Οι Aminion από την Αμερική, με μια ήδη πλούσια δισκογραφική προίκα, ενώνουν τις δυνάμεις τους με τους πρωτοεμφανιζόμενους Dreadweft από τη Θεσσαλονίκη και παρουσιάζουν το ”Lapsus Animae”, ένα split που κινείται στον χώρο του ατμοσφαιρικού black metal, με στοιχεία από το symphonic και το melodic black metal. Οκτώ κομμάτια συνολικά, τέσσερα από κάθε μπάντα, δημιουργούν μια σκοτεινή μουσική διαδρομή περίπου 32 λεπτών, η οποία ισορροπεί ανάμεσα στον εσωτερικό πόνο, τη μελαγχολία και τον ωμό τρόμο.
Οι δύο μπάντες διατηρούν τη δική τους ταυτότητα, κινούνται όμως μέσα σε ένα κοινό σκοτεινό πλαίσιο, με την ατμόσφαιρα να αποτελεί βασικό στοιχείο και στις δύο πλευρές της κυκλοφορίας.
Οι Aminion κινούνται σε σκιώδη μονοπάτια. Η θλίψη, η εσωτερική αποσύνθεση και η υπαρξιακή αναζήτηση βρίσκονται στον πυρήνα των συνθέσεών τους ενώ ο ήχος τους παραμένει ωμός και επιθετικός με βαριά περάσματα, χωρίς να χάνει την έντονα ατμοσφαιρική του διάσταση. Άλλοτε μελωδικοί με τρομερά riffs και άλλοτε κάπως πιο συμφωνικοί δίνοντας έτσι τον ατμοσφαιρικό χαρακτήρα που χρειάζεται.
Στο δεύτερο μισό του ”Lapsus Animae”, οι Dreadweft ακολουθούν έναν διαφορετικό δρόμο. Η πρώτη τους εμφάνιση γίνεται μέσα από μια σαφώς πιο θεατρική, επιθετική και horror αισθητική, με τη μουσική τους να δημιουργεί μια αίσθηση σκοτεινού σκηνικού. Εδώ η ατμόσφαιρα δεν λειτουργεί μόνο ως υπόβαθρο, αλλά γίνεται μέρος της ίδιας της αφήγησης. Τα αργόσυρτα περάσματα παραπέμπουν σε black/doom φόρμες και δίνουν στις συνθέσεις έναν βαρύτερο και πιο απειλητικό χαρακτήρα με φωνητικά που σπέρνουν στην κυριολεξία.
Το ”Lapsus Animae” λειτουργεί έτσι σαν μια ενιαία σκοτεινή διαδρομή, αλλά με δύο διαφορετικές οπτικές. Από τη μία η εσωτερική αποσύνθεση και ο ψυχολογικός πόνος, από την άλλη ο τρόμος, η απειλή και η πιο θεατρική πλευρά του σκοτεινού ήχου. Το αποτέλεσμα είναι ένα split που δεν μένει προσκολλημένο σε μία μόνο εκδοχή του black metal, αλλά ανοίγει τον ήχο του σε διαφορετικές επιρροές και διαθέσεις.
Οι Aminion καταθέτουν την εμπειρία μιας μπάντας με ήδη διαμορφωμένη πορεία, ενώ οι Dreadweft συστήνονται για πρώτη φορά, παρουσιάζοντας μια αρκετά διαφορετική αλλά εξίσου σκοτεινή προσέγγιση.
Μέσα από οκτώ κομμάτια οι δύο μπάντες καταφέρνουν να δημιουργήσουν έναν κοινό κόσμο, στον οποίο η μελαγχολία συναντά την επιθετικότητα και η εσωτερικότητα τον τρόμο.
Ένα split που αξίζει να ακουστεί ολόκληρο, χωρίς βιασύνη, αφήνοντας τις δύο πλευρές του να ξεδιπλωθούν η καθεμία με τον δικό της τρόπο.
