«Κοιτούσα γεμάτος απελπισία την άκρη του γκρεμού κρατώντας τη λύρα μου.
Η λύρα είχε σιγήσει, όχι όμως ο αντίλαλος μιας φωνής σπαρακτικής να με καλεί.
“Ορφέα… Ορφέα…”
Το σκοτάδι σκέπαζε τη Θράκη σαν πέπλο νεκρικής τελετής και ο άνεμος έφερνε μαζί του την οσμή του Κάτω Κόσμου.
Δεν τραγουδούσα πια για τους ζωντανούς.
Κάθε χορδή της λύρας μου είχε ποτιστεί με τον θρήνο της αγαπημένης μου, της Ευρυδίκης.
Την έχασα δύο φορές.
Την πρώτη, όταν το φαρμακερό φίδι βύθισε τους κυνόδοντές του στη σάρκα της.
Τη δεύτερη, όταν η καρδιά μου νίκησε την πίστη και γύρισα να αντικρίσω το πρόσωπό της πριν το φως μάς λυτρώσει από τον Άδη.
Και τότε εκείνη χάθηκε ξανά.
Για πάντα!»
Κάπως έτσι μοιάζει να ανοίγει η πύλη για το νέο single Η θλίψη του Ορφέα των Αχερόντια Άτροπος, ένα κομμάτι που δεν λειτουργεί απλώς ως μουσική σύνθεση αλλά ως τελετουργική κατάβαση στον μύθο, στη μνήμη και στην απώλεια.
Η «Θλίψη του Ορφέα» κουβαλά όλη εκείνη τη βιωματική δύναμη που χαρακτηρίζει την αληθινή ελληνική underground black metal έκφραση. Μια τέχνη που γεννιέται μακριά από τα κέντρα, μέσα από εσωτερικές διαδρομές, σκιές, προσωπικά βιώματα και πνευματικές αναζητήσεις.
Οι Αχερόντια Άτροπος, ενεργοί από το 2005 υπό την καθοδήγηση της Nota Atropos, συνεχίζουν να χτίζουν έναν ιδιαίτερο κόσμο όπου το μεταφυσικό συναντά το γήινο και οι αρχαίοι μύθοι αποκτούν νέα φωνή μέσα από σκοτεινούς ενισχυτές και τελετουργικούς ρυθμούς.
Ξεκινώντας από πιο punk μονοπάτια, το σχήμα εξελίχθηκε σταδιακά σε μια απόκοσμη μίξη black και death metal αισθητικής, διατηρώντας πάντοτε έναν υπόγειο χαρακτήρα που μοιάζει περισσότερο με μυσταγωγία παρά με συμβατική μουσική πρόταση.
Στη «Θλίψη του Ορφέα» αυτή η ταυτότητα αποκτά σχεδόν απόλυτη μορφή. Το κομμάτι κινείται πάνω σε έναν τελετουργικό black metal καμβά, όπου οι σκιερές μελωδίες και οι υπνωτικές κιθάρες δημιουργούν μια αίσθηση πένθιμης έκστασης.
Οι επιρροές από Mercyful Fate, Jex Thoth και Devil’s Blood και θα τολμήσω να πω και τη μεσογειακή black metal σκηνή με συγκροτήματα όπως οι Inchiuvatu γίνονται αισθητές όχι ως στείρα αναφορά αλλά ως πνευματική συγγένεια.
Υπάρχει η occult αύρα, η heavy metal θεατρικότητα και η απόκοσμη ψυχεδέλεια που μετατρέπει το τραγούδι σε εμπειρία περισσότερο παρά σε απλή ακρόαση.
Η ερμηνεία της Τερψιθέας μοιάζει με επίκληση μέσα σε αρχαίο ναό. Άλλοτε ψιθυριστή και στοιχειωμένη, άλλοτε δραματική και σχεδόν εκστατική, λειτουργεί σαν η φωνή μιας Ευρυδίκης που επιστρέφει μόνο ως ανάμνηση μέσα στις χορδές της λύρας του Ορφέα.
