Πέρασαν κιόλας τρία ολόκληρα χρόνια από την κυκλοφορία του “Resurgence” ενός άλμπουμ εξαιρετικά σημαντικού μιας και έβαλε ξανά τους μεγάλους Flames στο τραίνο της σημερινής δισκογραφίας. Βλέπεις το “In Agony Rise” είχε κυκλοφορήσει πίσω στο μακρινό 1996 και η μπάντα όπως και να το κάνουμε έπρεπε να δηλώσει το παρών.
Το επόμενο δισκογραφικό βήμα της μπάντας έχει τίτλο “Frequency of Illusion”. Σας έχω δώσει ήδη αναλυτικές πληροφορίες για το άλμπουμ από την στήλη των νέων όπου και διαβάζουμε πως θα κυκλοφορήσει στις 7 του Νοέμβρη.
Το line up της μπάντας είναι το ίδιο με αυτό του “Resurgence”, παράγοντας διόλου αμελητέος διότι αν κρίνω από αυτό που ακούω συνολικά στο νέο άλμπουμ, οι Flames του 2025 επαναπροσδιορίζουν τα standards τους έχοντας βρει και τον χρόνο και τον τρόπο και την φόρμουλα να γράψουν υλικό που κρατά αναλλοίωτα όλα τα κλασσικά στοιχεία που έχουν ορίσει τον ήχο τους, ενώ ταυτόχρονα κοιτούν ίσια στα μάτια το σήμερα, δηλώνοντας έτοιμοι να ξεχυθούν και πάλι στα thrash metal χαρακώματα.
Καταρχήν από την πρώτη κιόλας ακρόαση του άλμπουμ αντιλαμβάνεται κανείς ότι το βασικό χαρακτηριστικό που δεσπόζει στην Flames δισκογραφία από την εποχή του “Made in Hell”, κυριαρχεί και στο “Frequency of Illusion”: Αναφέρομαι στον άκρως επιτυχημένο συνδυασμό καθαρόαιμων thrash metal parts -κυρίως Γερμανικής σχολής- με στοιχεία κλασσικού heavy metal. Οι Flames με τρόπο αριστοτεχνικό καταφέρνουν να δομήσουν τα νέα τους κομμάτια συνδυάζοντας το λυσσαλέο thrash riffing με εξαιρετικά heavy metal θέματα που όμως είναι δοσμένα με τρόπο που κάνει τον ακροατή να παραμένει σε εγρήγορση. Ακούστε για παράδειγμα κομμάτια όπως το “The Great Deceiver” ή το “Break the Chains” και θα μπείτε στο νόημα.
Γροθιά στο στομάχι; Όχι ακριβώς. Απανωτές γροθιές straight into the face. Οι Flames με το νέο τους άλμπουμ, θυμίζουν θηρίο κλεισμένο σε κλουβί.
Πραγματικά θα μπορούσα να τελειώσω το review σε 2.5 γραμμές γράφοντας μονάχα για το εναρκτήριο riff του “Hunter” και εκείνα τα φωνητικά σχεδόν απόλυτης παράνοιας που μου θυμίζουν πόσο μεγάλη επιρροή είναι για όλο το ακραίο metal το “In the Sign of Evil”. Όμως πραγματικά δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο “Illusion” και το κλειστοφοβικό εναρκτήριο θέμα του που έρπει στον χώρο, σχεδόν δεν περιμένεις τον thrash κατακερματισμό που έρχεται πριν εμφανιστεί και πάλι το part που ξεκινά την ψευδαίσθηση.
Στο “Lightbringer” μπορείς άνετα να επιβεβαιώσεις γιατί τα δύο πρώτα άλμπουμ των Kreator σήκωσαν στις πλάτες τους σχεδόν όλο το thrash της Ευρώπης όταν βγήκαν και γιατί όσοι μεγάλωσαν με αυτή τη μουσική γράφουν το 2025 ΤΕΤΟΙΑ κομμάτια. Δώσε βάση και στο break στη μέση, έχει και κλασσική metal χροιά, αλλά και tech προσέγγιση, όσο πρέπει.
Το “Thrashin’ Beer” γράφτηκε για να δημιουργήσει mosh pits. Είναι το πρώτο single του δίσκου και θα κυκλοφορήσει στις 22 Σεπτέμβρη.
Το “The Arsonist” είναι ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου και μας δείχνει πραγματικά αυτό που ακριβώς κάνει τους Flames ΜΕΓΑΛΗ μπάντα: Τώρα, σήμερα. Πανέξυπνο riffing, μελωδίες και αστείρευτη ενέργεια, σαν αυτή της φωτιάς.
Η κατά μέτωπο επίθεση συνεχίζεται με το “Drag You Down” ενώ στο “Ornea” η μπάντα σου δείχνει ότι μπορεί άνετα να ελιχθεί και σε πιο mid tempo καταστάσεις κρατώντας σταθερά το groove της -φοβερό το classic heavy metal θέμα του επιλόγου-..
Ο δίσκος κλείνει με δύο δυναμίτες “Epic” και “Dressed in Black Suede”. Ναι σωστά καταλάβατε για το τελευταίο: Πρόκειται για για το opener του “Made in Hell”, το πρώτο κομμάτι που ακούστηκε ποτέ από Flames, και εδώ έχουμε επανηχογράφηση που έγινε για τα 40 χρόνια από την κυκλοφορία του.
Πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρω ότι καθοριστικό ρόλο για το συνολικό vibe του άλμπουμ παίζει η εξαιρετική παραγωγή του. Όγκος και σώμα στις κιθάρες με τις μεσαίες συχνότητες να ξυραφίαζουν ύπουλα, θυμίζοντας μας το χάος των Γερμανικών thrash παραγωγών των mid 80s το οποίο όμως χάος η μπάντα το υποτάσσει ηχητικά και το μετατρέπει σε φονικό όπλο για τα αυτάκια μας.
Με το “Frequency of Illusion” οι Flames δείχνουν πως ξέρουν ακριβώς τι θέλουν να κάνουν: Να δώσουν δηλαδή στον ακροατή έναν άμεσο thrash metal δίσκο χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς περιττές απόπειρες εντυπωσιασμού, αλλά με μεγάλη έμφαση στην λεπτομέρεια και στα επιμέρους σημεία του κάθε κομματιού. Και από το αποτέλεσμα καταλαβαίνει κανείς πως έχουν το know how να πραγματοποιήσουν τον σκοπό τους. Ωμή δύναμη, straight into your face κομματάρες και αγνό old school feeling που δείχνουν πως το 2025 η παλιά φρουρά παράγει ακόμα δίσκους που μετράνε.
Είμαι πραγματικά περίεργος να τους δω να παίζουν στο σανίδι το νέο υλικό στο επερχόμενο GRF 2026 στο οποίο και θα συμμετέχουν. Μέχρι τότε υπομονή και το νου σας στον hunter!
