Η δισκογραφική επιστροφή των Nergal, οχτώ χρόνια μετά το προηγούμενο full length τους, είναι ένας πραγματικός θρίαμβος.
Οφείλω να πιάσω το κουβάρι ακριβώς από εκεί που σταμάτησε το “Νύκτα Γεμάτη Θάματα – Νύκτα Σπαρμένη Μάγια” ένα άλμπουμ το οποίο χωρίς να έχει αποκλείσει μουσικά από από το βασικό μοτίβο που έχει χαράξει η μπάντα τα τελευταία 35 χρόνια, θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ως η πιο πλουραλιστική ηχογράφηση των Nergal: Με ποικιλόμορφο riffing που έβγαζε μπροστά την σιδηροδρομική λογική, ποικιλία μελωδικών θεμάτων και γενικά όλα τα χαρακτηριστικά εκείνα που έκαναν το συγκεκριμένο full length να είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του σχήματος.
Με το “Blessed” οι Nergal γυρίζουν σελίδα κάνοντας μια επιστροφή στην βάση όλων αυτών που όρισαν την ηχητική ταυτότητα του Ελληνικού black metal, κυκλοφορώντας ένα άλμπουμ το οποίο λειτουργεί ως βασικό statement: “Επιστροφή στην Αρχή”.
Το άλμπουμ είναι χτισμένο ολοκληρωτικά πάνω στην βασική σχολή του Ελληνικού black metal riffing -το οποίο όπως έχω ξαναγράψει δεκάδες φορές έχει τις ρίζες του στο κλασσικό heavy metal-. Είτε μιλάμε για ατόφια riffs είτε για γρήγορα black metal κιθαριστικά θέματα, η φόρμουλα που ακολουθείται εδώ είναι αυτή που ορίστηκε και ακολουθήθηκε από το μεγαλύτερο σύνολο των black metal σχημάτων της χώρας την εποχή 1991-1994. Δεν υπάρχει εδώ, κανένα απολύτως άλλο στοιχείο στο κιθαριστικό μοτίβο -άρα και στη βάση του δίσκου-. Για όλα τα παραπάνω έναν μεγάλο ρόλο προφανώς και παίζει η πρόσφατη προσθήκη του Nyogtha (Cult of Eibon, Black blood invocation, Hate Manifesto, Walpurgia, Caedes Cruenta), ο οποίος παίζει μπάσο και κιθάρα στο νέο υλικό.
Στο δημιουργικό του πλαίσιο το άλμπουμ κουβαλά όλη τη συνθετική ωριμότητα των 35 χρόνων της μπάντας η οποία μπάντα επιστρέφει μεν στη βάση χρησιμοποιώντας όλα εκείνα τα πρωταρχικά ηχητικά στοιχεία -της ελληνικής ταυτότητας του 90ς black metal-, μα το πράττει με συνοχή πραγματικά αξιοσημείωτη -και αξιοζήλευτη-: Ο δίσκος περιέχει 6 μακροσκελής συνθέσεις που ξεκινούν από τα 7 λεπτά και φτάνουν μέχρι τα 10 λεπτά, είναι όλες πολύ προσεκτικά δουλεμένες τόσο ως προς τα μεμονωμένα θέματα τους μα και ως προς τον τρόπο που αυτά συνδέονται και εναλλάσσονται μεταξύ τους. Το αποτέλεσμα είναι το λιγότερο καθηλωτικό. Το κάθε κομμάτι τελειώνει και ο ακροατής χάνει σχεδόν την αίσθηση του χρόνου -σε φάση “μα πότε πέρασαν 8 λεπτά;”.
Το “Blessed” διακατέχεται από αυτήν την ατμόσφαιρα παλιακού μυστικισμού την οποία έχουν τόσο συνετά καλλιεργήσει οι Nergal με τα χρόνια σε όλα τους τα άλμπουμ: Εδώ φτάνει στο απόγειο της, γεγονός στο οποίο συμβάλουν σε σημαντικό βαθμό τα πλήκτρα, τόσο με την επιλογή συγκεκριμένων synth ήχων, όσο και με την μινιμαλιστική προσέγγιση τους βάση της οποίας το εκάστοτε θέμα τους χτίζεται με εναλλαγές της μιας νότας -δεν έχουμε δηλαδή lead θέματα στα πλήκτρα αλλά μόνο πλάτες-. Ο Expulsion Angel γνωρίζει άριστα την παραπάνω σχολή. Έχει άλλωστε συμβάλλει τα μέγιστα στη δημιουργία της την χρυσή εποχή του Ελληνικού black metal. Μέχρι και τα fade outs των κομματιών μας οδηγούν στις κατακόμβες της 90ς Γένεσης. Κάποιοι αισθανόμαστε ήδη πολύ οικεία.