Οι κιθάρες των Georgia Alma και Nota Atropos υφαίνουν ένα ηχητικό πέπλο γεμάτο μελαγχολία και μυστήριο, ενώ η παραγωγή διατηρεί εκείνη την οργανική σκοτεινιά που απαιτεί ένα έργο τόσο βαθιά δεμένο με τον μύθο και το συναίσθημα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο τρόπος με τον οποίο το συγκρότημα προσεγγίζει τον ίδιο τον μύθο. Ο Ορφέας εδώ δεν παρουσιάζεται σαν ένας ρομαντικός ήρωας αλλά σαν μια τραγική φιγούρα παγιδευμένη ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών. Η μουσική γίνεται η ίδια η τελετή της ανάμνησης. Κάθε riff μοιάζει με βήμα μέσα στον Άδη, κάθε αλλαγή ρυθμού θυμίζει τον παλμό μιας καρδιάς που αρνείται να αποδεχθεί την απώλεια.
Το κομμάτι κορυφώνεται σαν μια ύστατη προσφορά προς το σκοτάδι. Οι τελευταίες νότες αφήνουν πίσω τους την αίσθηση ενός ανεκπλήρωτου αποχαιρετισμού — σαν μια σπασμένη συγχορδία που συνεχίζει να αιωρείται μέσα στη νύχτα ακόμη κι όταν η μουσική έχει σταματήσει.
Οι Αχερόντια Άτροπος δεν παραδίδουν απλώς ακόμη ένα single. Παραδίδουν ένα τελετουργικό έργο βαθιά ριζωμένο στην ελληνική μυθολογία, στο occult συναίσθημα και στην εσωτερική φλόγα που εξακολουθεί να κρατά ζωντανό το αληθινό underground black metal πνεύμα.
«Άγγιξα για τελευταία φορά τις χορδές της λύρας.Οι πέτρες δάκρυσαν.
Τα δέντρα έσκυψαν τα κλαδιά τους στη γη.
Και μέσα από τα βάθη του Άδη άκουσα ξανά τη φωνή της. Μα όταν άνοιξα τα μάτια, υπήρχε μόνο σκοτάδι.
Η Ευρυδίκη είχε γίνει πια θρήνος.
Ένας αντίλαλος παγιδευμένος στο ξύλο της λύρας μου.
Και καθώς η τελευταία συγχορδία έσπασε μέσα στη νύχτα, κατάλαβα πως κάποια τραγούδια δεν γράφονται για να λυτρώσουν — αλλά για να κρατούν τη θλίψη αιώνια ζωντανή.»
Γιώργος Τσίοτσιος.
Δεν θα σταματήσω να το τονίζω ξανά και ξανά πως όλη η Αλήθεια του Ελληνικού black metal δεσπόζει στις μέρες μας στην Ελληνική επαρχία.
Ένα μέγα ψηφιδωτό από σχήματα που καταγράφουν μύθους, θρύλους, χρόνια και χθόνια μυστικά και ερωτήματα, μέσα από μια διαδικασία βαθιά εσωτερική που έχει εν τέλη σαν αποτέλεσμα τον θρίαμβο μιας μουσικότητας που καταγράφεται στους καιρούς μας και περιμένει όσους έχουν φλόγα να βηματίσουν εμπρός, να ακούσουν, μα πρωτίστως να βιώσουν.
Είναι βιωματική εξάλλου και η διαδικασία γέννησης αυτής της Τέχνης. Ένας κύκλος όσων τολμούν, δημιουργοί και ακροατές.
Η Άτροπος εδώ κρατά την black metal στόφα και βγάζει στο προσκήνιο το δίπτυχο Totem / Jex Thoth, με το Mercyful Fate βάπτισμα.
Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης ζωντανεύει, με τη μουσική, με τον στίχο, με την ερμηνεία -και με την εικόνα του βίντεο, που είναι και το πρώτο του σχήματος-.
Τα υπόλοιπα σας καλώ να τα ανακαλύψετε μόνοι σας.
Χρήστος Παπαδάκης
