Ακούγοντας στο σύνολο του το δεύτερο άλμπουμ των Αθηναίων black metallers και αφού έχω ήδη γράψει για το πρώτο single που δόθηκε στη δημοσιότητα, καταλήγω στο εξής συμπέρασμα:
Οι Penthos με το δεύτερο άλμπουμ τους -και πλέον κάτω από το βαρύ όνομα της Darkness Shall Rise-, βαδίζουν προσηλωμένοι ένα πολύ συγκεκριμένο μονοπάτι το οποίο έχει ξεκινήσει από την εποχή του ντεμπούτου τους:
Βασίζουν τις συνθέσεις τους στα ευρύτερα Σκανδιναβικά black metal πρότυπα των 90ς -κάνοντας focus κυρίως στη Σουηδική και την Φινλανδική σχολή-. Ο σκοπός τους; Να δημιουργήσουν ζοφερό, κατασκότεινο black metal με βαθιές μελαγχολικές μελωδίες. Τον πετυχαίνουν; Στον απόλυτο βαθμό. Αν κρίνω από αυτό που ακούω.
Αυτό που κάνει το υλικό τους να ξεχωρίζει είναι οι εναλλαγές γρήγορων και αργών σημείων, μια τακτική που δίνει στις συνθέσεις μια ξεχωριστή δυναμική. Στα μεν γρήγορα θέματα δεσπόζει αυτό το πολύ χαρακτηριστικό παγερό riffing που μας πηγαίνει κατευθείαν στην βάση των παραδοσιακών black ηχοχρωμάτων. Μόνο που στο νέο υλικό των Penthos αυτά ακριβώς τα parts κουβαλούν και μια επική χροιά τραγικότητας που τα κάνει μοναδικά.
Στα αργά σημεία δίνεται ο απαραίτητος χώρος ώστε να αναπτυχθούν αυτές οι βαθιές, σχεδόν υπνωτικές μελωδίες που κυριαρχούν στιγμιαία μα και ολότελα, καταφέρνοντας να δημιουργήσουν αυτό το πολύ χαρακτηριστικό πεδίο αντιθέσεων με τα γρήγορα parts, γεγονός που προικίζει τα κομμάτια με ένα μεγάλο μέρος του ηχητικού τους χαρακτήρα.
Tip: Με το άκουσμα ολόκληρου του δίσκου, θα παρατηρήσει κανείς τις παραπάνω εναλλαγές και σε επίπεδο τραγουδιών -όχι μόνο parts μέσα στις συνθέσεις-. Η σειρά τοποθέτησης των τραγουδιών παίζει ρόλο λοιπόν στη συνολική εμπειρία ακρόασης.
Τα φωνητικά είναι πραγματικά το ατού του δίσκου. Σπαρακτικά, γεμάτα οργή, μίσος και αγωνία, ένας υπόγειος θρήνος, μια κραυγή αγωνίας στους σπασμένους ουρανούς των σκιών.
Όλα τα παραπάνω δένουν άψογα με την θεματική του δίσκου η οποία είναι βασισμένη στις σκοτεινές πτυχές της Ελληνικής μυθολογίας. Με τίτλους τραγουδιών όπως “Όλεθρος”, “Thanatos”, “Charon” κτλ το θεματικό κάδρο είναι κάτι παραπάνω από σαφές.
Αναφορικά με τις επιρροές θα αναφέρω τις μπάντες που ανέφερα και στην κριτική του single: Setherial (“Nord”), Horna (“Kohti Yhdeksän Nousua”) και Carpathian Forest. Γενικά οι Penthos αν και έχουν καταφέρει να σε προετοιμάσουν με το όνομα τους για το ζοφερό black metal τους και την Ελληνικότητα του -βλέπε θεματολογία δίσκου-, μουσικά δεν θα έλεγα ότι θυμίζουν κάποια Ελληνική μπάντα.
Θα κλείσω το κείμενο σημειώνοντας πως στα δικά μου αυτιά και σε σχέση με το ντεμπούτο, οι Αθηναίοι μου ακούγονται πολύ πιο ώριμοι και πολύ πιο συνειδητοποιημένοι ως προς αυτό που θέλουν να παράξουν. Παραμένουν προσηλωμένοι στους αισθητικούς δρόμους και τις φόρμουλες που οι ίδιοι επέλεξαν, προσφέροντας μας γενναιόδωρα ένα θαυμαστό black metal άλμπουμ που εμμένει στην traditional πλευρά του ιδιώματος. Από μένα ένα μεγάλο ναι. Χρειαζόμαστε τέτοιους black metal δίσκους εξάλλου.