Τα φωνητικά του Porphyrion είναι πραγματικά η αποκάλυψη του δίσκου. Η ερμηνεία του -σταθερά με στίχους στην Ελληνική γλώσσα-, πραγματικά χαρίζει στα κομμάτια αυτή την αναντικατάστατη αίγλη μυστικισμού, ανάγοντας τα σε λατρευτικούς ύμνους του σκότους. Και μιας και ο λόγος για φωνητικά δεν πρέπει να παραλείψω να αναφερθώ στην συμμέτοχη του Saki Necromayhem (Rotting Christ) σε δύο κόμμάτια του άλμπουμ, στο “To The Death (Μέχρι Θανάτου)” αλλά και στο μεγαλειώδες “Sacraments of Elder Sophia”: είναι τουλάχιστον συγκινητικό να αντιλαμβάνεται κανείς πως ο ακόμα και αυτή η guest συμμετοχή φωτογραφίζει ερμηνευτικά εκείνη την Μεγάλη Εποχή του Ελληνικού black metal.
Τα τύμπανα του Άγη Τζουκόπουλου χαρακτηρίζονται άνετα ως ο κρυμμένος άσος του άλμπουμ. Τονίζουν με έμφαση τα σημεία που πρέπει, χτίζοντας ένα άρτιο ρυθμικό πλαίσιο για το δίσκο. Τα γυρίσματα τους άνετα χαρακτηρίζονται ως το απόλυτο trademark του κάθε κομματιού, ενώ ο φυσικός και ζεστός τους ήχος συμβάλλει τα μέγιστα στο ηχητικό σύνολο. Ας σημειωθεί με αφορμή το παραπάνω, πως η παραγωγή του δίσκου είναι ακριβώς αυτή που πρέπει ώστε να αναδείξει το υφολογικό στίγμα των κομματιών. Συμπαγής, καθαρός, ζεστός -θα το ξαναπώ- ήχος. Καμία σχέση με πλαστικούρες και εύκολες λύσεις.
Είμαι σίγουρος πως σε έναν μεγάλο βαθμό όλα τα παραπάνω έχουν γίνει ήδη αντιληπτά από το “Echoes form the Shadow Path”, το οποίο είναι και το πρώτο single του δίσκου. Ο Ανδρικόπουλος έχει ήδη φροντίσει να σας μεταφέρει τις πρώτες εντυπώσεις εδώ και εγώ απλά επιβεβαιώνω έχοντας ακούσει πλέον ολόκληρο το άλμπουμ, αυτό που κουβεντιάζαμε στα πηγαδάκια του περιοδικού: Πως αν δηλαδή όλος ο δίσκος βαδίζει στα χνάρια του single, τότε μιλάμε πραγματικά για μια μεγάλη δημιουργία.
Στιχουργικά το άλμπουμ πραγματεύεται τον Θάνατο με οποιαδήποτε τιμή του αποδίδεται, στο πέρασμα των χρόνων. Είναι άλλωστε ο μεγαλύτερος φόβος της ανθρώπινης ύπαρξης: “Περπατώντας στο μονοπάτι Του βιώνει την αληθινή του δύναμη. Εξυμνούμε και δημιουργούμε μαύρες κατάρες για το τελευταίο ταξίδι του καθενός”, θα μου πει χαρακτηριστικά ο Expulsion Angel ενώ κουβεντιάζουμε για τον δίσκο.
Κλείνοντας θέλω να αναφερθώ ειδικά στο αριστουργηματικό δεκάλεπτο κομμάτι “Sitra Achra” το οποίο κλείνει και το άλμπουμ και να σημειώσω πως είναι μια σύνθεση που ορίζει το κλασσικό Ελληνικό black metal εν έτη 2025. Έχουμε να κάνουμε με ένα απαράμιλλο αριστούργημα το οποίο θα τολμήσω να το τοποθετήσω δίπλα στις μεγάλες συνθέσεις του είδους, αν μάλιστα προσεγγίσω αξιολογικά αυτήν την τοποθέτηση η θέση θα είναι αρκετά υψηλή, στην πρώτη πεντάδα ή και τριάδα. Ειδικά το θέμα του επιλόγου, θα μνημονεύεται για πάντα.
Οι Βετεράνοι Nergal επέστρεψαν με έναν δίσκο σμιλεμένο με όλα τα στοιχεία εκείνα που γέννησαν, όρισαν και γιγάντωσαν το Ελληνικό black metal στην εποχή της Δόξας του: Ένα άλμπουμ απαραίτητο, ειδικά στην εποχή μας, μιας εποχής που οι Μεγάλοι δεν πρέπει να επαναπαύονται μα να επιστρέφουν δείχνοντας μας και πάλι το Αληθινό Μονοπάτι. Ο ελληνικός black metal μυστικισμός σε ένα από τα μεγάλα του έργα: Το “Blessed” των Nergal.
Με σπαθί και αθάμι,
καλούμε τους Δαίμονες του Άδη…
In the name of Nergal…
Μέχρι Θανάτου.
