Οι Powercross το είχαν δηλώσει ένα χρόνο πριν στην συνέντευξη τους στην εκπομπη GoldenRules: ότι είχαν ήδη έτοιμο τον δεύτερο δίσκο τους και να που έφτασε ο καιρός να κυκλοφορήσει. “Renaissance” ο τίτλος του δίσκου και η ημερομηνία κυκλοφορία του η 28η Οκτωβρίου στην Ιταλική Elevate Records.
Η μπάντα συνεχίζει ίσια μπροστά στο μονοπάτι που χάραξε στο ντεμπούτο της: Μας παρουσιάζει δηλαδή ένα εξαιρετικό πάντρεμα της ευρωπαϊκής σχολής του power metal, με κλασσικές heavy metal αναφορές και κάποια συμφωνικά metal touches.
Ο βασικός στόχος των Powercross είναι ξεκάθαρος: Θέλουν να δώσουν στον ακροατή τραγούδια που θα σιγοτραγουδήσει, τραγούδια που θα το μείνουν χαραγμένα στο μυαλό και όπως δείχνουν τα πράγματα ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται και με το παραπάνω. “Και πως βγαίνει αυτό το συμπέρασμα;” θα με ρωτήσει κάποιος, και πολύ καλά θα κάνει.
Ας ξεκινήσω με το χαζό επιχείρημα ότι ο δίσκος έχει 8 τραγούδια και πραγματικά δυσκολεύομαι να επιλέξω κάποιους χαρακτηριστικούς τίτλους ώστε να αναφέρω ως κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ για τους σκοπούς της παρουσίασης που διαβάζεις αγαπητέ μου αναγνώστη: Όλα τα κομμάτια είναι εξαιρετικά και ο δίσκος κυλάει νεράκι που λένε και στο χωριό μου.
Το χαρακτηριστικό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση στο “Renaissance” είναι πως όλα τα κομμάτια είναι προικισμένα με “μεγάλα” ρεφρέν. Και όταν λέω “μεγάλα” δεν αναφέρομαι στη διάρκεια αλλά στην ποιότητα τους: Choruses που από την πρώτη στιγμή γίνονται το σήμα κατατεθέν της κάθε σύνθεσης και εν τέλη κυριαρχούν.
Ακούγοντας όλο το υλικό στο σύνολο του θα πω πως στο συγκεκριμένο άλμπουμ η μπάντα επικεντρώνεται σε ένα πιο riff driven συνθετικό μοτίβο -ακριβώς για να δώσουν χώρο στα ρεφρέν που λέγαμε πριν-. Το riffing μπροστά, οι ταχύτητες ως επί το πλείστον είναι mid tempo -όχι ότι λείπουν τα γρήγορα parts-, και κάπου εκεί έρχεται ο Σπύρος Ρίζος με το αριστοτεχνικό του παίξιμο να γεμίσει τον χώρο – και αναφέρομαι στα lead και solo parts. Ας σημειώσω κάπου εδώ πως το solo που έχει ηχογραφηθεί για το “Shadows in a Dream” είναι από τα πιο συγκινητικά πράγματα που άκουσα τελευταία.
Ο Γιάννης Μπρίτσας έχει γίνει πλέον το απαραίτητο στοιχείο της μπάντας. Το υλικό του δεύτερου άλμπουμ ταιριάζει γάντι στη φωνή του και πραγματικά κάθε κομμάτι γίνεται ερμηνευτικό κτήμα του. Ήταν πολύ καλός και στο ντεμπούτο αλλά εδώ φαίνεται πως έχει δέσει 100 τις 100 με το Powercross σύμπαν.
Υπάρχουν ένα σωρό μικρές λεπτομέρειες να παρατηρήσει κανείς στο άλμπουμ! Από κλασσικότροπα interludes μέχρι απροσδόκητες ντρίπλες με groovy ρυθμικά θέματα και ηλεκτρονικά παιχνιδίσματα που ανοίγουν την ομπρέλα της ποικιλομορφίας του άλμπουμ, χωρίς να χάνετε ούτε μια στιγμή η ομοιογένεια του υλικού.
Γενικά το άλμπουμ το χάρηκα πάρα πολύ. Αν μη τι άλλο έρχομαι σε επαφή με μια μπάντα που στρώνεται στην δουλειά, δεν επαναπαύεται και φροντίζει να κάνει βήματα μπροστά χωρίς να παρεκκλίνει από την αισθητική της. Υπομονή μέχρι τις 28 Οκτώβρη.
