Το “Evolution” full length σηματοδοτεί την επιστροφή των progressive deathsters ακριβώς έξι χρόνια μετά το “Primal Energies”.
Θα μπορούσα λοιπόν να ξεκινήσω να γράφω τα τυπικά ότι δηλαδή η μπάντα ξαναμπαίνει στον χάρτη και όλα τα αναμενόμενα που γράφονται σε τέτοιες περιπτώσεις, μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα comeback album. Έχουμε να κάνουμε με ένα δημιούργημα απόλυτης τόλμης στο οποίο οι Acid Death ξεπερνούν τους ίδιους τους εαυτούς τους και θέτουν νέα standards ως προς την πορεία τους στην δισκογραφία.
Θα είμαι σαφής και θα σας τα πω όπως έχουν τα πράγματα. Η πρώτη μου επαφή με το υλικό του “Evolution” ήταν στην εμφάνιση των Acid Death στο περσινό Golden R. Festival. Εκεί ήμουν κυριολεκτικά σε φάση “μου έχει πέσει το σαγόνι” / “μην μου μιλάτε – μη με ενοχλείτε”. Δεν είχα εντυπωσιαστεί μονάχα από το δίπτυχο ευθύτητας – πολυπλοκότητας του υλικού μα και από τον τρόπο που η μπάντα το απέδιδε επί σκηνής -άλλη ιστορία αυτή-. Πλέον όμως είχα μπει στο κλίμα και περίμενα με αγωνία να ακούω τις studio εκδοχές των κομματιών.
Λίγες εβδομάδες αργότερα σκάει το “The Gateway To Knowledge”, το πρώτο single του δίσκου όπου συμμετέχουν ο Kelly R. Shaefer (Atheist, Till The Dirt, Neurotica) στα φωνητικά και James Murphy (Disincarnate, Obituary, Testament, Death) στις κιθάρες. Σε αυτή τη φάση αρχίσαμε όλοι να συνειδητοποιούμε τι ακριβώς συμβαίνει με το “Evolution”.
Ένα πρώτο συνολικό στίγμα για τον δίσκο δόθηκε με την προακρόαση του και από εκεί και πέρα το νερό ξεκίνησε να μπαίνει στο αυλάκι που λένε και στο χωριό μου.
Έχω περάσει αμέτρητες ώρες ακούγοντας το “Evolution”, ένα άλμπουμ το οποίο μεσουρανεί μεταξύ, τέχνης και τεχνικής, ακρότητας και ευθύτητας, ένα άλμπουμ που βαδίζει στην κόψη του ξυραφιού της ανατροπής. Μιας ανατροπής που δεν είναι ο αυτοσκοπός, μα το μέσον, όπως στα μεγάλα progressive death metal άλμπουμ που έχουν χαραχτεί στο DNA μας.
Πανέξυπνο riffing, ρυθμικές εναλλαγές και την αίσθηση της σκιερής μελωδίας τόσο παρούσα, ειδικά όταν η μπάντα παίζει με τις ατμόσφαιρες.
Ένα στοιχείο που με χαροποιεί ιδιαίτερα στο άλμπουμ είναι πως η μπάντα δεν κρύβει της thrash καταβολές της, ποτέ δεν το έκανε άλλωστε. Στο “Evolution” τα thrash στοιχεία σαφώς και είναι δοσμένα μέσα στο πλαίσιο της tech λογικής που δεσπόζει στο άλμπουμ, αλλά ποιος είπε ότι μας χαλάει αυτό;
Να σημειώσω πως και η εξαιρετική παραγωγή βοηθάει σε βαθμό υπερθετικό το “Evolution” υλικό να δείξει την αίγλη του.
Αν έχεις διανύσει ένα σεβαστό κομμάτι της μουσικής σου διαδρομής λιώνοντας τα έργα των Atheist, Cynic, Nocturnus και Cynic, αν το τελευταίο άλμπουμ των Ιταλών Sadist βρίσκεται μέσα σε αυτά που άκουσες στο φουλ μέσα στο 2025 και αν νιώθεις ότι σε αφορά το τεχνικό installment του thrash metal, τότε το “Evolution” είναι σίγουρα για σένα. Ακόμα όμως και αν δεν τικάρεις για κάποιο λόγο όλα τα παραπάνω check boxes, μην προσπεράσεις αυτό το μικρό αριστούργημα, ξέρω τι σου λέω.
