τον σπουδαίο ήρωα των Ανθρώπων και να ξαποστάσει μαζί του για λίγο στο Ναν-Τάθρεν, στο μακρύ ταξίδι τους νότια. Να θεραπευτεί κι αυτός από τις πληγές του μέσα από την ίδια τη δύναμη του Ούλμο και να ακούσει, τρέμοντας από συγκίνηση, τον Τούορ να τραγουδά στο γιο του, Εαρέντιλ, ένα τραγούδι για τη συνάντησή του με τον Ούλμο, ξυπνώντας και στους δύο τη λαχτάρα για τη θάλασσα.
Και κλείνοντας τον κύκλο, να αισθανθεί σαν να είναι εκείνος που ανεβαίνει στο Εαρράμε, που στη γλώσσα της Κουένια σημαίνει Θαλασσόφτερο, το όνομα του λαμπρού καραβιού που ταξίδεψε τον Τούορ, μαζί με την Ίντριλ, ως τη Δύση, τελεύοντας τη ζωή τους στη Μέση Γη.
Πώς γίνεται όλα τα παραπάνω να μετουσιώνονται σε μουσική;
Η απάντηση δίνεται στο νέο άλμπουμ του dungeon synth project Anglachel, με τίτλο “Of the Sea-Longing and the Journey to the West”.
Και δίνεται ακριβώς με τον τρόπο που πρέπει – με τραγούδια και συνθέσεις που υφάνθηκαν σαν ξόρκια, από την αθάνατη μαγεία των Πρώτων Εποχών της Μέσης Γης!
Ο δημιουργός, αναφέρει:
“Από τη φωτιά και την καταστροφή της Γκοντόλιν μέχρι τις ερημικές ακτές του Σίριον, αυτό είναι το έπος των Εξόριστων, εκείνων που έφυγαν από τη σκιά χωρίς τίποτα άλλο παρά μόνο μνήμη και ελπίδα. Είναι η ιστορία του Γκλόρφιντελ, που έπεσε στη φλόγα και τη δόξα για να φυλάξει τα τελευταία απομεινάρια του λαού του. Του Τούορ, του θνητού που αψήφησε τη μοίρα και μαζί με την Ίντριλ εξαφανίστηκαν στη μυθική Δύση. Και είναι το ξύπνημα του Εαρέντιλ, του μελλοντικού ναυτικού, που άναψε από την απώλεια και οδηγήθηκε από μια λαχτάρα που καμία ακτή δεν μπορούσε να ικανοποιήσει. Δεν είναι μια θριαμβευτική πορεία, αλλά ένας αποχαιρετισμός προς το μακρινό κάλεσμα της Θάλασσας”.
Το “Of the Sea–Longing and the Journey to the West” κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 2 Ιουλίου, ανεξάρτητο – ανακοινώθηκε ότι μέσα στο έτος θα υπάρξει και έκδοση φυσικού φορμά.
